صبح زود خیابان فلسطین را به مقصد کنفرانس فلسطین ترک کردیم. چهارمین دوره کنفرانس بینالمللی فلسطین؛ «فلسطین مظهر مقاومت، غزه قربانی جنایت» نام دارد. ساعتهای قبل از شروع مراسم، اگر در سالن خبرنگاران باشی به تحیر و انتظار و شناسایی اطراف و اکناف و اشخاص میگذرد. هشت و بیست دقیقه است که گروه موزیک در طبقه دوم سالن تمرینهای آخر را میگذراند. هنوز مهمانان وارد سالن نشدهاند که دوربینها کنترل میشوند. باطری و فلاش و لنز و ... همه باید در بهترین شرایط باشند که یک وقت رفیق نیمه راه نشوند. سرود ملی راس ساعت هشت و نیم و در حالی که صندلیهای سالن «نیمهپر» شدهاند اجرا میگردد. اما بعدتر معلوم میشود که این سرود اصلی نبوده و تمرینی برای هماهنگی گروه موزیک است.


دکتر لنکرانی هم که طی چند روز اخیر مشغول اداره اجلاس «وزرای بهداشت کشورهای اسلامی» است در همین دقایق منتهی به شروع جلسه گزارشی از اقدامات همتایانش در رابطه با ارسال کمکهای بهداشتی و پزشکی به نوار غزه ارائه مینماید. وزیر جوان لبخند رضایت آقا را که میبیند، انگار خستگی این چند روز دوندگی و تلاش را فراموش کند، به آرامی دستی بر پیشانیاش میکشد.

«همان کسانی که بناحق از خانههایشان بیرون رانده شدند [آنها گناهی نداشتند] جز اینکه میگفتند پروردگار ما خداست و اگر خدا بعضی از مردم را با بعض دیگر دفع نمیکرد صومعهها و کلیساها و کنیسهها و مساجدی که نام خدا در آنها بسیار برده میشود سخت ویران میشد و قطعا خدا به کسی که [دین] او را یاری میکند یاری میدهد چرا که خدا سخت نیرومند شکستناپذیر است» (سوره مبارکه حج آیه شریفه 40)
حجت الاسلام محتشمیپور پس از پایان تلاوت به جایگاه سخنرانی رفت. او در محضر رهبر انقلاب و در مقام دبیرکل این همایش به مهمانان خوشآمد گفته و از تاخیر در اجرای مراسم به سبب ترافیک صبحگاهی شهری عذرخواهی کرد. محتشمیپور پس از ذکر کلیاتی در باب اهمیت این اجلاس دو روزه که در روز اول به طرح مسائل و در روز دوم خود شاهد جمعبندی استراتژیک سران کشورهای عربی و اسلامی خواهد بود، پرداخت. او پس از اتمام گزارشش از رهبر انقلاب درخواست کرد تا سخنانشان را آغاز کنند. بیش از دویست مهمانی خارجی از گوشه و کنار کره خاکی آمده بودند تا به کلام فرمانده استراتژیک منطقه خاورمیانه و ولی امر مسلمین گوش بدهند. به این لحظه که رسیدیم سالن کنفرانس سران، یکپارچه سکوت شده بود. رهبر کلام خود را با خوشامد به علماء و متفکران و سیاستمداران و مجاهدان حاضر در مجلس آغاز کردند. از همان کلمات آغازین هم سوی کلامشان بر روی نقش و فلسفه وجودی این همایش رفت و به صراحت از اضمحلال توش و توان رژیم اشغالگر قدس سخن گفتند.
طلسم مصونیت جنایتکار را میشکنیم
مهمترین و اساسیترین بخشهای بیانات معظمله به نظم، اینها بود:
رژیم اشغالگر دو بار از مقاومت اسلامی شکست خورد. بزرگی این شکست وقتی نمایانتر میشود که به تمرینها و آمادهسازیهای نظامی، سازمانهای عریض و طویل اطلاعاتی، حمایت بیدریغ امریکا و بعضی دولتهای غربی و همدستی منافقان جهان اسلام توجه کنیم.
شرمساران روزگار ما آنانی هستند که تا همین چندی پیش با علم کردن شعار «واقعبینی» دم از سازش و تسلیم عالم اسلام بلند کرده بودند. آن هیبت دروغین ابرقدرتی فرو ریخت.
رسانههای امپراتوری رسانهای جهان حتی تحمل شنیدن سوال و تحقیق درباره هلوکاست را که بهانه غصب فلسطین بود، ندارند و این یکی از نشانههای تزلزل و ابهام و سقوط در رژیم غاصب قدس است.
اعتراض بیسابقه و خودجوش 120 کشور جهان و از جمله در اروپا و در انگلیس که خاستگاه اصلیِ این شجره خبیثه بود، نشان میدهد که یک مقاومت جهانی علیه صهیونیزم پدید آمده که در 60 سال گذشته هرگز تا این حد، جدی و حجیم نبوده است. میتوان گفت مقاومت اسلامی لبنان و فلسطین توانسته است وجدان جهانی را بیدار کند.
دو مغالطه بزرگی در قضیه فلسطین پدید آوردهاند. یکی اینکه میگویند: «کشوری بنام اسرائیل یک واقعیت شصت ساله است و باید با آن کنار آمد.» من نمیدانم اینها چرا از واقعیتهای دیگری که در برابر چشم آنان است درس نمیگیرند؟ مگر کشورهای بالکان و قفقاز و آسیای جنوب غربی پس از هشتاد سال بیهویتی و تبدیل به بخشهائی از شوروی سابق، بار دیگر هویت اصلی خود را باز نیافتند؟ چرا فلسطین که پاره تن جهان اسلام است نتواند بار دیگر هویت اسلامی و عربی خود را بازیابد؟

