واژه تری اتلون شاید برای خیلی ها ناآشنا باشد و حتی برخی هرگز این نام را نشنیده باشند اما تری اتلون یا همان ورزش سه گانه امروزه به یکی از رشته های مهیج و پرطرفدار تبدیل شده. البته در ابتدا این سوال پیش می آید که ورزش سه گانه چگونه رشته یی است و چه کسانی ورزشکاران این رشته محسوب می شوند؟ در پاسخ به این سوال می توان گفت رشته ورزشی سه گانه یا تری اتلون یکی از رشته های المپیکی است و طرفداران زیادی در جهان دارد.
به نوشته اعتماد، آغاز رسمی رقابت های تری اتلون یا سه گانه به طور معمول یک ساعت پیش از شروع مسابقه است. رقابت کنندگان در محل انجام مسابقه حاضر می شوند تا با مکان های شروع هر بخش مسابقه و پوشش و وسایل لازم آن بخش آشنایی پیدا کنند. این مسابقه با بخش شنا شروع شده، بلافاصله به دنبال آن دوچرخه سواری و در انتها دو وجود دارد.
بخش شنای مسابقات برخلاف سایر مسابقات شنا در استخرها و آب های آرام انجام نمی شود. شناگران باید در آب رودخانه یا دریاچه ها این مرحله را انجام دهند و بتوانند از نیروی امواج کمک گرفته تا کار شنا را راحت تر کنند.
در گذشته در نقطه شروع و پایان چادرهایی جهت تعویض لباس شناگران تعبیه شده بود اما امروز با طراحی لباسی مناسب برای همه بخش های مسابقه تنها کافی است ورزشکار پس از ترک آن عینک شنای خود را رها کند و کلاه دوچرخه سواری و کفش مناسب آن را بپوشد.
شکل دوچرخه ها در این مسابقات با سایر دوچرخه ها متفاوت است. این دوچرخه طوری طراحی شده تا قسمت اعظم از عضلاتی را که در بخش دو به کار گرفته می شوند نیز تقویت شده و انعطاف لازم را کسب کنند. این رشته در کل شامل 1500 متر شنا
- 40 کیلومتر دوچرخه - 10 کیلومتر دو صحرانوردی است که به صورت متوالی و پی در پی انجام می شود. این رشته ورزشی بسیار سخت و طاقت فرسا برخلاف انتظار خیلی جوان به شمار نمی رود. چهارم سپتامبر سال 1921 در فرانسه برای نخستین بار مسابقه سه گانه برگزار شد و آن را مسابقه سه ورزش می نامیده اند که شامل پنج کیلومتر دوچرخه، هفت کیلومتر شنا و 200 متر دو بوده است.
گرچه پس از گذشت حدود دو سال فعالیت این رشته ورزشی برای 50 سال متوقف شد اما سرانجام در سال 1972 فعالیت خود را به صورت ورزش دوگانه میان سایر ورزش ها از سر گرفت. در آن سال شخصی با نام دیوید پین به مناسبت پنجاهمین سال تولدش این مسابقات را که شامل دو و شنا بود، ترتیب داد.
اولین اتحادیه بین المللی ورزش سه گانه (ITU) در سال 1989 در فرانسه تاسیس شد و در آگوست همان سال اولین رقابت های جهانی این رشته برگزار شد. این رشته در سال 2000 در المپیک سیدنی و در سال 2004 در آتن برگزار شد.
در حال حاضر فدراسیون جهانی این رشته در کشور کانادا با نام اختصاری ITU به ریاست «مک دونالد» فعال است و مرکز کنفدراسیون آسیایی این رشته در کشور کره جنوبی به ریاست «یو» است. به موازات فعالیت های جهانی، این رشته ورزشی فعالیت خود را از سال 1380 در ایران آغاز کرد و به عنوان کمیته ورزش سه گانه در زیرمجموعه فدراسیون دوومیدانی شروع به فعالیت کرد و در سال 1382 به عنوان انجمن ورزش سه گانه کشور به کنفدراسیون سه گانه آسیا معرفی شد و سپس در سال 1385 سردار محمدعلی صبوری به عنوان سرپرست فدراسیون ورزش سه گانه منصوب و در 20 آبان ماه 1385 با اکثریت آرا به عنوان رئیس فدراسیون ورزش سه گانه جمهوری اسلامی ایران انتخاب شد.
