لیگ قهرمانان، لیگ خاطرات و امید است. می توانید گذشته های تلخ و شیرین را به یاد بیاورید و برای ادامه راه آماده شوید. اگر مثال می خواهید،به این جان تری مصمم بنگرید که چگونه برای زدودن خاطره تلخ پنالتی فینال فصل گذشته به آب و آتش می زد یا بالاک را زیر نظر بگیرید.
به نوشته اعتماد، نایب قهرمان ترین بازیکن دهه های اخیر فوتبال دنیا هنوز ناکامی روزهای بازی در لورکوزن و بایرن مونیخ را فراموش نکرده است. اصلاً چرا راه دوری بروید. همین منچستریونایتد 9 سال پس از برتری دراماتیک مقابل بایرن بار دیگر طی یک سناریوی عجیب بر جام لیگ قهرمانان بوسه زد. چنانچه نمونه های قبلی گریز از شکست به امید را یادآور می شود، این یک مورد امتداد قدم زدن در جاده خوشبختی را در خاطره ها نقش می زند.
حتماً وصف اعتماد به نفس الیورکان سنگربان بازنشسته بایرن قبل از شروع ضربات پنالتی فینال فصل 2001 - 2000 را شنیده اید که هنگام قرار گرفتن باراخا پشت ضربه هفتم والنسیا به تعطیلات می اندیشید. آرسنال و چلسی برای رویارویی با یکدیگر به چنین اطمینان خاطری احتیاج دارند، هر چند خیلی خوب می دانند عدم تشخیص فاصله اعتماد به نفس و غرور کاذب تا چه میزان مخرب خواهد بود.
حداقل جان تری از روی سکوهای بریج متوجه شد چگونه تیم های انتحاری مانند لیورپول می توانند دردسر بیافرینند. به هر حال حاضران در نیمه نهایی لیگ قهرمانان فصل جاری برای رسیدن به جاده رم (محل برگزاری) انگیزه های خاص خود را دارند. منچستریونایتد می خواهد اولین مدافع واقعی عنوان قهرمانی طی 19 سال گذشته نام بگیرد.
کار آنها به مراتب دشوارتر از آخرین فاتح دو دوره پیاپی این رقابت ها است چون تغییر شکل برگزاری لیگ قهرمانان بر تعداد بازی ها افزوده و میلان ساچی با انجام فقط 9 بازی (چهار رقابت مقابل نمایندگان فنلاند و بلژیک انجام شد) جام را بالای سر برد.
در ضمن فراموش نکنید آن زمان کسب پنج پیروزی تضمین لازم برای برتری در بازی نهایی بود. بارسلونا که به دلیل قهرمانی در سالیان گذشته عقده خودکم بینی چلسی و آرسنال را ندارد، جهت تبدیل فوتبال زیبا به جام قهرمانی راهی نیمه نهایی می شود. می گویند آبی و اناری پوشان بهترین نوع فوتبال را ارائه می کنند.
خب، اگر خودشان چنین ادعایی دارند، این گوی و این میدان. هر چند فاصله افتخارات رئال مادرید و بارسلونا در لیگ قهرمانان خیلی زیاد است اما سومین قهرمانی کاتالان ها علاوه بر جدا کردن آنها از تیم هایی مانند ناتینگهام فارست، فاصله افتخارات دو دشمن دیرینه را کاهش می دهد. در این صورت شاید رسیدن به دستاوردهای رئال مادرید (9 قهرمانی در لیگ اروپا) کمی در دسترس تر به نظر برسد. آرسنال از این قیل و قال ها برکنار است.
برای بیشتر ستاره های فعلی تیم لندنی لیگ قهرمانان یک تابوی نشکستنی است. ولکات، فن پرسی و آدبایور باید با فشارهای موجود کنار بیایند و در این راه فرماندهی به نام ونگر دستور حمله را صادر می کند. او به دلایل متعددی از انگیزه قهرمانی در اروپا برخوردار است. شاید مهم ترین دلیل سه ناکامی در سه فینال سه جام معتبر اروپا باشد.
