سلاله عصمت در بارگاه قم

بی‏بی! ... سلام! باز هم آمده‏ام، با دلی لبریز از شوق، با چشمانی در انتظار، آمده‏ام تا یک بار دیگر در «آستانه‏»، سر ادب در «خاک تواضع‏» نهم و رازمگو را، همچون سفره دل عاشقان مهجور، پیش تو بگشایم. زمانه غریبی است، «بوی غربت‏» چیزی نیست که مشام ما آن را حس نکند، اما ... «عطر آشنایی‏» هم وجود دارد.
اگر عده‏ای «ولایت‏» را همچون طعامی دیر هضم می‏یابند، انبوهی عظیم هم، آن را همچون «شراب طهور»، همچون «تسنیم‏» و «کوثر» می‏دانند و جرعه جرعه جان‏ تشنه خود را از زلال آن سیراب می‏کنند.
 
بی‏بی‏جان! اگر کسانی تجربه «زیستن بی‏ولا» را می‏آموزند که در حقیقت، نوعی‏مرگ تدریجی است جماعت این مملکت نیز، «زندگی بدون ولا» را غیر ممکن‏می‏دانند و با «ولایت‏»، عشق می‏کنند، با «محبت‏» نفس می‏کشند، با «مودت‏ذی‏القربی‏» زنده‏اند. «کوثر اهل بیت‏»، برای اینان مایه حیات و سرمایه برکت است.
بانوی معصوم!... بگذار جمعی فراریان از دین، گریزپایان از معنویت، دلباختگان به آزادی! به‏مقدسات، پوزخند بزنند. این میزان شعورشان را نشان می‏دهد. اینان چه می‏فهمند «عصمت‏» و «عفاف‏» چه رنگ است! چه می‏دانند "تعالی‏روحی‏" چه صیغه‏ای است! در این عرصه، باید خانواده‏های شهدا لب به سخن بگشایند و سرود ایمان سر دهند و شعر باور بسرایند.
باید فرزندان «فقه‏» و «فتوا»، تجربه برترین «قانون‏مداری‏» را در سایه‏ «تعبد» بازگو کنند. از خفاشان خو گرفته به ظلمت و گریزان از نور، چه انتظاری است که به ستایش ‏خورشید بپردازند! مگر کسی که صحن و سرای دلش را از ولای بیگانه نشسته باشد، می‏تواند «ذوی‏القربی‏» را مهمان خود کند؟
مگر محبت «بت‏» و «خدا» در یک دل می‏گنجد؟ از آنان که «صنم‏» را از «صمد» نمی‏شناسند، چه انتظاری است؟
بی‏بی‏جان! بانوی عصمت و عفاف! چه می‏توان کرد که دلهایی، هوس حضور در سواحل‏دریای ترکیه دارند، جانهایی، در لجنزار غرب، سیراب می‏شوند، کسانی هم در پی‏فسق و گناه‏اند، اما پشت‏شعار «آزادی‏» سنگر گرفته‏اند.
از اینها که بگذریم، میلیونها دل عارف و جان‏شیفته است که یک لحظه حضور دررواق روشن یک «حرم‏» را با عمری تنفس در عفونت‏آباد فرنگ، عوض نمی‏کنند. دو رکعت نماز خاشعانه در حریم یک «ولی خدا» را به هیچ لذت و تفریحی‏نمی‏فروشند.
وقتی یک «زیارت با معرفت‏» برابر با هزار حج و عمره مقبول است، کدام‏سرمایه‏گذاری به سودآوری و بهره‏وری این «تجارت معنوی‏» می‏رسد؟
اصلا آیا آن چشم و گوش بسته‏ها، می‏دانند «زیارت‏» چه طعمی دارد؟ آنها که جز «شکم‏» و «شهوت‏»، چیزی درک نمی‏کنند، برایشان لرزیدن شانه‏های‏یک «زائر» در برابر یک «ضریح‏»، گنگ و ناشناخته است، جاری شدن اشک برپهنای صورت و هق‏هق گریه‏های عاشقانه، نامفهوم است.
بانوی نجیب عترت خدا را شاکریم که طعم محبت‏شما را به ما چشانده است. می‏فهمیم که «توسل‏» یعنی چه؟ «تبرک‏» را لمس می‏کنیم و باور داریم. پشتوانه‏ای داریم، نامش «شفاعت‏» است! از سیر و سلوکی برخورداریم، با عنوان‏«تقرب‏». باز هم شکر. اینها سرمایه‏های ماست. خدا کند که اینها را نبازیم.
از شما آموخته‏ایم که «فقر پاک‏»، بهتر از «ثروت ناپاک‏» است. «گمنامی‏» هم اگر با «دینداری‏» همراه باشد، باز هم خریداریم.
معصومه عصمت آموز! کریمه اهل بیت! ما هنوز هم محتاجیم و نیازمند. نیاز ما به قدر کرم شماست. ما را رها نکنید، دوست داریم همچنان اسیر شما باشیم، بسته درگاهتان، دلبسته مودتان.
منبع: پایگاه اینترنتی امام علی