دو ماه پیش در لحظه اوج درگیری لفظی رافائل بنیتس با سر الکس فرگوسن، رسانه ها خاطره شکست مفتضحانه کوین کیگان در جنگ روانی اواسط فصل 1996-1995 را یادآوری کردند تا از این طریق ناکامی لیورپول در به زیر کشیدن امپراتوری فرگی را پیش بینی کنند؛ اتفاقی که سرانجام رخ داد و حالا صدرنشین دو ماه قبل به تعقیب کننده ناامید تیم سوم آن مقطع تبدیل شده است. به نظرم در چنین برخوردهای غیرفیزیکی برنده یی وجود ندارد.
به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز، اظهارات بنیتس برتافته از فشار روانی فراوان موجود بود. ژوزه مورینیو این آقای خاص دنیای فوتبال هم پس از تساوی 3 - 3 تیمش مقابل رم بار دیگر در کار همکاران خود دخالت کرد تا به نوعی خود را خالی کند. او دقیقاً هفت دقیقه و 32 ثانیه از وقت گرانبهای خود را صرف فرضیه سازی درباره مربیان میلان، یوونتوس و رم کرد. در سوی مقابل لوچیانو اسپالتی از در توهم وارد شد. به اعتقاد او بالوتلی با تقلب یک تساوی ارزشمند را برای اینتر به ارمغان آورد.
مورینیو از عدم علاقه اش به «ابتذال روشنفکرانه» گفت و تا وقتی تک گوی رسانه های ایتالیایی محسوب می شود هیچ کس نمی تواند او را بابت به کار بردن اصطلاحاتی که شاید هیچ اعتقادی به آنها نداشته باشد، مواخذه کند. می گویند رم بازیکنان کاملی دارد اما امسال هیچ جامی را به دست نخواهد آورد. هیچ کس فریاد نمی زند چرا میلان با وجود در اختیار داشتن فوجی از ستارگان قادر به ربودن یک عنوان باارزش نیست.
هیچ کس به منتفع شدن یووه از اشتباهات داوری اشاره یی نمی کند. فعلاً همه روی پنالتی نادرست اعلام شده به سود اینتر زوم کرده اند و این همان بازی دیرآشنای رسانه یی است. به اعتقاد مورینیو حضور جوانان در ترکیب اصلی تورینو و اودینزه آن هم مقابل بزرگانی مانند یوونتوس و رم معنایی غیر از تطمیع شدن کوچک ها توسط بزرگان ندارد و بوی کالچو پولی شماره دو به شدت فضای فوتبال ایتالیا را تحت تاثیر قرار داده است.
سرمربی سابق پورتو و چلسی می گوید تصویر اسپالتی و رانیری در تلویزیون دیگر حال او را به هم می زند و شخصاً چون در بین اصحاب رسانه ایتالیا دوستی ندارد تنها هنگام نیاز به سخنرانی تن به مصاحبه می دهد.
سکاندار کشتی آبی و مشکی های ایتالیا با لحنی آمیخته به خشم از رانیری می گوید؛ «او مرا فرامی خواند اما توجهی نمی کنم. قبلاً یک بار در روزنامه ها آبروی کلودیو را برده ام و به جنگ دوباره نیازی نیست.» البته این اظهارات بی پروا برای وی تاوان هایی از قبیل فراخوانده شدن به کمیته انضباطی فوتبال ایتالیا داشته و تازه پیش بینی های ژوزه درباره تبانی هم درست از آب درنیامد. یووه، تورینو را شکست داد اما رم با یک بازیکن کمتر مقابل اودینزه تن به تساوی یک - یک داد. عکس العمل های افرادی که مورد هجوم مورینیو قرار گرفته اند، متفاوت بود. آنچلوتی ترجیح داد از طریق رسانه ها جنجال به پا نکند.
اسپالتی گفت مورینیو پس از پایان بازی رودررو برای رقیب آرزوی موفقیت می کند و فردا می گوید همان تیم هیچ جامی نمی برد، او ابراز امیدواری کرد مورینیو تیم او را از لیگ قهرمانان اخراج نکند. رانیری دنیای خاص خود و عدم اشتیاق به فاش کردن تفکراتش را دلیل سکوت مقابل آقای خاص دانست. به هر حال سوالات طرح شده توسط مورینیو نه توسط بنیتس، رایکارد و ونگر بلکه فقط و فقط توسط خودش جواب داده خواهد شد. آنهایی که از کلمات مورینیو چیزی درک نمی کنند، خواسته های مقطعی وی را نمی دانند.
