عادت استفاده از ادبیات و جملات کلیشه ای در فوتبال ایران، مانند عادتی نزدیک به نفس کشیدن شده است. بی تردید همه این جمله تکراری را از زبان مربیان، بازیکنان، مدیران و البته بسیاری از کارشناسان فوتبال شنیده ایم که «فوتبال ما فقط در شماره پیراهن بازیکنان اش حرفه ای شده است!» آیا هرگز از سوی همین مدیران تلاشی برای ترقی و حرفه ای گری بیشتر در بخشی از این فوتبال انجام شد؟
به نوشته جوان، سؤال ساده ای است که بپرسیم کدام مربی فوتبال ما به جز حضور در کلاس های مربیگری وقت خود را صرف آموختن و مباحثه می کند؟ کدام مربی ما حاضر می شود شبانه با مربیان بزرگ اروپایی «چت» کند و برای گرفتن پاسخ سؤالاتش هزینه ای بپردازد؟
کدام بازیکن ما ساعاتی پس از تمرین روزانه را صرف بالا بردن توانایی فیزیکی اش می کند و مانند کریس رونالدو (که در درآمد و شهرتش سرآمد تمام بازیکنان جهان است) برای تمرین بیشتر از خواب صبح و استراحت بعد از تمرینات صرف نظر می کند؟
کدام مدیر ما زمان قرار گرفتن در تنگنای مالی به جای نالیدن و گلایه و شکوهق€ڈ درآمد زایی می کند یا دست نیاز خود را جلوی جیب دولت و بیت المال دراز نمی کند؟ کدام مدیر ما از حاضری خوری رها شده؟
چنین بحث کلی و پردامنه ای را می توان در همین سطور خلاصه کرد و بعد به اتفاقی رسید که روز بعد از بازی چلسی مقابل بارسا رخ می دهد. زمانی که چلسی ناباورانه مقابل دیدگان هوادارانش با قضاوت مشکوک داور نروژی شکست می خورد و هم فینال مسابقات و هم درآمد بیش از ۲۰میلیون پوندی را از دست می دهد، دیدیه دروگبا به عنوان چهره معترض به داوری مورد نکوهش و تهدید باشگاه قرار می گیرد.
او که نه داور را ضرب و شتم کرده و نه الفاظی رکیک را بر زبان رانده، صرفا به دلیل رفتار تند خود از سوی باشگاه در لیست مازاد قرار می گیرد. دروگبا وادار به عذرخواهی از داور، هواداران تیم و البته نوجوانان می شود و چنین می گوید: « خودم را برای تنبیهات سخت باشگاه آماده کرده ام...» آیا نمونه مشابهی از این حفظ حرمت داوری (یا به عبارتی حفظ حریم انسانی از سوی باشگاه هایی که لقب فرهنگی را بی ملاحظه به نام خود چسبانده اند) دیده می شود؟
آیا به یاد دارید مدیری را که در توجیه فحاشی به داور بازی از قانون نیوتن حرف زد و آن را طبیعی دانست؟ بی تردید فراموش نکرده ایم مربی قهرمانی را که هرگز برابر به بازی گرفته شدن ناموسش در شعار واکنشی نشان نداد و حق را به هواداران خود داد!
محمد مایلی کهن وقتی گفت درود بر شرف تماشاگران لیورپول، جنجالی از سوی مدیران فرهنگ مدار فوتبال ما بر پا شد. همان مدیرانی که امروز خواهان حذف لیدرها می شوند! آیا نباید امروز به جریان فکری که در لیگ های اروپایی حرمت داور و انسان را با وجود تمام ایرادهای واضحش در قضاوت تحت حفاظت خود دارند، درود فرستاد؟!
به نوشته جوان، سؤال ساده ای است که بپرسیم کدام مربی فوتبال ما به جز حضور در کلاس های مربیگری وقت خود را صرف آموختن و مباحثه می کند؟ کدام مربی ما حاضر می شود شبانه با مربیان بزرگ اروپایی «چت» کند و برای گرفتن پاسخ سؤالاتش هزینه ای بپردازد؟
کدام بازیکن ما ساعاتی پس از تمرین روزانه را صرف بالا بردن توانایی فیزیکی اش می کند و مانند کریس رونالدو (که در درآمد و شهرتش سرآمد تمام بازیکنان جهان است) برای تمرین بیشتر از خواب صبح و استراحت بعد از تمرینات صرف نظر می کند؟
کدام مدیر ما زمان قرار گرفتن در تنگنای مالی به جای نالیدن و گلایه و شکوهق€ڈ درآمد زایی می کند یا دست نیاز خود را جلوی جیب دولت و بیت المال دراز نمی کند؟ کدام مدیر ما از حاضری خوری رها شده؟
چنین بحث کلی و پردامنه ای را می توان در همین سطور خلاصه کرد و بعد به اتفاقی رسید که روز بعد از بازی چلسی مقابل بارسا رخ می دهد. زمانی که چلسی ناباورانه مقابل دیدگان هوادارانش با قضاوت مشکوک داور نروژی شکست می خورد و هم فینال مسابقات و هم درآمد بیش از ۲۰میلیون پوندی را از دست می دهد، دیدیه دروگبا به عنوان چهره معترض به داوری مورد نکوهش و تهدید باشگاه قرار می گیرد.
او که نه داور را ضرب و شتم کرده و نه الفاظی رکیک را بر زبان رانده، صرفا به دلیل رفتار تند خود از سوی باشگاه در لیست مازاد قرار می گیرد. دروگبا وادار به عذرخواهی از داور، هواداران تیم و البته نوجوانان می شود و چنین می گوید: « خودم را برای تنبیهات سخت باشگاه آماده کرده ام...» آیا نمونه مشابهی از این حفظ حرمت داوری (یا به عبارتی حفظ حریم انسانی از سوی باشگاه هایی که لقب فرهنگی را بی ملاحظه به نام خود چسبانده اند) دیده می شود؟
آیا به یاد دارید مدیری را که در توجیه فحاشی به داور بازی از قانون نیوتن حرف زد و آن را طبیعی دانست؟ بی تردید فراموش نکرده ایم مربی قهرمانی را که هرگز برابر به بازی گرفته شدن ناموسش در شعار واکنشی نشان نداد و حق را به هواداران خود داد!
محمد مایلی کهن وقتی گفت درود بر شرف تماشاگران لیورپول، جنجالی از سوی مدیران فرهنگ مدار فوتبال ما بر پا شد. همان مدیرانی که امروز خواهان حذف لیدرها می شوند! آیا نباید امروز به جریان فکری که در لیگ های اروپایی حرمت داور و انسان را با وجود تمام ایرادهای واضحش در قضاوت تحت حفاظت خود دارند، درود فرستاد؟!