همه کارشناسان در دنیای ورزش از یک موضوع به شدت می ترسند و آن را تیشه زدن به ریشه آن می دانند؛ تک قطبی شدن ورزش. در هر ورزشی این مساله به وضوح دیده می شود؛ دوچرخه سواری، فوتبال، گلف، تنیس و خیلی ورزش های دیگر از جمله فرمول یک. شاید در فوتبال ستاره ها در قالب تیم خودشان را نشان دهند اما اسطوره سازی در آن چندان مقوله یی باب شده و جاافتاده نیست.
به نوشته اعتماد، رفتن مارادونا از فوتبال به عنوان بازیکن ژورنالیست ها و هواداران بیطرف فوتبال را از فوتبال زده نکرد اما این اتفاق در ورزش های انفرادی شکل دیگری دارد؛ ورزش هایی که تمام موفقیت ها در نمایش یک نفر خلاصه می شود، همواره یک اسطوره از دل هیاهوهای رسانه یی بیرون می آید. انگار این آدم ها برند آن ورزش می شوند؛ در دوچرخه سواری، لنس آرمسترانگ بیرون می آید، با سرطان می جنگد و هفت سال پیاپی قهرمان توردوفرانس می شود. تایگر وودز به عنوان اولین سیاهپوست دنیای گلف مرد شماره یک می شود و اگر روزی کنار بکشد، خیلی از هواداران ورزش علاقه شان به گلف را از دست می دهند.
خیلی ها تنیس را با نام ستاره هایش دنبال می کنند؛ نادال، فدرر و پیشتر از آن آغاسی و سمپراس. در فرمول یک هم داستان همین است. وقتی شوماخر با هفت دوره قهرمانی در فرمول یک از آن خداحافظی کرد، بدبینان از پایان شکوه این رشته هیجان انگیز موتوری حرف می زدند. با رفتن او باز هم تیم های بزرگ با سرمایه گذاری های هنگفت شان قهرمان می شدند؛ آلونسو با رنو، رایکونن با فراری و همیلتون با مک لارن، همگی به لطف قدرت ماشین هایشان قهرمانی ها را به چنگ آوردند، گرچه نباید فراموش کرد همین تنوع باعث شد راه برای تیم های دیگر باز شود اما باز هم خبری از اسطوره سازی نبود.
هیچ کدام از این قهرمانان در قامت یک اسطوره جایی نداشتند چون دوام شوماخر را از خودشان نشان ندادند. این اتفاق زمانی شکل سخت تری به خود گرفت که مسوولان فرمول یک در ابتدای فصل جدید از محدودیت های زیاد در فرمول یک حرف زدند؛ محدودیت هایی مثل سرمایه گذاری های کمتر و محدود شدن نفوذهای مالی تیم های بزرگ.
خیلی ها از جمله خود تیم ها با این رویه که دلیل اصلی اش بحران اقتصادی دنیا بود، موافق نبودند اما بهترین اتفاق ممکن برای فرمول یک در حال وقوع است؛ توانایی های رانندگی جایگزین پول و سرمایه شده اند. شاید دیگر از اسطوره خبری نباشد (حداقل فعلاً) اما رقابت و نزدیکی آن اوج گرفته است. این را از همان ابتدای فصل می شد فهمید. مک لارن با همیلتون، قهرمان سال پیش در جمع 10 نفر اول، آخر است و فراری هم از سال 81 به این طرف بدترین فصل خود را سپری می کند. فصل 2010-2009، زمانی برای قدرت نمایی تیم های کوچک است.
این را با قهرمانی جنسن باتن راننده انگلیسی فراموش شده تیم بران در دو گرندپری اول فصل می شد فهمید. داستان رقابت نزدیک در فرمول یک را می شد روز یکشنبه در گرندپری چین دید؛ جایی که سباستین وتل راننده آلمانی فصل پیش توروروسو و کنونی ردبول رسینگ موفق شد در زمینی پر از آب جلوتر از همه غول ها از خط پایان رد شود.
او که فصل پیش هم در گرندپری مونتزا و در هوایی بارانی تنها قهرمانی اش را در یک گرندپری جشن گرفته بود، این بار هم نه در قامت جوان ترین برنده تاریخ فرمول یک در یک گرندپری بلکه در قالب جوانی 21ساله ولی پخته بدون کوچک ترین اشتباهی خودش را با 10 امتیاز به رده سوم رده بندی رانندگان رساند و تیمش را به فاصله 20 امتیازی با بران. وتل در سالی که برای چینی ها سال گاو نر به حساب می آید، در هیبت ردبول رسینگ («گاو قرمز») در شانگهای به پرواز درآمد.