در خردادماه 1386 با تلاش های فراوان و تدوین اساسنامه مربوط و ارسال آن به کنفدراسیون سه گانه آسیا این فدراسیون به عضویت کنفدراسیون درآمد. فدراسیون از زمان تاسیس (85) تاکنون اقدامات بسیاری جهت پیشبرد اهداف و ساختار نیروی انسانی کارآمد انجام داده است و تاکنون برای پرورش مربیان این رشته سه دوره مربیگری برگزار شده است و در کنار آن با برگزاری یا شرکت در مسابقات مختلف داخلی یا خارجی سعی شده به اهداف راهبردی در این رشته به خصوص دست یابد.
فدراسیون با اعزام تیم به مسابقات رسمی آسیا که در سال 86 برگزار شد، اولین حضور بین المللی اش را تجربه کرد.
همچنین می توان به شرکت در شانزدهمین دوره غرب آسیا نیز اشاره کرد. در سال 87 در مسابقات رده جوانان تیم ایران حضور داشت. مسابقات قهرمانی کشور نیز از سال 85 آغاز شد. در سال های 85 و 86 نیز این رقابت ها در کیش و مسابقات لیگ ورزش سه گانه با حضور 11 تیم در سال 87 برگزار شد.
تیم ورزش سه گانه کشورمان تاکنون توانسته در مسابقات آسیا شرکت کند و در سال جاری در هجدهمین دوره قهرمانی آسیا که در کره جنوبی برگزار می شود، شرکت خواهد کرد و به جهت آماده سازی تیم برای حضور در چنین مسابقه یی اردویی از چهار اردیبهشت ماه جاری (88) در تهران برگزار می شود تا بدین طریق پس از استعدادیابی منتخبان در دو تورنمنت که برای آمادگی تیم در تقویم کاری فدراسیون گنجانده شده است، شرکت کنند. اولین تورنمنت اردیبهشت ماه در فیلیپین و دیگری خردادماه در مالزی برگزار خواهد شد.
مسوولان این رشته در نظر دارند در سال جاری دومین دوره مسابقات قهرمانی باشگاهی را در چهار سطح برگزار کنند. عباسی نایب رئیس فدراسیون ورزش سه گانه در خصوص ارزیابی اوضاع کنونی فدراسیون چنین می گوید؛ «این رشته پیشکسوت قدیمی ندارد که موجب می شود در تنظیم ساختار انسانی و بهره گیری از کارشناسان مربوطه دچار مشکل شویم چرا که مربیان حاضر در یکی از رشته های شنا، دوومیدانی یا دوچرخه سواری تبحر دارند، ولیکن در سه سال گذشته تلاش زیادی برای به کارگیری کارشناسان علاقه مند و برنامه ریزی مناسب برای ورود جوانان به این رشته شده است. بر این اساس چندین دوره کلاس مربیگری و داوری درجه سه برگزار کردیم و با حضور مدرس کنفدراسیون آسیا 30 نفر از مربیان منتخب کشور را تحت آموزش قرار داده و در ضمن این برنامه ها را در بخش بانوان نیز ادامه دادیم. تاکنون 120 مربی و داور در بخش مردان و 30 مربی و 20 داور در قسمت زنان تربیت کرده ایم. زمانی که فدراسیون تاسیس شد تنها 40 ورزشکار داشتیم ولی در حال حاضر 1800 ورزشکار سازمان یافته داریم، ضمن آنکه نسبت به راه اندازی پنج پایگاه اقدام کرده ایم.»
