فقط 22 سال داشت که از بانفیلد به نراتزوری ها پیوست. عده کمی پیش بینی کردند این آرژانتینی بتواند در فوتبال باشگاهی ایتالیا ماندگار شود و به ثبات برسد.
به نوشته اعتماد، فوتبالیست های بزرگی بودند که پیراهن اینتر را طی 13 فصل گذشته به تن کردند، اما حالا پس از هزاران دقیقه بازی در این تیم و رکورد بیش از 530 بازی در تیم های مختلف او هنوز La bandiera (در زبان ایتالیایی به معنای پرچم دار) در اینتر است.
تنها چیزی که برای او باقی مانده و آرزوی به دست آوردنش را در سر دارد، قهرمانی با اینتر در جام باشگاه های اروپاست که این اتفاق این فصل هم نیفتاد و آنها در مصاف با شیاطین نتوانستند راهی از پیش ببرند.
- حالا که اینتر در اروپا نتوانسته به قهرمانی برسد به این فکر نکردی که به باشگاه دیگری در اروپا بروی؟
نه، جداً هیچ گاه چنین تصمیمی نگرفتم حتی هنگامی که بهترین و وسوسه انگیزترین پیشنهادات را از طرف تیم های دیگر داشتم. همیشه به این مساله فکر می کردم که بالاخره می توانم یک روز با اینتر قهرمان شوم و خوشبختانه اشتباه نکردم. اینتر باشگاه بسیار ویژه یی است و همه در آن مانند یک خانواده هستند. ایده ترک کردن جایی که در آن احساس راحتی و آسایش می کنید، نمی تواند جالب باشد و دلیلی نمی بینم بخواهم به آن فکر کنم.
-فکر می کنی بازی کردن در میانه میدان - همان کاری که الان می کنی- در درازمدت به تو بیشتر از دویدن در طول زمین و در جناح چپ و راست کمک کند؟
من در هر دو پست احساس خوبی دارم و راحت هستم. هرگز بازی کردن در هیچ یک از این جاها باعث اذیت شدنم نبوده، حتی همان هنگام که فوتبال را در دفاع راست شروع کردم، من واقعاً از این تقابل بازی در دفاع و خط میانی لذت می برم. بازی در هر دو جناح نیاز به آمادگی بدنی بالا و انرژی زیاد دارد. مهم ترین مساله این است که شما در تمرینات خیلی خوب ظاهر شوید و در روز مسابقه هم از همه انرژی و توانایی تان بهره ببرید.
- بیش از 500 بازی در سری A برای یک بازیکن خارجی... آیا پس از بازنشستگی می خواهی در ایتالیا بمانی یا به آرژانتین برمی گردی؟
هنوز تصمیم نگرفته ام. در حال حاضر نمی خواهم به مسائلی اینچنینی که اهمیت زیادی دارند فکر کنم. هنگامی که زمانش فرا رسید، درباره اش فکر می کنم و با خانواده حرف می زنم و در نهایت تصمیم قطعی ام را می گیرم. هر اتفاقی بیفتد، مهم نیست. من احساس نزدیکی زیادی با هر دو کشور دارم و در هر دو از زندگی ام راضی ام.
- الان 35 ساله یی و هنوز در یکی از بهترین باشگاه های جهان توپ می زنی و از سوی دیگر پیراهن تیم ملی ات را نیز می پوشی. در فوتبال تو هیچ اثر و نشانه یی از افت دیده نمی شود. چطور می توانی مدت زمانی اینچنین طولانی فوتبال را در بالاترین سطح ادامه دهی؟
این یک راز است. من تمام تلاشم را می کنم تا بتوانم در بازی های یک فصل کاملاً شرایط را بررسی کنم و روی شرایط خودم هم مدیریت داشته باشم. این مساله به شما اعتماد به نفس و ثبات می دهد و البته از سوی دیگر خیلی خوش شانس بوده ام که تا امروز مصدومیت چندان جدی نداشته ام.
- بازی های تیم های قبلی ات را تماشا می کنی؟ می دانی بانفیلد چه شرایطی دارد و دوستانت در این باشگاه چه کار می کنند؟
بله، مسابقات آنها را تماشا می کنم. دوستان خوبی هم در این تیم دارم مانند پاترولا خیمنس که هافبک میانی بانفیلد است. ما اولین بار در سال 1995 در تیم ملی آرژانتین با هم بودیم. آن زمان دانیل پاسارلا سرمربی ما بود. روزهای خیلی خوبی را با هم گذراندیم؛ روزهایی که هیچ یک انتظارش را نداشتیم.