وقتی او از زلاتان ابراهیموویچ به عنوان بهترین مهاجم جهان نام می برد، می خواهد در دل مدافعان قدرتمند منچستریونایتد (رقیب امشب) ترس و دلهره ایجاد کند. به هر حال در بازی رسانه یی اصلی به نام «بزرگنمایی نقطه قوت در جهت انحراف افکار عمومی از نقطه ضعف» وجود دارد و مورینیو از این قاعده تبعیت می کند؛ حال آنکه امشب در خط دفاع مهره سالم و کارآمدی را نمی بیند. تیم او نسبت به تیم مانچینی نتیجه گراتر بازی می کند. تقریباً هیچ نکته زیبایی در بازی شاگردان مورینیو دیده نمی شود.
اینتر چند روز پس از تساوی بحث برانگیز مقابل رم با سیستم 3-3-4 (آنچه در این باشگاه کم سابقه بوده است) و معجونی از بازیکنان ذخیره نشین، 3 بر صفر مغلوب سمپدوریا شد. فکر می کنید ژوزه در پایان بازی چه گفت؟ «دیدید بین بازیکنان اصلی و ذخیره چقدر تفاوت وجود دارد؟ شاید از امروز دیگر نپرسید چرا هر بازی و هر بازیکن شرایط خاص خود را دارد.» کلمات او وحشتناک است. به جوانان احتیاج داری، پس چرا آنها را مورد انتقاد قرار می دهی؟
اگر مورینیو با این شیوه اسکودتو را فتح و منچستریونایتد را حذف کند، باید به احترام او کلاه از سر برداریم. مرد خوش پوش با کلمات بازی می کند و جام می برد؛ چهار قهرمانی پیاپی در لیگ های پرتغال و انگلیس، یک جام یوفا و یک لیگ قهرمانان طی شش فصل حضور کامل در سطح اول فوتبال اروپا. او یک بار گفت؛ «پای حرف هایم نمی ایستم.» و بار دیر فریاد کشید؛ «به آنچه گفتم می بالم،» کدام یک را باور کنیم؟
به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز، اظهارات بنیتس برتافته از فشار روانی فراوان موجود بود. ژوزه مورینیو این آقای خاص دنیای فوتبال هم پس از تساوی 3 - 3 تیمش مقابل رم بار دیگر در کار همکاران خود دخالت کرد تا به نوعی خود را خالی کند. او دقیقاً هفت دقیقه و 32 ثانیه از وقت گرانبهای خود را صرف فرضیه سازی درباره مربیان میلان، یوونتوس و رم کرد. در سوی مقابل لوچیانو اسپالتی از در توهم وارد شد. به اعتقاد او بالوتلی با تقلب یک تساوی ارزشمند را برای اینتر به ارمغان آورد.
مورینیو از عدم علاقه اش به «ابتذال روشنفکرانه» گفت و تا وقتی تک گوی رسانه های ایتالیایی محسوب می شود هیچ کس نمی تواند او را بابت به کار بردن اصطلاحاتی که شاید هیچ اعتقادی به آنها نداشته باشد، مواخذه کند. می گویند رم بازیکنان کاملی دارد اما امسال هیچ جامی را به دست نخواهد آورد. هیچ کس فریاد نمی زند چرا میلان با وجود در اختیار داشتن فوجی از ستارگان قادر به ربودن یک عنوان باارزش نیست.
هیچ کس به منتفع شدن یووه از اشتباهات داوری اشاره یی نمی کند. فعلاً همه روی پنالتی نادرست اعلام شده به سود اینتر زوم کرده اند و این همان بازی دیرآشنای رسانه یی است. به اعتقاد مورینیو حضور جوانان در ترکیب اصلی تورینو و اودینزه آن هم مقابل بزرگانی مانند یوونتوس و رم معنایی غیر از تطمیع شدن کوچک ها توسط بزرگان ندارد و بوی کالچو پولی شماره دو به شدت فضای فوتبال ایتالیا را تحت تاثیر قرار داده است.