در آخر می توان گفت ورزشکاران این رشته را کسانی تشکیل می دهند که دارای استقامت عمومی باشند یا به رشته های شنا، دوچرخه سواری یا دوی صحرانوردی می پردازند. یک نکته جالب اما واقعی؛ بهترین رکورد در مسابقات در بخش زنان تا به امروز کمی کمتر از 9 ساعت و در بخش مردان کمی بیشتر از هشت ساعت بوده است، تصورش هم عضلات را خسته می کند.
به نوشته اعتماد، آغاز رسمی رقابت های تری اتلون یا سه گانه به طور معمول یک ساعت پیش از شروع مسابقه است. رقابت کنندگان در محل انجام مسابقه حاضر می شوند تا با مکان های شروع هر بخش مسابقه و پوشش و وسایل لازم آن بخش آشنایی پیدا کنند. این مسابقه با بخش شنا شروع شده، بلافاصله به دنبال آن دوچرخه سواری و در انتها دو وجود دارد.
بخش شنای مسابقات برخلاف سایر مسابقات شنا در استخرها و آب های آرام انجام نمی شود. شناگران باید در آب رودخانه یا دریاچه ها این مرحله را انجام دهند و بتوانند از نیروی امواج کمک گرفته تا کار شنا را راحت تر کنند.
در گذشته در نقطه شروع و پایان چادرهایی جهت تعویض لباس شناگران تعبیه شده بود اما امروز با طراحی لباسی مناسب برای همه بخش های مسابقه تنها کافی است ورزشکار پس از ترک آن عینک شنای خود را رها کند و کلاه دوچرخه سواری و کفش مناسب آن را بپوشد.
شکل دوچرخه ها در این مسابقات با سایر دوچرخه ها متفاوت است. این دوچرخه طوری طراحی شده تا قسمت اعظم از عضلاتی را که در بخش دو به کار گرفته می شوند نیز تقویت شده و انعطاف لازم را کسب کنند. این رشته در کل شامل 1500 متر شنا
- 40 کیلومتر دوچرخه - 10 کیلومتر دو صحرانوردی است که به صورت متوالی و پی در پی انجام می شود. این رشته ورزشی بسیار سخت و طاقت فرسا برخلاف انتظار خیلی جوان به شمار نمی رود. چهارم سپتامبر سال 1921 در فرانسه برای نخستین بار مسابقه سه گانه برگزار شد و آن را مسابقه سه ورزش می نامیده اند که شامل پنج کیلومتر دوچرخه، هفت کیلومتر شنا و 200 متر دو بوده است.
گرچه پس از گذشت حدود دو سال فعالیت این رشته ورزشی برای 50 سال متوقف شد اما سرانجام در سال 1972 فعالیت خود را به صورت ورزش دوگانه میان سایر ورزش ها از سر گرفت. در آن سال شخصی با نام دیوید پین به مناسبت پنجاهمین سال تولدش این مسابقات را که شامل دو و شنا بود، ترتیب داد.
اولین اتحادیه بین المللی ورزش سه گانه (ITU) در سال 1989 در فرانسه تاسیس شد و در آگوست همان سال اولین رقابت های جهانی این رشته برگزار شد. این رشته در سال 2000 در المپیک سیدنی و در سال 2004 در آتن برگزار شد.
در حال حاضر فدراسیون جهانی این رشته در کشور کانادا با نام اختصاری ITU به ریاست «مک دونالد» فعال است و مرکز کنفدراسیون آسیایی این رشته در کشور کره جنوبی به ریاست «یو» است. به موازات فعالیت های جهانی، این رشته ورزشی فعالیت خود را از سال 1380 در ایران آغاز کرد و به عنوان کمیته ورزش سه گانه در زیرمجموعه فدراسیون دوومیدانی شروع به فعالیت کرد و در سال 1382 به عنوان انجمن ورزش سه گانه کشور به کنفدراسیون سه گانه آسیا معرفی شد و سپس در سال 1385 سردار محمدعلی صبوری به عنوان سرپرست فدراسیون ورزش سه گانه منصوب و در 20 آبان ماه 1385 با اکثریت آرا به عنوان رئیس فدراسیون ورزش سه گانه جمهوری اسلامی ایران انتخاب شد.