فریاد های «مرسی، مرسی، راندن برایم در این گرندپری مثل آرزو بود» روی رادیوی تیم ردبول رسینگ اهمیت این قهرمانی را برای جوان آلمانی نشان می داد؛ کسی که او را به واسطه توانایی ها و ملیتش با میشائیل شوماخر مقایسه و او را «شوماخر جدید» فرمول یک خطاب می کنند.
وتل نشان داد می تواند سریع ترین راننده فرمول یک شود. حتی باتن که در شانگهای پنجم شد، اعتقاد داشت وتل «بسیار سریع بود و نمی توانستم بگیرمش،» و ردبول رسینگ «تیمی قوی است».
این اولین بار بود که ردبول رسینگ در طول تاریخ حیات چهار ساله اش دو راننده را همزمان روی سکو داشت. وتل اول شد و وبر هم تیمی استرالیایی اش دوم تا خیلی از کارشناسان از ظهور قطبی جدید در فرمول یک حرف بزنند.
گرچه یک نکته را نباید راجع به تیم ردبول رسینگ فراموش کرد؛ لاستیک های ماشین جدید ردبول رسینگ طراحی شده توسط آدرین نویی، هرقدر در باران مشکل ساز نمی شود، به گرما حساس است و این کار رانندگان تیم را دشوار می کند.
با این حال نمی توان از شکسته شدن تابوی اسطوره سازی در فرمول یک غافل شد. بران، ردبول رسینگ، رنو و حتی تویوتا رقیبان جدید فراری و مک لارن غول های سنتی فرمول یک شده اند و همان اندازه که باتن، وتل، آلونسو و گلوک شانس قهرمانی دارند، رایکونن،ماسا و همیلتون هم شانس دارند. همه می توانند امسال همیلتون باشند، حتی وتل که پتانسیل شوماخر شدن را در وجودش دارد.
رده بندی کلی رانندگان فرمول یک بعد از گرندپری شانگهای
1- جنسن باتن21 امتیاز
2- روبنس باریکلو 15 امتیاز
3- سباستین وتل 10 امتیاز
-
-
-
8- آلونسو چهار امتیاز
-
10- همیلتون چهار امتیاز
رده بندی کلی تیم های فرمول یک بعد از گرندپری شانگهای
1- بران36 امتیاز
2- ردبول رسینگ 6/19 امتیاز
3- تویوتا 5/18 امتیاز
4- مک لارن هشت امتیاز
به نوشته اعتماد، رفتن مارادونا از فوتبال به عنوان بازیکن ژورنالیست ها و هواداران بیطرف فوتبال را از فوتبال زده نکرد اما این اتفاق در ورزش های انفرادی شکل دیگری دارد؛ ورزش هایی که تمام موفقیت ها در نمایش یک نفر خلاصه می شود، همواره یک اسطوره از دل هیاهوهای رسانه یی بیرون می آید. انگار این آدم ها برند آن ورزش می شوند؛ در دوچرخه سواری، لنس آرمسترانگ بیرون می آید، با سرطان می جنگد و هفت سال پیاپی قهرمان توردوفرانس می شود. تایگر وودز به عنوان اولین سیاهپوست دنیای گلف مرد شماره یک می شود و اگر روزی کنار بکشد، خیلی از هواداران ورزش علاقه شان به گلف را از دست می دهند.
خیلی ها تنیس را با نام ستاره هایش دنبال می کنند؛ نادال، فدرر و پیشتر از آن آغاسی و سمپراس. در فرمول یک هم داستان همین است. وقتی شوماخر با هفت دوره قهرمانی در فرمول یک از آن خداحافظی کرد، بدبینان از پایان شکوه این رشته هیجان انگیز موتوری حرف می زدند. با رفتن او باز هم تیم های بزرگ با سرمایه گذاری های هنگفت شان قهرمان می شدند؛ آلونسو با رنو، رایکونن با فراری و همیلتون با مک لارن، همگی به لطف قدرت ماشین هایشان قهرمانی ها را به چنگ آوردند، گرچه نباید فراموش کرد همین تنوع باعث شد راه برای تیم های دیگر باز شود اما باز هم خبری از اسطوره سازی نبود.
هیچ کدام از این قهرمانان در قامت یک اسطوره جایی نداشتند چون دوام شوماخر را از خودشان نشان ندادند. این اتفاق زمانی شکل سخت تری به خود گرفت که مسوولان فرمول یک در ابتدای فصل جدید از محدودیت های زیاد در فرمول یک حرف زدند؛ محدودیت هایی مثل سرمایه گذاری های کمتر و محدود شدن نفوذهای مالی تیم های بزرگ.
