3. وجه اشتراک پل هارت، تونی پولیس و روی هاجسون چیست؟ همگی مربیان بریتانیایی پنجاه سال به بالا هستند که تقریبا هیچ‌کدام‌شان تجربه موفقی از مربی‌گری در سطح اول فوتبال انگلیس را تا پیش از این نداشتند.
به نوشته خراسان، هارت توانست پورتسموث را از سقوط نجات دهد و هنوز هم می‌تواند آن‌ها را در لیگ برتر حفظ کند. پولیس هم نسبتا می‌تواند تیمی را که بسیاری از کارشناسان به نابودی‌اش رأی می‌دهند، در لیگ حفظ کند. البته فولام هاجسون هم تاکنون توانسته پله هشتم جدول لیگ برتر را از آن خود کند.
بسیاری بر این عقیده‌اند که باید کار مربی‌گری را دست کسانی سپرد که به تازگی فوتبال را کنار گذاشته‌اند و با تجربه‌ای در حد صفر می‌آیند و بازیکنان به عشق آن‌ها می‌دوند تا پیروز شوند. ولی نگاه کنید! هارت، پولیس و هاجسون فوتبالیست‌های بزرگی نبودند. پیر و چروک خورده‌اند، موهایشان هم سپید شده (و یا مثل پولیس مویی روی سرشان نمانده است)، نه در لباس پوشیدن شیک هستند و نه با گروه MOTD شریک هستند ولی کیفیت‌هایی دارند که در جامعه‌ای که با جوانان اشغال شده باز هم برتر است. آن‌ها تجربه دارند.
2. دلیلی وجود دارد که داوید ویا مورد توجه بسیاری از باشگاه‌های تاپ اروپا قرار گرفته است. از زمانی که در سن 19 سالگی توانست جایی در ترکیب اصلی گیخون پیدا کند تاکنون بیش از پنجاه گل در طول هشت فصل حضور در لالیگا به ثمر رسانده است.
من به تاریخچه تیم‌های اروپایی نگاه کردم و فقط سه نفر را یافتم که مانند او بیش از 50 گل در طول شش یا هشت فصل اخیر به ثمر رسانده‌اند (فان نیستلروی، آنری و تونی). ویا هنوز 27 سال دارد. اگر تابستان امسال تصمیمش را برای انتقال به یک تیم بزرگ بگیرد تیرش به هدف خواهد خورد.
1. هنوز هم بابت گشت زدن در اینترنت برای یافتن مطلبی درباره محمد ال‌فاید سرم گیج می‌رود. او معتقد است که لیگ برتر جایگاه مشتی میمون است چراکه از قراردادهای تلویزیونی چیزی گیرشان نمی‌آید. او در جایی نوشته است: «بگذارید لیگ برتر و اتحادیه فوتبال با اسکای و سایر تلویزیون‌ها صحبت کنند تا به سهمی از میلیاردها پوندی که از محصولات ما سود می‌برند، برسند. آن‌ها برای من پشیزی ارزش ندارند چون مثل یک مشت میمون هستند!»
به نوشته خراسان، هارت توانست پورتسموث را از سقوط نجات دهد و هنوز هم می‌تواند آن‌ها را در لیگ برتر حفظ کند. پولیس هم نسبتا می‌تواند تیمی را که بسیاری از کارشناسان به نابودی‌اش رأی می‌دهند، در لیگ حفظ کند. البته فولام هاجسون هم تاکنون توانسته پله هشتم جدول لیگ برتر را از آن خود کند.
بسیاری بر این عقیده‌اند که باید کار مربی‌گری را دست کسانی سپرد که به تازگی فوتبال را کنار گذاشته‌اند و با تجربه‌ای در حد صفر می‌آیند و بازیکنان به عشق آن‌ها می‌دوند تا پیروز شوند. ولی نگاه کنید! هارت، پولیس و هاجسون فوتبالیست‌های بزرگی نبودند. پیر و چروک خورده‌اند، موهایشان هم سپید شده (و یا مثل پولیس مویی روی سرشان نمانده است)، نه در لباس پوشیدن شیک هستند و نه با گروه MOTD شریک هستند ولی کیفیت‌هایی دارند که در جامعه‌ای که با جوانان اشغال شده باز هم برتر است. آن‌ها تجربه دارند.
2. دلیلی وجود دارد که داوید ویا مورد توجه بسیاری از باشگاه‌های تاپ اروپا قرار گرفته است. از زمانی که در سن 19 سالگی توانست جایی در ترکیب اصلی گیخون پیدا کند تاکنون بیش از پنجاه گل در طول هشت فصل حضور در لالیگا به ثمر رسانده است.
من به تاریخچه تیم‌های اروپایی نگاه کردم و فقط سه نفر را یافتم که مانند او بیش از 50 گل در طول شش یا هشت فصل اخیر به ثمر رسانده‌اند (فان نیستلروی، آنری و تونی). ویا هنوز 27 سال دارد. اگر تابستان امسال تصمیمش را برای انتقال به یک تیم بزرگ بگیرد تیرش به هدف خواهد خورد.
1. هنوز هم بابت گشت زدن در اینترنت برای یافتن مطلبی درباره محمد ال‌فاید سرم گیج می‌رود. او معتقد است که لیگ برتر جایگاه مشتی میمون است چراکه از قراردادهای تلویزیونی چیزی گیرشان نمی‌آید. او در جایی نوشته است: «بگذارید لیگ برتر و اتحادیه فوتبال با اسکای و سایر تلویزیون‌ها صحبت کنند تا به سهمی از میلیاردها پوندی که از محصولات ما سود می‌برند، برسند. آن‌ها برای من پشیزی ارزش ندارند چون مثل یک مشت میمون هستند!»