در خردادماه 1386 با تلاش های فراوان و تدوین اساسنامه مربوط و ارسال آن به کنفدراسیون سه گانه آسیا این فدراسیون به عضویت کنفدراسیون درآمد. فدراسیون از زمان تاسیس (85) تاکنون اقدامات بسیاری جهت پیشبرد اهداف و ساختار نیروی انسانی کارآمد انجام داده است و تاکنون برای پرورش مربیان این رشته سه دوره مربیگری برگزار شده است و در کنار آن با برگزاری یا شرکت در مسابقات مختلف داخلی یا خارجی سعی شده به اهداف راهبردی در این رشته به خصوص دست یابد.
فدراسیون با اعزام تیم به مسابقات رسمی آسیا که در سال 86 برگزار شد، اولین حضور بین المللی اش را تجربه کرد.
همچنین می توان به شرکت در شانزدهمین دوره غرب آسیا نیز اشاره کرد. در سال 87 در مسابقات رده جوانان تیم ایران حضور داشت. مسابقات قهرمانی کشور نیز از سال 85 آغاز شد. در سال های 85 و 86 نیز این رقابت ها در کیش و مسابقات لیگ ورزش سه گانه با حضور 11 تیم در سال 87 برگزار شد.
تیم ورزش سه گانه کشورمان تاکنون توانسته در مسابقات آسیا شرکت کند و در سال جاری در هجدهمین دوره قهرمانی آسیا که در کره جنوبی برگزار می شود، شرکت خواهد کرد و به جهت آماده سازی تیم برای حضور در چنین مسابقه یی اردویی از چهار اردیبهشت ماه جاری (88) در تهران برگزار می شود تا بدین طریق پس از استعدادیابی منتخبان در دو تورنمنت که برای آمادگی تیم در تقویم کاری فدراسیون گنجانده شده است، شرکت کنند. اولین تورنمنت اردیبهشت ماه در فیلیپین و دیگری خردادماه در مالزی برگزار خواهد شد.
مسوولان این رشته در نظر دارند در سال جاری دومین دوره مسابقات قهرمانی باشگاهی را در چهار سطح برگزار کنند. عباسی نایب رئیس فدراسیون ورزش سه گانه در خصوص ارزیابی اوضاع کنونی فدراسیون چنین می گوید؛ «این رشته پیشکسوت قدیمی ندارد که موجب می شود در تنظیم ساختار انسانی و بهره گیری از کارشناسان مربوطه دچار مشکل شویم چرا که مربیان حاضر در یکی از رشته های شنا، دوومیدانی یا دوچرخه سواری تبحر دارند، ولیکن در سه سال گذشته تلاش زیادی برای به کارگیری کارشناسان علاقه مند و برنامه ریزی مناسب برای ورود جوانان به این رشته شده است. بر این اساس چندین دوره کلاس مربیگری و داوری درجه سه برگزار کردیم و با حضور مدرس کنفدراسیون آسیا 30 نفر از مربیان منتخب کشور را تحت آموزش قرار داده و در ضمن این برنامه ها را در بخش بانوان نیز ادامه دادیم. تاکنون 120 مربی و داور در بخش مردان و 30 مربی و 20 داور در قسمت زنان تربیت کرده ایم. زمانی که فدراسیون تاسیس شد تنها 40 ورزشکار داشتیم ولی در حال حاضر 1800 ورزشکار سازمان یافته داریم، ضمن آنکه نسبت به راه اندازی پنج پایگاه اقدام کرده ایم.»
در آخر می توان گفت ورزشکاران این رشته را کسانی تشکیل می دهند که دارای استقامت عمومی باشند یا به رشته های شنا، دوچرخه سواری یا دوی صحرانوردی می پردازند. یک نکته جالب اما واقعی؛ بهترین رکورد در مسابقات در بخش زنان تا به امروز کمی کمتر از 9 ساعت و در بخش مردان کمی بیشتر از هشت ساعت بوده است، تصورش هم عضلات را خسته می کند.