در هنگام تعویض دائمی سرمربیان تیم ملی فوتبال ایران، این حقیقت از یاد رفته است که نسل جدید و فعلی فوتبال ایران فاقد مهارت ها و استعدادهایی است که در نسل گذشته می دیدیم و آن چه اینک پیش روی ما است، یک نسل متوسط است.
به نوشته جوان، بدون این که بخواهیم نسل فعلی ملی پوشان را کوچک جلوه بدهیم، لازم است متذکر شویم که نفرات آن با هر سه نسل قبلی برابری نمی کنند. از ۱۹۹۵ به بعد امثال دایی، باقری، مهدوی کیا، خداداد عزیزی، هاشمیان، رضایی، کریمی، پیروانی، گل محمدی، نیکبخت، میناوند و... در فوتبال ملی ما ظهور کردند و برخی در صحنه های اروپایی هم درخشیدند ولی اگر امروز امثال نکونام و شجاعی را نادیده بگیریم لژیونر چشمگیری در اروپا نداریم و استعدادهای بارزی همچون مبعلی، سامره و کاظمیان در لیگ کوچکی مثل امارات پسروی داشته اند و در صحنه های داخلی شاید غلامرضا رضایی، حسن اشجاری و محمد رضا خلعتبری ظهور کرده باشند اما تعداد استعدادهای تازه و بارز در فوتبال ما در قیاس با دوره های قبلی اندک می نماید و تیم ملی فعلی سرشار از مهره های متوسط است.
بازیکنانی که نالایق نیستند و بسیار سختکوش و قابل تقدیرند اما ذاتاً متوسط اند و به ستاره ها پیوند نمی خورند و قابلیت های دو نسل قبلی را ندارند و در بینشان یک خداداد جوان و یک کریمی تازه کار دیده نمی شوند و خبری از مهارت های مهدوی کیای ۱۰ سال پیش در نزد آنها نیست.
البته نکونام و شجاعی در سطح اول اروپا توپ می زنند اما رحمان رضایی مدتی است که به فوتبال ایران دیپورت شد و آندو تیموریان از لیگ برتر انگلیس به دسته ای پایین تر ارجاع شده و گرد وغبار زمان، هاشمیان و مهدوی کیا را کمرنگ کرده است و کعبی چندی پیش حتی یک فصل هم در انگلیس دوام نیاورد.
این که تیم ملی ما اخیراً خوب نتیجه نگرفته، صرف نظر از تاثیر پذیری از مربیانش به سبب نداشتن نیروها و نفرات مستعد و ماهر در ترکیب خود بوده است و در حالی که تیم ملی پیشتر کریمی و خدداد را داشت تا جادو کند، امروز خبری از آن مهارت های ویژه در اردوی ملی نیست و این چیزی است که افشین قطبی سرمربی جدید تیم ملی هم باید آن را در کارش لحاظ کند و بر اساس داشته هایش حرکت کند.
به او باید گفت که چشم دوختن به حرکات انفرادی تک ستاره ها هر چند هنوز کریمی می تواند سحرکند و شجاعی برخی حرکات او را تکرار نماید، توقعی بیش از حد است و تیم ملی ما فاقد استعدادهای بزرگی است که به یمن نسل های قبلی در اختیار داشت و امروز ندارد و برای جبران آن باید بر حجم فکر و میزان برنامه ریزی فنی برای تیم ملی افزود و با کار گروهی جبران مافات کرد.
توقع از نسل فعلی ملی پوشان ما باید معقول و بر اساس دار و ندار و ثروت فنی شان باشد و متاسفانه این سرمایه اندک و با گذشته غیر قابل قیاس است.
به نوشته جوان، بدون این که بخواهیم نسل فعلی ملی پوشان را کوچک جلوه بدهیم، لازم است متذکر شویم که نفرات آن با هر سه نسل قبلی برابری نمی کنند. از ۱۹۹۵ به بعد امثال دایی، باقری، مهدوی کیا، خداداد عزیزی، هاشمیان، رضایی، کریمی، پیروانی، گل محمدی، نیکبخت، میناوند و... در فوتبال ملی ما ظهور کردند و برخی در صحنه های اروپایی هم درخشیدند ولی اگر امروز امثال نکونام و شجاعی را نادیده بگیریم لژیونر چشمگیری در اروپا نداریم و استعدادهای بارزی همچون مبعلی، سامره و کاظمیان در لیگ کوچکی مثل امارات پسروی داشته اند و در صحنه های داخلی شاید غلامرضا رضایی، حسن اشجاری و محمد رضا خلعتبری ظهور کرده باشند اما تعداد استعدادهای تازه و بارز در فوتبال ما در قیاس با دوره های قبلی اندک می نماید و تیم ملی فعلی سرشار از مهره های متوسط است.
بازیکنانی که نالایق نیستند و بسیار سختکوش و قابل تقدیرند اما ذاتاً متوسط اند و به ستاره ها پیوند نمی خورند و قابلیت های دو نسل قبلی را ندارند و در بینشان یک خداداد جوان و یک کریمی تازه کار دیده نمی شوند و خبری از مهارت های مهدوی کیای ۱۰ سال پیش در نزد آنها نیست.
البته نکونام و شجاعی در سطح اول اروپا توپ می زنند اما رحمان رضایی مدتی است که به فوتبال ایران دیپورت شد و آندو تیموریان از لیگ برتر انگلیس به دسته ای پایین تر ارجاع شده و گرد وغبار زمان، هاشمیان و مهدوی کیا را کمرنگ کرده است و کعبی چندی پیش حتی یک فصل هم در انگلیس دوام نیاورد.
این که تیم ملی ما اخیراً خوب نتیجه نگرفته، صرف نظر از تاثیر پذیری از مربیانش به سبب نداشتن نیروها و نفرات مستعد و ماهر در ترکیب خود بوده است و در حالی که تیم ملی پیشتر کریمی و خدداد را داشت تا جادو کند، امروز خبری از آن مهارت های ویژه در اردوی ملی نیست و این چیزی است که افشین قطبی سرمربی جدید تیم ملی هم باید آن را در کارش لحاظ کند و بر اساس داشته هایش حرکت کند.
به او باید گفت که چشم دوختن به حرکات انفرادی تک ستاره ها هر چند هنوز کریمی می تواند سحرکند و شجاعی برخی حرکات او را تکرار نماید، توقعی بیش از حد است و تیم ملی ما فاقد استعدادهای بزرگی است که به یمن نسل های قبلی در اختیار داشت و امروز ندارد و برای جبران آن باید بر حجم فکر و میزان برنامه ریزی فنی برای تیم ملی افزود و با کار گروهی جبران مافات کرد.
توقع از نسل فعلی ملی پوشان ما باید معقول و بر اساس دار و ندار و ثروت فنی شان باشد و متاسفانه این سرمایه اندک و با گذشته غیر قابل قیاس است.