سرمربی سابق پورتو و چلسی می گوید تصویر اسپالتی و رانیری در تلویزیون دیگر حال او را به هم می زند و شخصاً چون در بین اصحاب رسانه ایتالیا دوستی ندارد تنها هنگام نیاز به سخنرانی تن به مصاحبه می دهد.
سکاندار کشتی آبی و مشکی های ایتالیا با لحنی آمیخته به خشم از رانیری می گوید؛ «او مرا فرامی خواند اما توجهی نمی کنم. قبلاً یک بار در روزنامه ها آبروی کلودیو را برده ام و به جنگ دوباره نیازی نیست.» البته این اظهارات بی پروا برای وی تاوان هایی از قبیل فراخوانده شدن به کمیته انضباطی فوتبال ایتالیا داشته و تازه پیش بینی های ژوزه درباره تبانی هم درست از آب درنیامد. یووه، تورینو را شکست داد اما رم با یک بازیکن کمتر مقابل اودینزه تن به تساوی یک - یک داد. عکس العمل های افرادی که مورد هجوم مورینیو قرار گرفته اند، متفاوت بود. آنچلوتی ترجیح داد از طریق رسانه ها جنجال به پا نکند.
اسپالتی گفت مورینیو پس از پایان بازی رودررو برای رقیب آرزوی موفقیت می کند و فردا می گوید همان تیم هیچ جامی نمی برد، او ابراز امیدواری کرد مورینیو تیم او را از لیگ قهرمانان اخراج نکند. رانیری دنیای خاص خود و عدم اشتیاق به فاش کردن تفکراتش را دلیل سکوت مقابل آقای خاص دانست. به هر حال سوالات طرح شده توسط مورینیو نه توسط بنیتس، رایکارد و ونگر بلکه فقط و فقط توسط خودش جواب داده خواهد شد. آنهایی که از کلمات مورینیو چیزی درک نمی کنند، خواسته های مقطعی وی را نمی دانند.
وقتی او از زلاتان ابراهیموویچ به عنوان بهترین مهاجم جهان نام می برد، می خواهد در دل مدافعان قدرتمند منچستریونایتد (رقیب امشب) ترس و دلهره ایجاد کند. به هر حال در بازی رسانه یی اصلی به نام «بزرگنمایی نقطه قوت در جهت انحراف افکار عمومی از نقطه ضعف» وجود دارد و مورینیو از این قاعده تبعیت می کند؛ حال آنکه امشب در خط دفاع مهره سالم و کارآمدی را نمی بیند. تیم او نسبت به تیم مانچینی نتیجه گراتر بازی می کند. تقریباً هیچ نکته زیبایی در بازی شاگردان مورینیو دیده نمی شود.
اینتر چند روز پس از تساوی بحث برانگیز مقابل رم با سیستم 3-3-4 (آنچه در این باشگاه کم سابقه بوده است) و معجونی از بازیکنان ذخیره نشین، 3 بر صفر مغلوب سمپدوریا شد. فکر می کنید ژوزه در پایان بازی چه گفت؟ «دیدید بین بازیکنان اصلی و ذخیره چقدر تفاوت وجود دارد؟ شاید از امروز دیگر نپرسید چرا هر بازی و هر بازیکن شرایط خاص خود را دارد.» کلمات او وحشتناک است. به جوانان احتیاج داری، پس چرا آنها را مورد انتقاد قرار می دهی؟
اگر مورینیو با این شیوه اسکودتو را فتح و منچستریونایتد را حذف کند، باید به احترام او کلاه از سر برداریم. مرد خوش پوش با کلمات بازی می کند و جام می برد؛ چهار قهرمانی پیاپی در لیگ های پرتغال و انگلیس، یک جام یوفا و یک لیگ قهرمانان طی شش فصل حضور کامل در سطح اول فوتبال اروپا. او یک بار گفت؛ «پای حرف هایم نمی ایستم.» و بار دیر فریاد کشید؛ «به آنچه گفتم می بالم،» کدام یک را باور کنیم؟