تیم ملی است دیگر، نمی شود تا مسابقه اش تمام می شود کرکره ها را پایین کشید و به یکی دو تا تحلیل بسنده کرد. اگر تیم ملی دو سال بعد هم مسابقه داشته باشد از امروز می توان در موردش نوشت، تا چه رسد به حالا که باید در هشتم فروردین با حریفی زخم خورده بجنگد.
به نوشته جوان، حتما می دانید عربستانی ها به شدت محتاج امتیاز هستند و اگر از تهران با دست خالی برگردند تقریبا همه امیدشان را از دست می دهند. البته حال و روز ما هم خیلی بهتر از آنان نیست و اگر شل بجنبیم «اما و اگر» یقه مان را می گیرد. راستش را بخواهید با وجود همه زحماتی که تاکنون کشیده شده، فکر می کنم زمان زیادی را به باد داده ایم!
اگر آنقدر برای انتخاب سرمربی تعلل نمی کردیم و بعد از آن هم با دعوت از بازیکنانی که بعضا تناسب چندانی با تیم ملی نداشتند فرصت ها را هدر نمی دادیم، امروز تیم ملی منسجم تری داشتیم و مجلس و مردم دغدغه ای احساس نمی کردند. مثلا همین لژیونرهای اماراتی مان را اگر پارسال دعوت می کردیم تا حالا با ترکیب چفت شده بودند و با توجه به سوابقی که در تیم ملی داشتند عصای دست سرمربی می شدند. مثلا همین جواد کاظمیان که سال ها به واسطه درخشش مهدوی کیا پشت خط مانده بود، چرا نباید امروز که به تشخیص دایی، مهدوی کیا در لیست نیست، تجارب خود را در خدمت تیم ملی قرار دهد؟
مگر هم او نبود که هفته قبل از فاصله ای بعید دروازه حریف را هدف گرفت و برای باشگاهش گل زد؟ در مورد علی کریمی هم چیزی نمی نویسیم. خب چه بنویسیم؟ او خودش دوست ندارد پیراهن تیم ملی را به تن کند. حالا چرا به این نتیجه رسیده بماند اما، وقتی دوست ندارد ملی پوش باشدچه کار باید کرد؟ بعضی ها می گویند که باید چند نفر واسطه شوند تا جادوگر که این روزها یک تنه میانه میدان پرسپولیس را جمع می کند به تیم ملی برگردد.
نمی دانم؛ شاید بهتر باشد به نصیحت این کارشناسان گوش کرد و تا دیر نشده او را به ترکیب برگرداند. البته نباید از حق گذشت و انصاف را دور ریخت؛ وجدانا دایی برای بازگرداندن کریمی قدری از موضع خود کوتاه آمد ولی ظاهرا او دل نازک تر از آن است که به این سادگی ها دلخوری خود را کنار بگذارد، هرچند که بد نیست یک جوری به وی یادآوری کنند که وقتی پای تیم ملی به میان می آید، خیلی از معادلات عوض می شود و باید تا جایی که می شود برای دل مردم کارکرد و خواسته های خود را کنار گذاشت.
نکته دیگری که بد نیست یادآور شویم نیاز تیم ملی به هماهنگی بیشتر است، نیازی که با شعار دادن مرتفع نمی شود. باید بازیکنان تا حد امکان زودتر به اردو فراخوانده شوند و حداقل چند دیدار تدارکاتی مناسب با تمام نفرات ممکن برگزار شود.
خلاصه اینکه، فکر نکنیم عربستان و کره شمالی به این راحتی قید رقابت های آفریقای جنوبی را می زنند و میدان را برای ما باز می کنند. خیر، از این خبرها نیست!
به نوشته جوان، حتما می دانید عربستانی ها به شدت محتاج امتیاز هستند و اگر از تهران با دست خالی برگردند تقریبا همه امیدشان را از دست می دهند. البته حال و روز ما هم خیلی بهتر از آنان نیست و اگر شل بجنبیم «اما و اگر» یقه مان را می گیرد. راستش را بخواهید با وجود همه زحماتی که تاکنون کشیده شده، فکر می کنم زمان زیادی را به باد داده ایم!
اگر آنقدر برای انتخاب سرمربی تعلل نمی کردیم و بعد از آن هم با دعوت از بازیکنانی که بعضا تناسب چندانی با تیم ملی نداشتند فرصت ها را هدر نمی دادیم، امروز تیم ملی منسجم تری داشتیم و مجلس و مردم دغدغه ای احساس نمی کردند. مثلا همین لژیونرهای اماراتی مان را اگر پارسال دعوت می کردیم تا حالا با ترکیب چفت شده بودند و با توجه به سوابقی که در تیم ملی داشتند عصای دست سرمربی می شدند. مثلا همین جواد کاظمیان که سال ها به واسطه درخشش مهدوی کیا پشت خط مانده بود، چرا نباید امروز که به تشخیص دایی، مهدوی کیا در لیست نیست، تجارب خود را در خدمت تیم ملی قرار دهد؟
مگر هم او نبود که هفته قبل از فاصله ای بعید دروازه حریف را هدف گرفت و برای باشگاهش گل زد؟ در مورد علی کریمی هم چیزی نمی نویسیم. خب چه بنویسیم؟ او خودش دوست ندارد پیراهن تیم ملی را به تن کند. حالا چرا به این نتیجه رسیده بماند اما، وقتی دوست ندارد ملی پوش باشدچه کار باید کرد؟ بعضی ها می گویند که باید چند نفر واسطه شوند تا جادوگر که این روزها یک تنه میانه میدان پرسپولیس را جمع می کند به تیم ملی برگردد.
نمی دانم؛ شاید بهتر باشد به نصیحت این کارشناسان گوش کرد و تا دیر نشده او را به ترکیب برگرداند. البته نباید از حق گذشت و انصاف را دور ریخت؛ وجدانا دایی برای بازگرداندن کریمی قدری از موضع خود کوتاه آمد ولی ظاهرا او دل نازک تر از آن است که به این سادگی ها دلخوری خود را کنار بگذارد، هرچند که بد نیست یک جوری به وی یادآوری کنند که وقتی پای تیم ملی به میان می آید، خیلی از معادلات عوض می شود و باید تا جایی که می شود برای دل مردم کارکرد و خواسته های خود را کنار گذاشت.
نکته دیگری که بد نیست یادآور شویم نیاز تیم ملی به هماهنگی بیشتر است، نیازی که با شعار دادن مرتفع نمی شود. باید بازیکنان تا حد امکان زودتر به اردو فراخوانده شوند و حداقل چند دیدار تدارکاتی مناسب با تمام نفرات ممکن برگزار شود.
خلاصه اینکه، فکر نکنیم عربستان و کره شمالی به این راحتی قید رقابت های آفریقای جنوبی را می زنند و میدان را برای ما باز می کنند. خیر، از این خبرها نیست!