رئیسجمهور جدید آمریکا که با شعار تغییر در سیاستهای دولت بوش بر سر کار آمده است، از تعهد بیقید و شرط به امنیت اسرائیل دم میزند، یعنی دفاع از تروریسم دولتی، دفاع از ظلم و زورگوئی، دفاع از قتل عام صدها مرد و زن و کودک فلسطینی در 22 روز، این یعنی همان کژراهه دوران بوش و نه چیزی کمتر.
نجات فلسطین با دریوزگی از سازمان ملل یا از قدرتهای مسلّط و به طریق اولی از رژیم غاصب به دست نمیآید، راه نجات فقط ایستادگی و مقاومت است، با توحید کلمه فلسطینیان و کلمه توحید که ذخیره بیپایان حرکت جهادی است.
همت کنید و طلسم مصونیت جنایتکاران صهیونیست را بشکنید. سران سیاسی و نظامی رژیم غاصب را که در فاجعه غزه نقشآفرین بودند به پای میز محاکمه بکشانید و به مجازاتی که عدل و عقل حکم میکند برسانید. این اولین قدمی است که باید برداشته شود. سران سیاسی و نظامی رژیم غاصب باید محاکمه شوند.
کمک همه جانبه به مردم فلسطین و حمایت کامل از آنان واجب کفائی بر همهی مسلمانان است. دولتهائی که به جمهوری اسلامی ایران و برخی دیگر از کشورهای مسلمان بخاطر کمک به فلسطین خرده میگیرند، خود متحمل این کمک و حمایت شوند تا تکلیف اسلامی از دیگران ساقط شود،و اگر همت و توان و شجاعت آن را ندارند، بهتر است به جای خردهگیری و کارشکنی، قدرشناسِ اقدامات مسئولانه و شجاعانه دیگران باشند.
پیشنهاد ما برای التیام داغ فلسطین یک راهکار کاملاً منطبق بر مردمسالاری است که میتواند منطق مشترک همه افکار جهانی باشد. آن پیشنهاد این است که همه صاحبان حق در سرزمین فلسطین اعم از مسلمان و مسیحی و یهودی در یک همهپرسی، ساختار نظام خود را انتخاب کنند و همه فلسطینی هائی که سالها مشقت و آوارگی را تحمل کرده اند نیز در این همهپرسی شرکت کنند.

هوای گرم مدیترانه خواهد وزید
در طول سخنان رهبر انقلاب غیر از اینها که گفتم تقریبا هیچ نغز نگفتنی دیگری باقی نمیماند غیر از اینکه در جایی از بیانات، ایشان اشارتی به یکی از ضرب المثلهای عربی داشتند که حسابی به دل حضار نشست. خطیب بلیغ اجلاس اظهار داشت: «برخی کشورهای عربی به ندای یا للمسلمین مردم فلسطین کمترین توجهی نکردند و در قضیه مهمی مانند فاجعه غزه با دشمن غاصب و ظالم همکاری کردند و بر سر دیگران فریاد زدند که شما چرا به غزه کمک میکنید؟ این همان منطق اخزم است که پدر خود را کتک میزد و اگر کسی دخالت میکرد بر سر او فریاد میکشید؛ پس از او هم پسرش آن پدر بزرگ را به باد مشت و کتک میگرفت و این در زبان عربی مَثَل شد که: انَّ بَنیَّ رمّلونی بالدّم شِنشِنةٌ اَعرِفُها من اَخزَم
جلسه که تمام شد و رهبر انقلاب که از جایگاه سخنران پایین آمدند جمعیتی به استقبال شتافتند.


ابوجهاد هم حرفهایی در دفاع از آرمان انتفاضه زد. آن مرد ترکیهای که چفیه رهبر را حالا به گردن داشت و چشمانش هنوز خیس بود هم برای ما از علاقه سرشارش به رهبر ایران گفت. خانم لیلی هم که دفعه پیش چفیه عربی گردن رهبر انداخته بود، این بار باز هم با چند چفیهی عربی آمده بود و خیلی دیگر از کسانی که زیر پرچمهای ایران و لبنان و فلسطین جمع شده بودند در پایان جلسه حول سه پرچم به ظاهر مختلف و در اصل متحد با سه رنگ مشترک، سبز و سفید و قرمز سخن میگفتند. درود خدا بر شهداء غزه و مقاومت!
منبع: مهدی نوری khamenei.ir