به عنوان یک مربی چه ناکامی دیگری می تواند شما را چنین حریص جبران کند؟ بله او در مقطع فعلی از تری و کان هم با اعتماد به نفس تر است. بدشانسی در بازی نهایی لیگ قهرمانان، جام یوفا و جام در جام اروپا ونگر را در ردیف رقم زنندگان هت تریک ناکامی (افرادی مانند جیووانی تراپاتونی) قرار می دهد. او و وه آ فینال فصل 1992- 1991 جام در جام اروپا را به وردربرمن توماس شاف واگذار کردند.
هشت سال بعد بازی پایانی جام یوفا مسلخ بزرگانی مانند ویرا، آدامز و برکمپ شد و روزهای داغ سال 2006 هم جایی برای سرافکندگی آنری و ونگر مقابل بارسای درخشان ونگر بود.
می بینید هر چهار تیم حاضر در نیمه نهایی انگیزه های متفاوتی دارند؛تری به قصد انتقام از زمین و زمان چلسی را رهبری می کند،منچستریونایتد با فرگوسن سودای دفاع از عنوان قهرمانی را دارد ،بارسلونا می خواهد تاریخ را برندگان بنویسند و بالاخره جوانان آرسنال هم تشنه بلوغ با میانبری به نام جام هستند. راستی، فراموش نکنید فرگی که در تمام شئون زندگی حرفه یی خواهان مصادره عناوین و رکوردهای لیورپول است، به لطف قهرمانی احتمالی در فصل جاری کنار باب پیسلی سرمربی فقید لیورپول تنها مربی فاتح سه دوره لیگ اروپا نام می گیرد. حالا سوال اینجا است؛ اشتیاق کدام تیم بیشتر است؟
چه عاملی برتری نهایی را رقم می زند؟ آیا عوامل مورد اشاره در ملاقات های چهار غول بزرگ کلیدی و تعیین کننده خواهد بود؟ ما هواداران در روزهای داغ آتی به درون تیم ها سفر خواهیم کرد بلکه متوجه شویم قرار است چه اتفاقاتی ما را ذوق زده کند،
به نوشته اعتماد، نایب قهرمان ترین بازیکن دهه های اخیر فوتبال دنیا هنوز ناکامی روزهای بازی در لورکوزن و بایرن مونیخ را فراموش نکرده است. اصلاً چرا راه دوری بروید. همین منچستریونایتد 9 سال پس از برتری دراماتیک مقابل بایرن بار دیگر طی یک سناریوی عجیب بر جام لیگ قهرمانان بوسه زد. چنانچه نمونه های قبلی گریز از شکست به امید را یادآور می شود، این یک مورد امتداد قدم زدن در جاده خوشبختی را در خاطره ها نقش می زند.
حتماً وصف اعتماد به نفس الیورکان سنگربان بازنشسته بایرن قبل از شروع ضربات پنالتی فینال فصل 2001 - 2000 را شنیده اید که هنگام قرار گرفتن باراخا پشت ضربه هفتم والنسیا به تعطیلات می اندیشید. آرسنال و چلسی برای رویارویی با یکدیگر به چنین اطمینان خاطری احتیاج دارند، هر چند خیلی خوب می دانند عدم تشخیص فاصله اعتماد به نفس و غرور کاذب تا چه میزان مخرب خواهد بود.
حداقل جان تری از روی سکوهای بریج متوجه شد چگونه تیم های انتحاری مانند لیورپول می توانند دردسر بیافرینند. به هر حال حاضران در نیمه نهایی لیگ قهرمانان فصل جاری برای رسیدن به جاده رم (محل برگزاری) انگیزه های خاص خود را دارند. منچستریونایتد می خواهد اولین مدافع واقعی عنوان قهرمانی طی 19 سال گذشته نام بگیرد.
