خلاقیت ویرانی به بار می آورد. اما آنکه پادزهر خلاقیت را می یابد و آن را به کار می بندد، بیش از فرد خلاق در جهت ویرانی زیبایی کوشش می کند.
به نوشته اعتماد، نمایش دیوانه وار کریستیانو رونالدو در بخش زیادی از 45 دقیقه نخست جدال اینتر و منچستریونایتد می توانست همه را به این نتیجه برساند که «بله، هنوز عاشق ها و پاپتی های فوتبال ورای تاکتیک های پیچیده مربیان بزرگ سرنوشت را رقم می زنند.» اما دقایقی پس از به صدا درآمدن سوت آغاز نیمه دوم، خیلی ها دلیل شکایت همیشگی خود از نازیبایی دنیا را در پس بندهای تاکتیکی آقای خاص یافتند. در چیدمان نیمه دوم او عنصر آزادی وجود داشت (همان عاملی که مونتاری را سراغ فن درسار می فرستاد) اما به اندازه معمول و نه برای حریف.
ز یارگیری من تومن و حتی منطقه یی با رونالدو خبری نبود. پس چرا رونالدوی نیمه دوم، رونالدوی نیمه اول نبود؟ جواب سردستی می تواند دستور فرگوسن مبنی بر کم کردن فضای بازی باشد، با این حال دلیل اول و آخر طبع فانتزی کش مورینیوست. همه چیز آقای خاص، خاص است. حتی خلاقیت او تعریف خاص خود را دارد؛ بی اعتنایی به پرس، دادن فضا به هافبکی که پشت سر مهاجمان قرار دارد و برای حریف چندان قابل احترام نیست و حرکات رو به جلو از نقطه یی که به دلیل استفاده فراوان از سوی حریف چون زمینی بی حاصل تلقی می شود.
این خلاقیت به سبک مورینیو است و این یکی خلاقیت به سبک رونالدو؛ زدن به قلب حادثه، اتکا به جادوی یک پا- دو پا در لحظات به بن بست رسیدن بازی و تکیه بر شوری که هرچه شعور بازی نام دارد را تا حدود زیادی به سخره می گیرد. تعریف کلاسیک خلاقیت به مولفه های بازی کریس خیلی نزدیک تر است اما مثل دلیل همه افسوس های زمانه اینجا هم باید پای تحولات روزگار را وسط کشید. دیگر زمانه عوض شده.
به قول آن نویسنده وطنی، دیگر رستوران های مطرح ژامبون بدون چیپس و سس سرو نمی کنند و مخلفات، زیبایی و جذابیت به سبک عصر جدید را رقم زده است. خلاقیت مورینیو، سس سفید را به قابل تشخیص ترین مزه ساندویچ ژامبون تبدیل کرده است. امکان دارد ژامبون را دوست داشته باشید و گاهی مجبور شوید سس را هم تحمل کنید اما تقریباً محال است به خاطر عشق به سس سفارش ژامبون بدهید، در این راستا اگر هواخواه کلیت قضیه (فوتبال) هستید، حداقل برخی اوقات مجبورید تکلف های خلاقیت کش (همان خلاقیت به سبک مورینیو) را تحمل کنید اما نمی توانید به دلیل تکلف های خلاقیت کش، پای فوتبال بنشینید، یک دلیل لذت بردن ما از فوتبال رونالدو و غر زدن هایمان بابت انتظار برآورده نشده از نام یک بازی بزرگ، به همان مثال های بالا برمی گردد. حالا یک نفر به نام مورینیو لایه ضخیمی از سس را روی ساندویچ فوتبال ریخته است.
طعم دهنده محبوب او، کمتر جایی برای لذت از محتوای اصلی ساندویچ فوتبال (ژامبون، رونالدو و خلاقیت) باقی می گذارد. کریس به دلیل جاری شدن خلاقیت مورینیو در 45 دقیقه دوم جدال اینتر و منچستریونایتد نتوانست شاهکارهای 45 دقیقه نخست را ادامه دهد.
زیباست اگر بتوانیم در ثانیه تاثیر بگذاریم اما ماندگار می شویم اگر پا روی دم خلاق ها بگذاریم و به شیوه یی ولو زشت خودمان را اثبات کنیم. شاید نتیجه بازی سه شنبه به نفع تیم مورینیو نبود، با این حال روند بازی نشان داد خاص همیشه خاص است؛ پرتکلف و بدون احساس، فوتبال ناب و زیبا. دوست داشتیم بازی های بزرگ درام شوند. نشدند.
یک جا لیورپول یک ضربه سر زد و تمام، آرسنال فرار کرد و چلسی هم به همین ترتیب. نبرد سبک حال به هم زن اسپانیایی رئال مادرید با فوتبال ایتالیایی لیورپول ثابت کرد زیبایی به آن تعریف کلاسیک دیگر وجود ندارد.
