فحاشی های مداوم تماشاگران علیه بازیکنان و مربیان حریف و داور، مجادله های کلامی بسیاری از اهالی فوتبال علیه یکدیگر ( مایلی کهن با دایی، شفیع زاده با جلالی، غیاثی با عنایت، واعظ با فتح اله زاده) ضرب و شتم و فحاشی لیدرها و برخی بازیکنان علیه خبرنگاران، همه جزو اتفاقات عادی این روزهای فوتبال ایران است.
به نوشته جوان، رواج چنین مسائلی نشان دهنده سقوط فاحش مسائل اخلاقی و فرهنگی در فوتبال ایران است. متاسفانه آستانه تحمل و خویشتن داری افراد حاضر در فوتبال به حد بسیار پایینی رسیده. تماشاگران حاضر در استادیوم ها به محض عقب افتادن تیم خود و از همان دقایق میانی بازی با شعارهایی نظیر حیاکن، رها کن به تخریب بازیکنان تیم محبوبشان می پردازند.
البته دامنه این رفتارهای زشت فرهنگی به جمع سرمربیان و بازیکنان هم کشیده شده است. تا آنجا که بازیکنان قبل از بازی با حریف با بیان جملات تحریک آمیز سعی در تخریب روحیه حریف دارند، مربیان هم بعد از پایان بازی و واگذار کردن نتیجه بازی با حمله به تیم داوری و زیر سوال بردن حریف سعی می کنند اشتباهات خود را توجیه کنند. متاسفانه این جنگ و جدال های لفظی حتی تا سطح روسای در باشگاه ها هم ادامه پیدا می کند.
اخلاق ایتالیایی
چندی پیش بازی دو تیم اینتر و رم برگزار شد. در ابتدای این بازی رم با دو گل از حریف قدرتمند خود پیش افتاد، اما تماشاگران متعصب اینتر هیچ گاه مورینیو و موراتی ( رئیس باشگاه) را تخریب نکردند و با خونسردی کامل تنها به تشویق تیم خود پرداختند. در جریان بازی هم داور یک پنالتی به نفع اینتر گرفت، اما اسپالتی (سرمربی رم) و بازیکنان این تیم هیچ گاه علیه داور موضع گیری نکردند و از دست های پشت پرده، سخن نگفتند!
باشگاه های مثلا فرهنگی
اما در فوتبال ایران با وجود ادعاهای فراوان مدیران باشگاه ها در زمینه کارهای فرهنگی هنوز مشکلات فراوانی وجود دارد. فحاشی در ورزشگاه ها هر روز بیشتر می شود و مربیان و بازیکنان به طور مداوم علیه یکدیگر مصاحبه می کنند، البته در این بین داوران را هم بی نصیب نمی گذارند. به تمام این مسائل غیرفرهنگی باید ضرب و شتم خبرنگاران توسط برخی از لیدرها را هم اضافه کرد.
حلقه مفقوده
متاسفانه با وجود شرایط موجود کانون های هواداران باشگاه ها کار چندانی نمی توانند انجام دهند. چرا که این مربیان و بازیکنان الگوی بسیاری از تماشاگران هستند و تا این افراد بخواهند به این رفتارهای نادرست خود ادامه دهند، اصلاح وضعیت فرهنگی تماشاگران کار بسیار سختی خواهد بود، متاسفانه روسای باشگاه ها هم به مسائل اخلاقی و فرهنگی باشگاه خود توجه چندانی ندارند و تنها به کسب نتیجه در بازی ها فکر می کنند و حتی گاه خود به این شرایط دامن می زنند.
چنانچه مدیران باشگاه ها به مسائل فرهنگی و اخلاقی مانند مسائل فنی و مالی تیم اهمیت دهند بسیاری از این مشکلات خود به خود حل خواهد شد، اما اگر این شرایط اصلاح نشود فحاشی و جنگ و جدال در فوتبال ایران همچنان ادامه خواهد داشت.
به نوشته جوان، رواج چنین مسائلی نشان دهنده سقوط فاحش مسائل اخلاقی و فرهنگی در فوتبال ایران است. متاسفانه آستانه تحمل و خویشتن داری افراد حاضر در فوتبال به حد بسیار پایینی رسیده. تماشاگران حاضر در استادیوم ها به محض عقب افتادن تیم خود و از همان دقایق میانی بازی با شعارهایی نظیر حیاکن، رها کن به تخریب بازیکنان تیم محبوبشان می پردازند.
البته دامنه این رفتارهای زشت فرهنگی به جمع سرمربیان و بازیکنان هم کشیده شده است. تا آنجا که بازیکنان قبل از بازی با حریف با بیان جملات تحریک آمیز سعی در تخریب روحیه حریف دارند، مربیان هم بعد از پایان بازی و واگذار کردن نتیجه بازی با حمله به تیم داوری و زیر سوال بردن حریف سعی می کنند اشتباهات خود را توجیه کنند. متاسفانه این جنگ و جدال های لفظی حتی تا سطح روسای در باشگاه ها هم ادامه پیدا می کند.
اخلاق ایتالیایی
چندی پیش بازی دو تیم اینتر و رم برگزار شد. در ابتدای این بازی رم با دو گل از حریف قدرتمند خود پیش افتاد، اما تماشاگران متعصب اینتر هیچ گاه مورینیو و موراتی ( رئیس باشگاه) را تخریب نکردند و با خونسردی کامل تنها به تشویق تیم خود پرداختند. در جریان بازی هم داور یک پنالتی به نفع اینتر گرفت، اما اسپالتی (سرمربی رم) و بازیکنان این تیم هیچ گاه علیه داور موضع گیری نکردند و از دست های پشت پرده، سخن نگفتند!
باشگاه های مثلا فرهنگی
اما در فوتبال ایران با وجود ادعاهای فراوان مدیران باشگاه ها در زمینه کارهای فرهنگی هنوز مشکلات فراوانی وجود دارد. فحاشی در ورزشگاه ها هر روز بیشتر می شود و مربیان و بازیکنان به طور مداوم علیه یکدیگر مصاحبه می کنند، البته در این بین داوران را هم بی نصیب نمی گذارند. به تمام این مسائل غیرفرهنگی باید ضرب و شتم خبرنگاران توسط برخی از لیدرها را هم اضافه کرد.
حلقه مفقوده
متاسفانه با وجود شرایط موجود کانون های هواداران باشگاه ها کار چندانی نمی توانند انجام دهند. چرا که این مربیان و بازیکنان الگوی بسیاری از تماشاگران هستند و تا این افراد بخواهند به این رفتارهای نادرست خود ادامه دهند، اصلاح وضعیت فرهنگی تماشاگران کار بسیار سختی خواهد بود، متاسفانه روسای باشگاه ها هم به مسائل اخلاقی و فرهنگی باشگاه خود توجه چندانی ندارند و تنها به کسب نتیجه در بازی ها فکر می کنند و حتی گاه خود به این شرایط دامن می زنند.
چنانچه مدیران باشگاه ها به مسائل فرهنگی و اخلاقی مانند مسائل فنی و مالی تیم اهمیت دهند بسیاری از این مشکلات خود به خود حل خواهد شد، اما اگر این شرایط اصلاح نشود فحاشی و جنگ و جدال در فوتبال ایران همچنان ادامه خواهد داشت.