- به عقیده تو چرا اینتر نمی تواند به قهرمانی لیگ اروپا برسد و آیا هنوز این رویا برای اینتری ها وجود دارد؟
خب رسیدن به عنوان مهم قهرمانی لیگ اروپا خواسته یی است که در همه وجود دارد. ممکن است تیم خیلی خاص، منسجم و بزرگی داشته باشید، اما لیگ قهرمانان مانند یک جام جهانی است. ناگهان خود را رو به روی تیم های صاحب نام اروپایی می بینید. باید کمی خوش شانس باشید تا به قهرمانی برسید. سال گذشته ما می توانستیم به فینال برسیم، اما هنگامی که قرار شد روبه روی والنسیا بازی کنیم با تعداد زیادی مصدوم مواجه شدیم. منظورم از شانس دقیقاً همین است. لیگ قهرمانان برای هیچ کس صبر نمی کند. اما نگاه ما اکنون رو به آینده است و به اندازه کافی اعتماد به نفس داریم که بتوانیم روی خط شانس جلو برویم. فقط امیدوارم امسال سال ما باشد. این فصل هم ما می توانستیم منچستر را مغلوب کنیم اما اسیر اسم و شهرت منچستر شدیم و فرصت های زیادی را از دست دادیم.
- به نظرت کدام یک از اینهایی که نام می برم بهتر هستند؛ ابراهیموویچ امروز یا رونالدو فصل 1998-1997؟
سوال بسیار سختی است. این دو بازیکن واقعاً با هم متفاوت هستند. اولی سهم بسزایی در قهرمانی اینتر در سری A و حضورش در لیگ قهرمانان داشته اما رونالدو قهرمان جام جهانی با برزیل است. برای مقایسه این دو باید عملکردشان گام به گام بررسی شود. اگر این فصل ما به قهرمانی برسیم، خب همه چیز خیلی عالی و ایده آل خواهد بود، اما این باعث نمی شود قهرمانی های قبلی مان تحت الشعاع قرار گیرد.
- در سال 1998 هنگامی که در جام یوفا قهرمان شدید و تو آن گل عجیب را به ثمر رساندی، چه احساسی داشتی؟ به نظرت این به یادماندنی ترین گل فوتبال حرفه یی ات نبود یا فکر می کنی گل های بهتری هم به ثمر رسانده یی؟
بله، فکر می کنم این یکی از بهترین دو گلی است که تا امروز توانسته ام بزنم. رسیدن به این قهرمانی در ایتالیا برای همه ما واقعاً لذت بخش بود اما گل دیگری که خیلی دوستش دارم، گلی است که در جام جهانی 98 فرانسه مقابل انگلیس زدم.
به نوشته اعتماد، فوتبالیست های بزرگی بودند که پیراهن اینتر را طی 13 فصل گذشته به تن کردند، اما حالا پس از هزاران دقیقه بازی در این تیم و رکورد بیش از 530 بازی در تیم های مختلف او هنوز La bandiera (در زبان ایتالیایی به معنای پرچم دار) در اینتر است.
تنها چیزی که برای او باقی مانده و آرزوی به دست آوردنش را در سر دارد، قهرمانی با اینتر در جام باشگاه های اروپاست که این اتفاق این فصل هم نیفتاد و آنها در مصاف با شیاطین نتوانستند راهی از پیش ببرند.
- حالا که اینتر در اروپا نتوانسته به قهرمانی برسد به این فکر نکردی که به باشگاه دیگری در اروپا بروی؟
نه، جداً هیچ گاه چنین تصمیمی نگرفتم حتی هنگامی که بهترین و وسوسه انگیزترین پیشنهادات را از طرف تیم های دیگر داشتم. همیشه به این مساله فکر می کردم که بالاخره می توانم یک روز با اینتر قهرمان شوم و خوشبختانه اشتباه نکردم. اینتر باشگاه بسیار ویژه یی است و همه در آن مانند یک خانواده هستند. ایده ترک کردن جایی که در آن احساس راحتی و آسایش می کنید، نمی تواند جالب باشد و دلیلی نمی بینم بخواهم به آن فکر کنم.
-فکر می کنی بازی کردن در میانه میدان - همان کاری که الان می کنی- در درازمدت به تو بیشتر از دویدن در طول زمین و در جناح چپ و راست کمک کند؟
من در هر دو پست احساس خوبی دارم و راحت هستم. هرگز بازی کردن در هیچ یک از این جاها باعث اذیت شدنم نبوده، حتی همان هنگام که فوتبال را در دفاع راست شروع کردم، من واقعاً از این تقابل بازی در دفاع و خط میانی لذت می برم. بازی در هر دو جناح نیاز به آمادگی بدنی بالا و انرژی زیاد دارد. مهم ترین مساله این است که شما در تمرینات خیلی خوب ظاهر شوید و در روز مسابقه هم از همه انرژی و توانایی تان بهره ببرید.
