علیرضا راد در مطلب ارسالی برای «نگاه شما» نوشت:
در برنامه ماه عسل دوشنبه ۳۰/۴/۱۳۹۱ موضوع قصاص مطرح شد می‌ه‌مان اول در تمرین ورزشی ضربه‌ای که می‌زند موجب مرگ دوستش می‌شود می‌ه‌مان دوم پدری بود که فرزندش را جوانی دیگر با چاقو کشته بود و می‌ه‌مان سوم پدری بود که بنا به گفته خودش قاتل، فرزندش را ۲ هفته تهدید کرده و بعد با بیش از ۱۰ نفر به در خانه‌اش رفته، پسرش را با لطایف الحیلی از خانه بیرون کشیده او را اذیت می‌کنند و در داخل جوی آب می‌اندازند و بعد قاتل فرق او را با قمه (یا چیزی مانند آن) می‌شکافد و به کسی هم اجازه نمی‌دهد او را به بیمارستان برساند.
تا همین جای داستان کاملا روشن است که شرایط فرد اول متفاوت از فرد سوم است و مطمئنا ما احساسی را که نسبت به فرد اول داریم نمی‌توانیم نسبت به قاتل سومین داستان داشته باشیم چرا که این دیگر یک جنایت است.
مجری برنامه اصرار دارد که پدر مقتول سوم از حق قصاص خود بگذرد و در میان صحبت‌هایش نکته‌ای جالب را هم بدین مضمون مطرح می‌کند:
آیا بعد از قصاص‌های که در چند سال گذشته اتفاق افتاده مشکل حل شده؟
منظور واقعی مجری برنامه از این جمله را نمی‌دانم ولی اگر بخواهیم به این نوع تفکر دامن بزنیم دیگر هر جرم و جنایتی از دزدی و اختلاس گرفته تا تجاوز به عنف باید بدون مجازات باشد چرا که با وجود مجازات مجرمین جرم ریشه کن نگردیده است.
ریشه یابی جرم و پیشگیری حرف درستی است اینکه مسئولین فرهنگی باید در قبال این اتفاقات پاسخگو باشند کاملا منطقی است و البته مسئولیت خانواده قاتلین که فقط بعد ازاینکه فرزندشان کسی را به قتل رساند نگرانش می‌شوند انکار نشدنی است، ولی در جامعه‌ای که مجرمین آن به راحتی جرمی را بدون احتمال مجازات مرتکب شوند، شهروندانش باید هر لحظه نگران این باشند که یک مرد چاقو بدست با خیال راحت به زندگیش خاتمه دهد و یا خودشان نیز مسلح شوند و به قول معروف قبل از آنکه کشته شوند قاتل شوند و بکشند، البته ممکن است در جاهایی مانند تکزاس این اتفاق بیفتد ولی فکر نمی‌کنم نگاه عمومی مردم دنیا به این شیوه زندگی مثبت باشد.
فراموش نکنیم دلسوزیهای بیجا برای متخلفان در کشور ما فرهنگی را ایجاد کرده که وقتی کسی قانون را دور می‌زند و یا با دروغ و دغل به موقعیت خوبی می‌رسد زرنگ و با عرضه شناخته می‌گردد این فرهنگ مانند خوره به جان این کشور افتاده و تمام امکانات و فرصتهای کشور را به نابودی کشانده است حالا با تفکر مجری عزیز ما و همفکرانش، از این به بعد باید شاهد فرهنگی باشیم که برای آدمهای فحاش و قمه کش ابهت و احترام قائل گردد و افرادی که ادب و تربیت و زندگی انسان‌ها را محترم می‌شمارند ترسو قلمداد شوند یکجور تکزاس ایرانی.
به امید روزی که در جامعه ما نه قاتلی باشد و نه مقتولی و نه جنایتی.
در برنامه ماه عسل دوشنبه ۳۰/۴/۱۳۹۱ موضوع قصاص مطرح شد می‌ه‌مان اول در تمرین ورزشی ضربه‌ای که می‌زند موجب مرگ دوستش می‌شود می‌ه‌مان دوم پدری بود که فرزندش را جوانی دیگر با چاقو کشته بود و می‌ه‌مان سوم پدری بود که بنا به گفته خودش قاتل، فرزندش را ۲ هفته تهدید کرده و بعد با بیش از ۱۰ نفر به در خانه‌اش رفته، پسرش را با لطایف الحیلی از خانه بیرون کشیده او را اذیت می‌کنند و در داخل جوی آب می‌اندازند و بعد قاتل فرق او را با قمه (یا چیزی مانند آن) می‌شکافد و به کسی هم اجازه نمی‌دهد او را به بیمارستان برساند.
تا همین جای داستان کاملا روشن است که شرایط فرد اول متفاوت از فرد سوم است و مطمئنا ما احساسی را که نسبت به فرد اول داریم نمی‌توانیم نسبت به قاتل سومین داستان داشته باشیم چرا که این دیگر یک جنایت است.
مجری برنامه اصرار دارد که پدر مقتول سوم از حق قصاص خود بگذرد و در میان صحبت‌هایش نکته‌ای جالب را هم بدین مضمون مطرح می‌کند:
آیا بعد از قصاص‌های که در چند سال گذشته اتفاق افتاده مشکل حل شده؟
منظور واقعی مجری برنامه از این جمله را نمی‌دانم ولی اگر بخواهیم به این نوع تفکر دامن بزنیم دیگر هر جرم و جنایتی از دزدی و اختلاس گرفته تا تجاوز به عنف باید بدون مجازات باشد چرا که با وجود مجازات مجرمین جرم ریشه کن نگردیده است.
ریشه یابی جرم و پیشگیری حرف درستی است اینکه مسئولین فرهنگی باید در قبال این اتفاقات پاسخگو باشند کاملا منطقی است و البته مسئولیت خانواده قاتلین که فقط بعد ازاینکه فرزندشان کسی را به قتل رساند نگرانش می‌شوند انکار نشدنی است، ولی در جامعه‌ای که مجرمین آن به راحتی جرمی را بدون احتمال مجازات مرتکب شوند، شهروندانش باید هر لحظه نگران این باشند که یک مرد چاقو بدست با خیال راحت به زندگیش خاتمه دهد و یا خودشان نیز مسلح شوند و به قول معروف قبل از آنکه کشته شوند قاتل شوند و بکشند، البته ممکن است در جاهایی مانند تکزاس این اتفاق بیفتد ولی فکر نمی‌کنم نگاه عمومی مردم دنیا به این شیوه زندگی مثبت باشد.
فراموش نکنیم دلسوزیهای بیجا برای متخلفان در کشور ما فرهنگی را ایجاد کرده که وقتی کسی قانون را دور می‌زند و یا با دروغ و دغل به موقعیت خوبی می‌رسد زرنگ و با عرضه شناخته می‌گردد این فرهنگ مانند خوره به جان این کشور افتاده و تمام امکانات و فرصتهای کشور را به نابودی کشانده است حالا با تفکر مجری عزیز ما و همفکرانش، از این به بعد باید شاهد فرهنگی باشیم که برای آدمهای فحاش و قمه کش ابهت و احترام قائل گردد و افرادی که ادب و تربیت و زندگی انسان‌ها را محترم می‌شمارند ترسو قلمداد شوند یکجور تکزاس ایرانی.
به امید روزی که در جامعه ما نه قاتلی باشد و نه مقتولی و نه جنایتی.