کار آنها به مراتب دشوارتر از آخرین فاتح دو دوره پیاپی این رقابت ها است چون تغییر شکل برگزاری لیگ قهرمانان بر تعداد بازی ها افزوده و میلان ساچی با انجام فقط 9 بازی (چهار رقابت مقابل نمایندگان فنلاند و بلژیک انجام شد) جام را بالای سر برد.
در ضمن فراموش نکنید آن زمان کسب پنج پیروزی تضمین لازم برای برتری در بازی نهایی بود. بارسلونا که به دلیل قهرمانی در سالیان گذشته عقده خودکم بینی چلسی و آرسنال را ندارد، جهت تبدیل فوتبال زیبا به جام قهرمانی راهی نیمه نهایی می شود. می گویند آبی و اناری پوشان بهترین نوع فوتبال را ارائه می کنند.
خب، اگر خودشان چنین ادعایی دارند، این گوی و این میدان. هر چند فاصله افتخارات رئال مادرید و بارسلونا در لیگ قهرمانان خیلی زیاد است اما سومین قهرمانی کاتالان ها علاوه بر جدا کردن آنها از تیم هایی مانند ناتینگهام فارست، فاصله افتخارات دو دشمن دیرینه را کاهش می دهد. در این صورت شاید رسیدن به دستاوردهای رئال مادرید (9 قهرمانی در لیگ اروپا) کمی در دسترس تر به نظر برسد. آرسنال از این قیل و قال ها برکنار است.
برای بیشتر ستاره های فعلی تیم لندنی لیگ قهرمانان یک تابوی نشکستنی است. ولکات، فن پرسی و آدبایور باید با فشارهای موجود کنار بیایند و در این راه فرماندهی به نام ونگر دستور حمله را صادر می کند. او به دلایل متعددی از انگیزه قهرمانی در اروپا برخوردار است. شاید مهم ترین دلیل سه ناکامی در سه فینال سه جام معتبر اروپا باشد.
به عنوان یک مربی چه ناکامی دیگری می تواند شما را چنین حریص جبران کند؟ بله او در مقطع فعلی از تری و کان هم با اعتماد به نفس تر است. بدشانسی در بازی نهایی لیگ قهرمانان، جام یوفا و جام در جام اروپا ونگر را در ردیف رقم زنندگان هت تریک ناکامی (افرادی مانند جیووانی تراپاتونی) قرار می دهد. او و وه آ فینال فصل 1992- 1991 جام در جام اروپا را به وردربرمن توماس شاف واگذار کردند.
هشت سال بعد بازی پایانی جام یوفا مسلخ بزرگانی مانند ویرا، آدامز و برکمپ شد و روزهای داغ سال 2006 هم جایی برای سرافکندگی آنری و ونگر مقابل بارسای درخشان ونگر بود.
می بینید هر چهار تیم حاضر در نیمه نهایی انگیزه های متفاوتی دارند؛تری به قصد انتقام از زمین و زمان چلسی را رهبری می کند،منچستریونایتد با فرگوسن سودای دفاع از عنوان قهرمانی را دارد ،بارسلونا می خواهد تاریخ را برندگان بنویسند و بالاخره جوانان آرسنال هم تشنه بلوغ با میانبری به نام جام هستند. راستی، فراموش نکنید فرگی که در تمام شئون زندگی حرفه یی خواهان مصادره عناوین و رکوردهای لیورپول است، به لطف قهرمانی احتمالی در فصل جاری کنار باب پیسلی سرمربی فقید لیورپول تنها مربی فاتح سه دوره لیگ اروپا نام می گیرد. حالا سوال اینجا است؛ اشتیاق کدام تیم بیشتر است؟
چه عاملی برتری نهایی را رقم می زند؟ آیا عوامل مورد اشاره در ملاقات های چهار غول بزرگ کلیدی و تعیین کننده خواهد بود؟ ما هواداران در روزهای داغ آتی به درون تیم ها سفر خواهیم کرد بلکه متوجه شویم قرار است چه اتفاقاتی ما را ذوق زده کند،