فلاش دوربین ها که تند و تند از رافائل مارتینتی و دلباختگان عکس می گرفتند چنان چشم غریبه ها را گرفته بود که اصلا صدای دل شکسته گوش شکسته ها را نشنیدند.
به نوشته جوان، آنها که می دانستند میزبانی یعنی فرصتی مناسب برای کسب قهرمانی، فرصتی که دیگران آن را به خوبی قدر می دانند و بارها دیده ایم که چگونه از آن سود می برند تا در نهایت پرچم کشور خود را در عرصه های بین المللی به اهتزاز در آورند.
نایب قهرمانی جام جهانی کشتی فرصتی دیگر بود تا آنها که چشم بینا و گوش شنوایی دارند - خوب ببینند و بشنوند و بدانند که پکن هنوز هم توجیه ندارد.
میدان دادن به جوانان البته پسندیده و ضروری است، اما واقعیت این است که ما هنوز به یزدانی، معصومی و... دلخوشیم که البته عاقبت آن را هم دیدیم. حضرت حافظ می فرید: شاید که چو وا بینی خیر تو در این باشد، و شاید خیر ما و کشتی ما در این بود که با یک قهرمانی پوشالی، زخم های ناسور درمان نشده کشتی را از یاد نبریم و بدانیم آنچه در پکن رخ داد نه یک اتفاق که زنجیره ای از اشتباهات در عرصه های مختلف مدیریتی، مربیگری و... بود.
این نایب قهرمانی اما درس های دیگری نیز در خود داشت. تیم های مطرح کوبا، روسیه، گرجستان و ... هیچ کدام با ترکیب اصلی خود در ایران حاضر نشدند، در حالی که ما با همه آنچه که داشتیم، آمدیم و چه افتخاری می کردیم که نفرات اصلی تیم ملی ما در مقابل دومی های کشتی، کوبا یا روسیه به برتری می رسیدند.
می گویند درد اگر باشد یکی درمان، یکی است، اما درد کشتی ما یکی، دو تا نیست؛ معصومی می توانست ما را به قهرمانی برساند. اگر مربیان ما همچون دیگر مربیان کنار تشک کشتی با وسواس و مراقبت زیاد در پی احقاق حق بودند، شاید ورق طور دیگری برگشت؛ همانطور که حریف با همین روش از یزدانی امتیاز گرفت.
نکته دیگر آنکه اصلا نمی دانیم چرا در حالی که فینالیست بودنمان محرز شده بود، باز هم به استفاده از نفرات اصلی در دیدار قبل از فینال اصرار داشتیم و کشتی گیرانمان را چنان خسته کردیم که روز آخر نتیجه را واگذار کنند.
راستی اصلا چند نفر به این مسائل اهمیت می دهند؟ آنها که گوش شکسته و دل سوخته کشتی اند که خارج این گود در سینه فریاد می زنند و صدایشان به جایی نمی رسد و برخی از اهالی فدراسیون اصلا نه می دانند نه می خواهند که بدانند چه، در غیر این صورت حتما باید از پکن تا تهران تغییر و تحولی رخ می داد. برای آنها همین بس که کنار مارتینتی بایستند و عکس یادگاری بیندازند؛ یادگاری از روزهای خوش کشتی، روزهای خوش نایب قهرمانی.
به نوشته جوان، آنها که می دانستند میزبانی یعنی فرصتی مناسب برای کسب قهرمانی، فرصتی که دیگران آن را به خوبی قدر می دانند و بارها دیده ایم که چگونه از آن سود می برند تا در نهایت پرچم کشور خود را در عرصه های بین المللی به اهتزاز در آورند.
نایب قهرمانی جام جهانی کشتی فرصتی دیگر بود تا آنها که چشم بینا و گوش شنوایی دارند - خوب ببینند و بشنوند و بدانند که پکن هنوز هم توجیه ندارد.
میدان دادن به جوانان البته پسندیده و ضروری است، اما واقعیت این است که ما هنوز به یزدانی، معصومی و... دلخوشیم که البته عاقبت آن را هم دیدیم. حضرت حافظ می فرید: شاید که چو وا بینی خیر تو در این باشد، و شاید خیر ما و کشتی ما در این بود که با یک قهرمانی پوشالی، زخم های ناسور درمان نشده کشتی را از یاد نبریم و بدانیم آنچه در پکن رخ داد نه یک اتفاق که زنجیره ای از اشتباهات در عرصه های مختلف مدیریتی، مربیگری و... بود.
این نایب قهرمانی اما درس های دیگری نیز در خود داشت. تیم های مطرح کوبا، روسیه، گرجستان و ... هیچ کدام با ترکیب اصلی خود در ایران حاضر نشدند، در حالی که ما با همه آنچه که داشتیم، آمدیم و چه افتخاری می کردیم که نفرات اصلی تیم ملی ما در مقابل دومی های کشتی، کوبا یا روسیه به برتری می رسیدند.
می گویند درد اگر باشد یکی درمان، یکی است، اما درد کشتی ما یکی، دو تا نیست؛ معصومی می توانست ما را به قهرمانی برساند. اگر مربیان ما همچون دیگر مربیان کنار تشک کشتی با وسواس و مراقبت زیاد در پی احقاق حق بودند، شاید ورق طور دیگری برگشت؛ همانطور که حریف با همین روش از یزدانی امتیاز گرفت.
نکته دیگر آنکه اصلا نمی دانیم چرا در حالی که فینالیست بودنمان محرز شده بود، باز هم به استفاده از نفرات اصلی در دیدار قبل از فینال اصرار داشتیم و کشتی گیرانمان را چنان خسته کردیم که روز آخر نتیجه را واگذار کنند.
راستی اصلا چند نفر به این مسائل اهمیت می دهند؟ آنها که گوش شکسته و دل سوخته کشتی اند که خارج این گود در سینه فریاد می زنند و صدایشان به جایی نمی رسد و برخی از اهالی فدراسیون اصلا نه می دانند نه می خواهند که بدانند چه، در غیر این صورت حتما باید از پکن تا تهران تغییر و تحولی رخ می داد. برای آنها همین بس که کنار مارتینتی بایستند و عکس یادگاری بیندازند؛ یادگاری از روزهای خوش کشتی، روزهای خوش نایب قهرمانی.