- بیش از 500 بازی در سری A برای یک بازیکن خارجی... آیا پس از بازنشستگی می خواهی در ایتالیا بمانی یا به آرژانتین برمی گردی؟
هنوز تصمیم نگرفته ام. در حال حاضر نمی خواهم به مسائلی اینچنینی که اهمیت زیادی دارند فکر کنم. هنگامی که زمانش فرا رسید، درباره اش فکر می کنم و با خانواده حرف می زنم و در نهایت تصمیم قطعی ام را می گیرم. هر اتفاقی بیفتد، مهم نیست. من احساس نزدیکی زیادی با هر دو کشور دارم و در هر دو از زندگی ام راضی ام.
- الان 35 ساله یی و هنوز در یکی از بهترین باشگاه های جهان توپ می زنی و از سوی دیگر پیراهن تیم ملی ات را نیز می پوشی. در فوتبال تو هیچ اثر و نشانه یی از افت دیده نمی شود. چطور می توانی مدت زمانی اینچنین طولانی فوتبال را در بالاترین سطح ادامه دهی؟
این یک راز است. من تمام تلاشم را می کنم تا بتوانم در بازی های یک فصل کاملاً شرایط را بررسی کنم و روی شرایط خودم هم مدیریت داشته باشم. این مساله به شما اعتماد به نفس و ثبات می دهد و البته از سوی دیگر خیلی خوش شانس بوده ام که تا امروز مصدومیت چندان جدی نداشته ام.
- بازی های تیم های قبلی ات را تماشا می کنی؟ می دانی بانفیلد چه شرایطی دارد و دوستانت در این باشگاه چه کار می کنند؟
بله، مسابقات آنها را تماشا می کنم. دوستان خوبی هم در این تیم دارم مانند پاترولا خیمنس که هافبک میانی بانفیلد است. ما اولین بار در سال 1995 در تیم ملی آرژانتین با هم بودیم. آن زمان دانیل پاسارلا سرمربی ما بود. روزهای خیلی خوبی را با هم گذراندیم؛ روزهایی که هیچ یک انتظارش را نداشتیم.
- به عقیده تو چرا اینتر نمی تواند به قهرمانی لیگ اروپا برسد و آیا هنوز این رویا برای اینتری ها وجود دارد؟
خب رسیدن به عنوان مهم قهرمانی لیگ اروپا خواسته یی است که در همه وجود دارد. ممکن است تیم خیلی خاص، منسجم و بزرگی داشته باشید، اما لیگ قهرمانان مانند یک جام جهانی است. ناگهان خود را رو به روی تیم های صاحب نام اروپایی می بینید. باید کمی خوش شانس باشید تا به قهرمانی برسید. سال گذشته ما می توانستیم به فینال برسیم، اما هنگامی که قرار شد روبه روی والنسیا بازی کنیم با تعداد زیادی مصدوم مواجه شدیم. منظورم از شانس دقیقاً همین است. لیگ قهرمانان برای هیچ کس صبر نمی کند. اما نگاه ما اکنون رو به آینده است و به اندازه کافی اعتماد به نفس داریم که بتوانیم روی خط شانس جلو برویم. فقط امیدوارم امسال سال ما باشد. این فصل هم ما می توانستیم منچستر را مغلوب کنیم اما اسیر اسم و شهرت منچستر شدیم و فرصت های زیادی را از دست دادیم.
- به نظرت کدام یک از اینهایی که نام می برم بهتر هستند؛ ابراهیموویچ امروز یا رونالدو فصل 1998-1997؟
سوال بسیار سختی است. این دو بازیکن واقعاً با هم متفاوت هستند. اولی سهم بسزایی در قهرمانی اینتر در سری A و حضورش در لیگ قهرمانان داشته اما رونالدو قهرمان جام جهانی با برزیل است. برای مقایسه این دو باید عملکردشان گام به گام بررسی شود. اگر این فصل ما به قهرمانی برسیم، خب همه چیز خیلی عالی و ایده آل خواهد بود، اما این باعث نمی شود قهرمانی های قبلی مان تحت الشعاع قرار گیرد.
- در سال 1998 هنگامی که در جام یوفا قهرمان شدید و تو آن گل عجیب را به ثمر رساندی، چه احساسی داشتی؟ به نظرت این به یادماندنی ترین گل فوتبال حرفه یی ات نبود یا فکر می کنی گل های بهتری هم به ثمر رسانده یی؟
بله، فکر می کنم این یکی از بهترین دو گلی است که تا امروز توانسته ام بزنم. رسیدن به این قهرمانی در ایتالیا برای همه ما واقعاً لذت بخش بود اما گل دیگری که خیلی دوستش دارم، گلی است که در جام جهانی 98 فرانسه مقابل انگلیس زدم.