خیلی ها از جمله خود تیم ها با این رویه که دلیل اصلی اش بحران اقتصادی دنیا بود، موافق نبودند اما بهترین اتفاق ممکن برای فرمول یک در حال وقوع است؛ توانایی های رانندگی جایگزین پول و سرمایه شده اند. شاید دیگر از اسطوره خبری نباشد (حداقل فعلاً) اما رقابت و نزدیکی آن اوج گرفته است. این را از همان ابتدای فصل می شد فهمید. مک لارن با همیلتون، قهرمان سال پیش در جمع 10 نفر اول، آخر است و فراری هم از سال 81 به این طرف بدترین فصل خود را سپری می کند. فصل 2010-2009، زمانی برای قدرت نمایی تیم های کوچک است.
این را با قهرمانی جنسن باتن راننده انگلیسی فراموش شده تیم بران در دو گرندپری اول فصل می شد فهمید. داستان رقابت نزدیک در فرمول یک را می شد روز یکشنبه در گرندپری چین دید؛ جایی که سباستین وتل راننده آلمانی فصل پیش توروروسو و کنونی ردبول رسینگ موفق شد در زمینی پر از آب جلوتر از همه غول ها از خط پایان رد شود.
او که فصل پیش هم در گرندپری مونتزا و در هوایی بارانی تنها قهرمانی اش را در یک گرندپری جشن گرفته بود، این بار هم نه در قامت جوان ترین برنده تاریخ فرمول یک در یک گرندپری بلکه در قالب جوانی 21ساله ولی پخته بدون کوچک ترین اشتباهی خودش را با 10 امتیاز به رده سوم رده بندی رانندگان رساند و تیمش را به فاصله 20 امتیازی با بران. وتل در سالی که برای چینی ها سال گاو نر به حساب می آید، در هیبت ردبول رسینگ («گاو قرمز») در شانگهای به پرواز درآمد.
فریاد های «مرسی، مرسی، راندن برایم در این گرندپری مثل آرزو بود» روی رادیوی تیم ردبول رسینگ اهمیت این قهرمانی را برای جوان آلمانی نشان می داد؛ کسی که او را به واسطه توانایی ها و ملیتش با میشائیل شوماخر مقایسه و او را «شوماخر جدید» فرمول یک خطاب می کنند.
وتل نشان داد می تواند سریع ترین راننده فرمول یک شود. حتی باتن که در شانگهای پنجم شد، اعتقاد داشت وتل «بسیار سریع بود و نمی توانستم بگیرمش،» و ردبول رسینگ «تیمی قوی است».
این اولین بار بود که ردبول رسینگ در طول تاریخ حیات چهار ساله اش دو راننده را همزمان روی سکو داشت. وتل اول شد و وبر هم تیمی استرالیایی اش دوم تا خیلی از کارشناسان از ظهور قطبی جدید در فرمول یک حرف بزنند.
گرچه یک نکته را نباید راجع به تیم ردبول رسینگ فراموش کرد؛ لاستیک های ماشین جدید ردبول رسینگ طراحی شده توسط آدرین نویی، هرقدر در باران مشکل ساز نمی شود، به گرما حساس است و این کار رانندگان تیم را دشوار می کند.
با این حال نمی توان از شکسته شدن تابوی اسطوره سازی در فرمول یک غافل شد. بران، ردبول رسینگ، رنو و حتی تویوتا رقیبان جدید فراری و مک لارن غول های سنتی فرمول یک شده اند و همان اندازه که باتن، وتل، آلونسو و گلوک شانس قهرمانی دارند، رایکونن،ماسا و همیلتون هم شانس دارند. همه می توانند امسال همیلتون باشند، حتی وتل که پتانسیل شوماخر شدن را در وجودش دارد.
رده بندی کلی رانندگان فرمول یک بعد از گرندپری شانگهای
1- جنسن باتن21 امتیاز
2- روبنس باریکلو 15 امتیاز
3- سباستین وتل 10 امتیاز
-
-
-
8- آلونسو چهار امتیاز
-
10- همیلتون چهار امتیاز
رده بندی کلی تیم های فرمول یک بعد از گرندپری شانگهای
1- بران36 امتیاز
2- ردبول رسینگ 6/19 امتیاز
3- تویوتا 5/18 امتیاز
4- مک لارن هشت امتیاز