در حالی که انتظار می‌رفت با ورود به سال 88 و با توجه به در پیش بودن این انتخابات سرنوشت ساز و مهم، این روزها شاهد بحث و جدل‌ها و مناظرات مهم انتخاباتی باشیم، فضای سرد و بی روحی در کشور پدیدار شده که بیشتر کارشناسان از آن اظهار نگرانی میکنند.
در آستانه برگزاری انتخاب بالاترین مقام اجرایی کشور، هنوز آثاری از برنامه‌های جدید کاندیداها و رقابت‌هایی که انتظار آن می‌رفت، در شهرها و روستاها دیده نمی‌شود و تنها دو کاندیدای فعال، یعنی مهدی کروبی و میرحسین موسوی ـ که کمترین اختلاف فکری را دارند ـ در شهرها به سخنرانی و ارایه برنامه‌های انتخاباتی خود مشغولند؛ بنابراین، بدیهی است که این دو نمی‌توانند مواضع چالشی و هیجان برانگیزی با یکدیگر داشته باشند.
شاید مثال کشور آمریکا، موجب رنجش برخی شود، ولی باید پذیرفت و فراموش نکرد، یک سال رقابتهای شفاف و علنی دو کاندیدا از یک حزب، چه ولوله‌ای در آن کشور برپا کرده بود و بلافاصله پس از گزینش درون حربی، چگونه کاندیداهای نهایی، در مناظرات متعدد و بی پرده به همه پرسش‌ها پاسخ دادند تا مردم بتوانند آگاهانه‌تر، کاندیدای خود را برگزینند و امروز که بیش از پنج ماه از انتخاب نهایی اوباما می‌گذرد، همچنان هیجان این انتخاب، نه تنها در آن کشور که در بسیاری از کشورهای دیگر اثراتش دیده میشود.
وجود فضای سکوت و بدون مناظره بی پرده و شفاف برای برگزاری انتخاباتی که مردم را به آینده خود متعهد کرده و احساس تعلق خاطر به کشور را برای آنها تداعی کند، هرگز مناسب نیست؛ هرچند برخی فضای خاموش و بی هیجان انتخاباتی را بپسندند و منافعی را نیز در آن ببینند! ولی آیا سود کشور و آینده جمهوری اسلامی با این فضا پیوند مثبت دارد؟ قطعا خیر.
هنوز 55 روز به انتخابات باقی است، جدل‌های انتخاباتی و زیر سؤال بردن عملکردهای هر کاندیدا، نه تنها به نظام و کشور ضربه‌ای نمی‌زند که علاوه بر آفرینش نشاط و آینده‌ساز بودن بزرگترین خدمت به کشور خواهد بود.
احزاب و تشکل‌هایی که یک هفته مانده به هر انتخابات قارچ گونه از زمین بیرون می‌آیند و برای مردم تعیین تکلیف میکنند، اگر امروز نتوانند با بیان استلال‌های قوی کاندیدای خود را معرفی نموده و انتظاراتشان را از آن کاندیدا آشکارا بگویند و تعهدات خود را در صورت پیروزی بیان نمایند، آیا میتوانند نام حزب و تشکل را بر خود نهند؟
کاندیداهایی که نتوانند برنامه‌های دقیق و قابل نقدی را ارایه دهند و به پرسش‌های اساسی مردم پاسخگو بوده و احتمالا به امید فضاسازی‌های احساسی چند روز مانده به انتخابات دلخوش کرده‌اند، آیا توانایی برنامه‌ریزی قوی چهار ساله برای کشور را دارند؟
با گذشت سه دهه از انقلاب شکوهمندمان و قانون اساسی غنی که در همه موارد حق انتخاب را مستقیم یا غیر مستقیم به مردم سپرده است، چرا باید باز منتظر باشیم تا چند روز مانده به انتخابات با تکلیف مسئولان عالی و تأکید بر اینکه مبادا دشمن از نیامدن مردم پای صندوق‌ها سوءاستفاده کند، از مردم بخواهیم که وارد صحنه شوند؟
امروز تکلیف خواص بسیار بیشتر از مردم است و همه کسانی که طرح‌هایی برای اداره کشور دارند، باید وارد صحنه شوند و به مردم ولی نعمتان این کشور صادقانه طرح‌های خود را مطرح نمایند و همه تلاششان را نه برای صبح روز رأی گیری و حضور تنها پای صندوق، بلکه برای انتخاب آگاهانه با برنامه و متعهدانه به کار گیرند.
فضای یخ‌زده کنونی باید شکسته شود، مردم انتظار حضور همه اندیشمندان و نخبگان در صحنه را دارند، یا به دفاع از کاندیدایی و یا برای کاندیداتوری؛ این تنها راه پیشرفت کشور و خدمت به انقلاب است.