به نوشته اعتماد، نمایش دیوانه وار کریستیانو رونالدو در بخش زیادی از 45 دقیقه نخست جدال اینتر و منچستریونایتد می توانست همه را به این نتیجه برساند که «بله، هنوز عاشق ها و پاپتی های فوتبال ورای تاکتیک های پیچیده مربیان بزرگ سرنوشت را رقم می زنند.» اما دقایقی پس از به صدا درآمدن سوت آغاز نیمه دوم، خیلی ها دلیل شکایت همیشگی خود از نازیبایی دنیا را در پس بندهای تاکتیکی آقای خاص یافتند. در چیدمان نیمه دوم او عنصر آزادی وجود داشت (همان عاملی که مونتاری را سراغ فن درسار می فرستاد) اما به اندازه معمول و نه برای حریف.
ز یارگیری من تومن و حتی منطقه یی با رونالدو خبری نبود. پس چرا رونالدوی نیمه دوم، رونالدوی نیمه اول نبود؟ جواب سردستی می تواند دستور فرگوسن مبنی بر کم کردن فضای بازی باشد، با این حال دلیل اول و آخر طبع فانتزی کش مورینیوست. همه چیز آقای خاص، خاص است. حتی خلاقیت او تعریف خاص خود را دارد؛ بی اعتنایی به پرس، دادن فضا به هافبکی که پشت سر مهاجمان قرار دارد و برای حریف چندان قابل احترام نیست و حرکات رو به جلو از نقطه یی که به دلیل استفاده فراوان از سوی حریف چون زمینی بی حاصل تلقی می شود.
این خلاقیت به سبک مورینیو است و این یکی خلاقیت به سبک رونالدو؛ زدن به قلب حادثه، اتکا به جادوی یک پا- دو پا در لحظات به بن بست رسیدن بازی و تکیه بر شوری که هرچه شعور بازی نام دارد را تا حدود زیادی به سخره می گیرد. تعریف کلاسیک خلاقیت به مولفه های بازی کریس خیلی نزدیک تر است اما مثل دلیل همه افسوس های زمانه اینجا هم باید پای تحولات روزگار را وسط کشید. دیگر زمانه عوض شده.
به قول آن نویسنده وطنی، دیگر رستوران های مطرح ژامبون بدون چیپس و سس سرو نمی کنند و مخلفات، زیبایی و جذابیت به سبک عصر جدید را رقم زده است. خلاقیت مورینیو، سس سفید را به قابل تشخیص ترین مزه ساندویچ ژامبون تبدیل کرده است. امکان دارد ژامبون را دوست داشته باشید و گاهی مجبور شوید سس را هم تحمل کنید اما تقریباً محال است به خاطر عشق به سس سفارش ژامبون بدهید، در این راستا اگر هواخواه کلیت قضیه (فوتبال) هستید، حداقل برخی اوقات مجبورید تکلف های خلاقیت کش (همان خلاقیت به سبک مورینیو) را تحمل کنید اما نمی توانید به دلیل تکلف های خلاقیت کش، پای فوتبال بنشینید، یک دلیل لذت بردن ما از فوتبال رونالدو و غر زدن هایمان بابت انتظار برآورده نشده از نام یک بازی بزرگ، به همان مثال های بالا برمی گردد. حالا یک نفر به نام مورینیو لایه ضخیمی از سس را روی ساندویچ فوتبال ریخته است.
طعم دهنده محبوب او، کمتر جایی برای لذت از محتوای اصلی ساندویچ فوتبال (ژامبون، رونالدو و خلاقیت) باقی می گذارد. کریس به دلیل جاری شدن خلاقیت مورینیو در 45 دقیقه دوم جدال اینتر و منچستریونایتد نتوانست شاهکارهای 45 دقیقه نخست را ادامه دهد.
زیباست اگر بتوانیم در ثانیه تاثیر بگذاریم اما ماندگار می شویم اگر پا روی دم خلاق ها بگذاریم و به شیوه یی ولو زشت خودمان را اثبات کنیم. شاید نتیجه بازی سه شنبه به نفع تیم مورینیو نبود، با این حال روند بازی نشان داد خاص همیشه خاص است؛ پرتکلف و بدون احساس، فوتبال ناب و زیبا. دوست داشتیم بازی های بزرگ درام شوند. نشدند.
یک جا لیورپول یک ضربه سر زد و تمام، آرسنال فرار کرد و چلسی هم به همین ترتیب. نبرد سبک حال به هم زن اسپانیایی رئال مادرید با فوتبال ایتالیایی لیورپول ثابت کرد زیبایی به آن تعریف کلاسیک دیگر وجود ندارد.