اسماعیل حسین پور در ابتکار نوشت:
اواخر دولت آقای سید محمد خاتمی بود که سخنرانی یکی از افراد که از سوی برخی اطرافیانش به عنوان تئوریسین یک تفکر خاص شناخته می‌شود دست به دست می‌گشت و در آن فریاد و «واویلای» او برخاسته بود که در آیین افتتاح فرودگاه امام(ره) قریب به یک میلیارد تومان هزینه شده است و آن را دستاویزی کرده بود تا به خاتمی و دولتمردانش بتازد و حتی آیت الله هاشمی را هم از این هجمه اش بی نصیب نگذاشته بود.
هر چند هدررفت بیت المال از سوی هر فرد، جناح یا جریانی باشد نکوهیده است و باید تحت پیگیری و پیگرد قرار گیرد ولی سؤال اینجاست که همان فرد فریادگر دیروز که برای مبارزه با فساد و دفاع از بیت المال گریبان چاک می‌کرد و خاک بر افلاک می‌پاشید و به قول بیهقی برای بدنام ساختن آن دولت دف دورویه می‌نواخت با فسادهای میلیاردی عیان شده در سال های بعد و با بسیاری فسادهای پنهان مانده چرا دم بر نمی‌آورد؟ نکند دیگر احساس تکلیف از او ساقط شده است؟
مردم حق دارند بپرسند چرا در سال76 با روی کارآمدن دولت خاتمی با «غلامحسین کرباسچی» آن کردند و با پخش مستقیم جلسه دادگاه از تلویزیون، آن دادگاه و آن متهمان را شهره شهر کردند ولی امروز برخی ها از آشکار شدن فسادها هراس دارند و برخلاف منویات بزرگان نظام و سران قوا می‌خواهند فتیله ی فسادهای پیاپی میلیاردی را پایین بکشند؟
مردمِ بالابلند ایستاده در برابر تحریم های ظالمانه بدخواهان این ملک و میهن که صبورانه هر کاستی و تلخی را تاب آورده اند و در دفاع از عزت ایران اسلامی پا پس نکشیده اند حق دارند بپرسند اینها چه کسانی هستند که دقیقا در روزهای ایستادگی ملت، همدست بیگانگان شده اند و با غارت بیت المال و به تاراج بردن سرمایه این مردم، چشم بر ایثار ملت شان بسته اند و به مردمِ صبور خانه ی اجدادی شان خیانت کرده اند تا خود برج ها برافرازند و در عالم کارها دراندازند؟
آنچه برای مردم سؤال برانگیز است این است که چرا عده ای روزی فریاد بر می‌آورند و روزی دیگر دربرابر فساد سکوت پیشه می‌کنند و دم بر نمی‌آورند؟ مگر این مردم همان مردم نیستند؟ مگر این بیت المال همان بیت المال نیست؟ با سکوت سؤال برانگیز بسیاری از مدعیان دلسوز مردم که هنرشان از «کاه» «کوه» ساختن است؛ مردم شک می‌کنند نکند از دید این سکوت پیشه کردگان «دزد خوب» و «دزد بد» هم داریم! مردم نمی‌پذیرند پس از این همه سال و این همه ایثار و با وجود انبوه نهادهای نظارتی در این کشور، باز هم شاهد این همه فسادهای میلیاردی باشند!
حال که همت مبارزه با فساد در این دولت و در این دوران بیشتر و بهتر شده است و همه دلسوزان این سرزمین از انبوه فسادهای کلان سازمان یافته به ستوه آمده اند؛ مردم عزتمند و غیرتمند ایران که خویش و بیگانه را خوب می‌شناسند و با لقمه نانی قانع اند و حرمت دین و دیارشان را عزیز داشته اند از همه کار به دستان انتظار دارند با اقتدار و بدون اغماض با مفسده و مفسد، هر که باشد،وابسته به هر شخص، جریان یا جناحی که باشد برخورد کنند و آشکارا بگویند این دزدان و این دزدی ها از کجا آمده اند؟
امروز آنچه امید سوز است ایده پنهان کردن فساد است نه علنی کردن آن؛ پنهان کردن فساد جان بخشی دوباره به غارتگران بیت المال است؛ بنابراین باید با تکیه بر همت و همراهی مردم،هرآنچه جفا از سوی این «الهاکم التکاثر»ها بر این مردم و بر این میهن رفته است آشکارا فریاد شود تا علاوه بر اعتمادبخشی به مردم، دزدان چشم به تاراج این سرزمین دوخته برخویش بلرزند و بدانند که به قول شهریار:
چو «پند» و «بند» درمانند نوبت «دار» می‌رسد ناچار