برای تیم ملی فوتبال ایران که در آغاز راهی سخت برای حضور در جام جهانی ۲۰۱۰ قرار گرفته است، همچنان آزمون و خطاهای بیهوده و بی ارزش و دیدارهایی که نمی تواند تدارکاتی و هدفمند باشد، ادامه دارد. دیدار با تیم رده ۹۶ جهان که به گفته مربی آلمانی اش همگی بازیکنان لژیونرش را که افزون بر ۵ می شد، به همراه نداشت، یکی از همین آزمون های بی خاصیت بود.
به نوشته ایران، آنتونی هی، سرمربی آلمانی کنیا و علی دایی سرمربی که خود واقف بر این کم ارزشی بودند شماری از بازیکنان جوان و کم تجربه را به مصاف یکدیگر فرستادند و ظاهراً هر دو از این نتیجه راضی به نظر می آمدند، درحالی که تیم ملی ایران روز هشتم فروردین ماه، حدود دو هفته دیگر، با عربستان بازی سرنوشت ساز و حساسی در پیش دارد و بیش از نیمی از آنها که در مقابل کنیا به میدان رفتند، نه برای این بازی مهم شانس بازی دارند، نه تعدادی از آنان، احتمالاً نامشان در فهرست تیم ملی به فیفا ارسال شده است.
کج سلیقگی
حتی در تعویض ها و آرایشی که در تیم ملی دیده شد، کج سلیقگی هایی وجود داشت که بیشتر از ارزش های این بازی می کاست. گماردن ستار زارع در سمت مردان میانی و به کار گرفتن شیث رضایی در مکانی که تجربه هایش کافی نیست یا استفاده از بنگر به جانشینی عقیلی و./نمی تواند آن طور که کادر فنی می گوید تمامی همان یارانی باشند که باید در جدال با عربستان همه امیدمان را به آنها گره بزنیم.
وقتی به دروازه بان کوتاه قد و غیر متعارف کنیا نگاه می کردیم و بازیکنانی که این سو و آن سوی زمین حتی در حفظ و مهار توپ ایراد داشتند، باورمان نمی شد که فدراسیون فوتبال و کادر فنی تیم ملی راضی شده باشند چنین حریفی را از سر ناچاری برای بازی های تدارکاتی برگزیده باشند و در شرایطی که نه لژیونر ها را در اختیار دارند و نه می توانستند بازیکنان خسته از جام قهرمانان آسیا را تمام وقت به خدمت بگیرند، بازی های لیگ برتر را فدای چنین بازی ضعیفی کنند که همان هفت، هشت هزار نفر تماشاگر را هم از خود برانند و پیش از پایان بازی روانه سرا و مأوای خود کنند.
کاش حالا که در خط دفاع و درون دروازه از تمامی مهره های اصلی تیم ملی سود می بردیم، حریف آفریقایی تیم ملی مهاجمانی داشت زهردار، سریع و پرتحرک تا با فشارهای متناوب و پی در پی، موجب آزمونی جدی و تجربه ای افزون در این جبهه می شد تا مقابل خط حمله عربستان، نگرانی هایی را که احتمال می دهیم، تا حدی از خود دور کنیم.
تجربه های ناموفق
باز هم اصرار می ورزیم که در تیم ملی، هر آن و هر دم نباید با تغییرات پی در پی به آزمون و خطا دست زد. شاهد این ادعا فرصت هایی بود که نصیب تیم ملی شد. همان ها که دایی به آنها اشاره کرد، اما در اثر ناهماهنگی و نا آشنایی بازیکنان میانی و خط حمله، هیچ کدام به ثمر نرسید و تنها گل بازی از نفوذ رافخایی به درون محوطه جریمه کنیا و خطای مسلم دروازه بان این تیم و ضربه عالی کاظمی از نقطه پنالتی حاصل شد که بیشتر به یک اتفاق شبیه بود. آیا علی دایی می تواند تجربه های ناتمام و ناموفق همین مهاجمان را اصلاح کند و در مقابل عربستان از آنها سود برد
به نوشته ایران، آنتونی هی، سرمربی آلمانی کنیا و علی دایی سرمربی که خود واقف بر این کم ارزشی بودند شماری از بازیکنان جوان و کم تجربه را به مصاف یکدیگر فرستادند و ظاهراً هر دو از این نتیجه راضی به نظر می آمدند، درحالی که تیم ملی ایران روز هشتم فروردین ماه، حدود دو هفته دیگر، با عربستان بازی سرنوشت ساز و حساسی در پیش دارد و بیش از نیمی از آنها که در مقابل کنیا به میدان رفتند، نه برای این بازی مهم شانس بازی دارند، نه تعدادی از آنان، احتمالاً نامشان در فهرست تیم ملی به فیفا ارسال شده است.
کج سلیقگی
حتی در تعویض ها و آرایشی که در تیم ملی دیده شد، کج سلیقگی هایی وجود داشت که بیشتر از ارزش های این بازی می کاست. گماردن ستار زارع در سمت مردان میانی و به کار گرفتن شیث رضایی در مکانی که تجربه هایش کافی نیست یا استفاده از بنگر به جانشینی عقیلی و./نمی تواند آن طور که کادر فنی می گوید تمامی همان یارانی باشند که باید در جدال با عربستان همه امیدمان را به آنها گره بزنیم.
وقتی به دروازه بان کوتاه قد و غیر متعارف کنیا نگاه می کردیم و بازیکنانی که این سو و آن سوی زمین حتی در حفظ و مهار توپ ایراد داشتند، باورمان نمی شد که فدراسیون فوتبال و کادر فنی تیم ملی راضی شده باشند چنین حریفی را از سر ناچاری برای بازی های تدارکاتی برگزیده باشند و در شرایطی که نه لژیونر ها را در اختیار دارند و نه می توانستند بازیکنان خسته از جام قهرمانان آسیا را تمام وقت به خدمت بگیرند، بازی های لیگ برتر را فدای چنین بازی ضعیفی کنند که همان هفت، هشت هزار نفر تماشاگر را هم از خود برانند و پیش از پایان بازی روانه سرا و مأوای خود کنند.
کاش حالا که در خط دفاع و درون دروازه از تمامی مهره های اصلی تیم ملی سود می بردیم، حریف آفریقایی تیم ملی مهاجمانی داشت زهردار، سریع و پرتحرک تا با فشارهای متناوب و پی در پی، موجب آزمونی جدی و تجربه ای افزون در این جبهه می شد تا مقابل خط حمله عربستان، نگرانی هایی را که احتمال می دهیم، تا حدی از خود دور کنیم.
تجربه های ناموفق
باز هم اصرار می ورزیم که در تیم ملی، هر آن و هر دم نباید با تغییرات پی در پی به آزمون و خطا دست زد. شاهد این ادعا فرصت هایی بود که نصیب تیم ملی شد. همان ها که دایی به آنها اشاره کرد، اما در اثر ناهماهنگی و نا آشنایی بازیکنان میانی و خط حمله، هیچ کدام به ثمر نرسید و تنها گل بازی از نفوذ رافخایی به درون محوطه جریمه کنیا و خطای مسلم دروازه بان این تیم و ضربه عالی کاظمی از نقطه پنالتی حاصل شد که بیشتر به یک اتفاق شبیه بود. آیا علی دایی می تواند تجربه های ناتمام و ناموفق همین مهاجمان را اصلاح کند و در مقابل عربستان از آنها سود برد