جواد حیدریان در سرمقاله ابتکار نوشت:
«جسارت برگزیدن یک انتخاب» بن مایه نامه‌ای است که وزیر امور خارجه ایران به همتایانش در مذاکرات گروه 1+5 ارسال کرده است. اعلام مواضع رسمی جمهوری اسلامی ایران با تاکید براینکه با اطمینان می‌توان گفت «توافق جامع مشترک در دسترس است» آغاز روند تازه ای در این تفاهم بین‌المللی تلقی می‌شود.
پیش دستی هوشمندانه محمد جواد ظریف که برای تامین منافع ملی از وجهه شخصی برای دیپلماسی عمومی کشور بهره برده، در شرایطی که حمایت های ویژه ای از تمدید مذاکرات در ایران شنیده می‌شود، مسئولیت به نتیجه نرسیدن احتمالی توافق جامع را متوجه طرف دیگر گفتگو می‌کند. طرفی که البته تنها نیست و دولت در درون مرزهای کشور هم مجبور است برای تسلیم نشدن در برابر منافع خاص و امیال گروه‌های فشار پر سر و صدا... تلاش کند.
ظریف در وضعیت محرومیت نسبی از ظرفیت رسانه های داخلی و البته در هجمه نابرابر و موقعیت شمال – جنوب رسانه های بین‌المللی، افکار عمومی دنیا را با انتشار این نامه به چالش کشیده است که طرف مقابل مذاکره به جای عمل به تعهداتش بر تقویت و پابرجایی «رژیم تحریم ها» تاکید می‌کند در حالیکه «رفع تمام تحریم‌ها جزو اساسی هر توافقی است.»
بی تردید تلاش دولت تدبیر در ارتقای کیفیت گفتگو با 1+5، بر پایه حصول به نتیجه نهایی، یعنی رفع کامل تحریم ها استوار است چرا که تحریم به رغم همه هیاهو و شوی تبلیغاتی محافظه کاران و دولتمردان قبلی نه تنها کاغذ پاره نبود بلکه سازه مستحکم در جهت تعاملات و تبادلات اقتصادی و سیاسی کشور ایجاد کرد و امروز هم با بازی پیچیده نفتی عربستان و کاهش غیر متعارف قیمت، تبعات ویرانگرش بر سفره های مردم مشاهده می‌شود.
محمد جواد ظریف البته در نامه اش به همتایان گروه 1+5 با اشاره به پایبندی ایران به تعهداتش بر این نکته پافشاری می‌کند که غرب به رغم همه شعارها و غوغاسالاری ها از زیر تعهداتش شانه خالی می‌کند و با تعلق خاطر شدید به تحریم، اعتماد ایرانی را هم جلب نکرده است. با این حال تاکید ظریف بر اینکه «ایران نه خواهان سلاح های هسته ای است و نه به آنها نیاز دارد» اتمام حجت با طرف غربی است. شگردی ظریف که نوعی شفافیت دیپلماتیک را به نمایش می‌گذارد و بی شک می‌تواند با ایجاد تغییر در ساخت تصمیمات غربی ها به نوعی از ایجاد اعتماد متقابل کمک کند و توافق نهایی ایران و غرب را در بستری از دیپلماسی برد – برد هموار سازد.