کسی تصورش را هم نمی کرد که سرنوشت قهرمان فصل پیش لیگ برتر چنین پیچیده شود، حالا همه به نوعی به این نتیجه رسیده اند که کاشانی با چه درایتی فصل قبل پرسپولیس را جمع و جور کرد، با حاشیه ها کنار آمد، سر و صداها را خواباند و در نهایت کار به آنجا رسید که سرخ ها در حالی که سایه سنگین سپاهان را بالای سرشان می دیدند قهرمان لیگ برتر شدند.
به نوشته جوان، فصل پیش پرسپولیس عابر بانک نداشت، اما یک مدیرعامل مقتدر و صبور داشت، فصل پیش یک پرسپولیسی و یا حتی یک مدیر از جنس فوتبال بالای سر سرخ ها نبود ولی حداقل ثبات مدیریت داشت و همین عاملی شد تا آنها در پایان فصل به آنچه می خواهند دست پیدا کنند. مروری کوتاه به آنچه در این فصل بر پرسپولیس گذشت به خوبی مؤید این نکته است که سرخ ها بیشترین ضربه را خارج از مستطیل سبز خوردند، آنها به بحران مدیریت باختند و نه چیزی دیگر.
روی کار آمدن پرحرف و حدیث داریوش مصطفوی و خداحافظی پر سروصداتر او، حضور و فرار بحث برانگیز افشین قطبی که آمده بود تا بازهم با پرسپولیس «دل شیر» را به همه نشان دهد، مدیرعاملی عباس انصاری فرد که سال ها قبل یک بار امتحان خود را در این باشگاه پس داده بود و مهم تر از همه این ها حضور حسین هدایتی به عنوان مرد دست به جیب این فصل پرسپولیس با انگیزه های خاص خودش(فراموش نکنید که هدایتی تنها به این دلیل برای پرسپولیس لیگ هشتم خرج کرد که بتواند مالک بی قید و شرط پرطرفدارترین باشگاه ایران باشد، هرچند که هنوز کورسوی امیدی هم دارد).
همه این رفت و آمدها باعث شد تا پرسپولیس از همان ابتدای فصل با حاشیه روبه رو شود. خیلی ها می گویند در فوتبال ایران بویژه لیگ برتر رسم بر این نیست که یک تیم در دو فصل پیاپی موفق باشد و این روزها شاهد مثال حرفشان هم همین پرسپولیس است که حتی دستش از جام حذفی هم کوتاه ماند. اما انصافاً به دور از هرگونه تعصب و تعارف این پرسپولیس با داشتن این همه سرمایه و ستاره اصلاً تیم بود که بتواند موفق هم باشد؟
پرسپولیس تیم نبود به این دلیل که کسی به درستی مدیریتش نکرد، پرسپولیس تیم نبود به این دلیل که کسی نبود تا مانند فصل گذشته اختلاف نظرهای افشین پیروانی با قطبی و وینگادا را حل و فصل کند.
در نظر داشته باشید که اختلاف های فصل قبل حمید استیلی با قطبی بسیار پررنگ تر و عمیق تر از تفاوت سلیقه های این فصل بود اما مدیریت صحیح باعث شد این دو در کنار هم تا پایان فصل بمانند و پرسپولیس را قهرمان کنند.
خب در فصلی که گذشت آقایان مدیر به راحتی یک طرف را حذف کردند تا عملاً تیم داخل مستطیل سبز دو تکه شود و دست آخر آنچه نباید بر سر پرسپولیس بیاید. اختلاف نظری که امروز بین اعضای هیات مدیره سرخ دیده می شود البته موضوع جدیدی نیست؛ این اختلاف نظر از ابتدای فصل وجود داشت، حتی وقتی مصطفوی عنوان مدیرعاملی را یدک می کشید، با این شرط که آن روزها روزهای خوش آقایان بود و همه تکذیب می کردند، اما حالا پرده ها افتاده و حرمت ها از بین رفته تا همه به راحتی آب خوردن یکدیگر را بکوبند و آنچه در این بین مهم نباشد نامی به نام پرسپولیس باشد.
بگذریم امروز خاطرات لیگ هفتم برای هواداران پرسپولیس این قدر شیرین است که تا مدت ها از یاد نخواهند برد آن هم بعد از پشت سر گذاشتن پنج فصل پرتنش و پرحاشیه، ولی هرچه قدر لیگ هفتم شیرین بود، لیگ هشتم...
پرسپولیس حالا دوباره در مسیر بحران است، بحرانی که تنها با مدیریت صحیح کنترل خواهد شد که در غیر این صورت باید انتظار تکرار تاریخ تلخ لیگ های دوم تا ششم را برای سرخ ها داشت.
به نوشته جوان، فصل پیش پرسپولیس عابر بانک نداشت، اما یک مدیرعامل مقتدر و صبور داشت، فصل پیش یک پرسپولیسی و یا حتی یک مدیر از جنس فوتبال بالای سر سرخ ها نبود ولی حداقل ثبات مدیریت داشت و همین عاملی شد تا آنها در پایان فصل به آنچه می خواهند دست پیدا کنند. مروری کوتاه به آنچه در این فصل بر پرسپولیس گذشت به خوبی مؤید این نکته است که سرخ ها بیشترین ضربه را خارج از مستطیل سبز خوردند، آنها به بحران مدیریت باختند و نه چیزی دیگر.
روی کار آمدن پرحرف و حدیث داریوش مصطفوی و خداحافظی پر سروصداتر او، حضور و فرار بحث برانگیز افشین قطبی که آمده بود تا بازهم با پرسپولیس «دل شیر» را به همه نشان دهد، مدیرعاملی عباس انصاری فرد که سال ها قبل یک بار امتحان خود را در این باشگاه پس داده بود و مهم تر از همه این ها حضور حسین هدایتی به عنوان مرد دست به جیب این فصل پرسپولیس با انگیزه های خاص خودش(فراموش نکنید که هدایتی تنها به این دلیل برای پرسپولیس لیگ هشتم خرج کرد که بتواند مالک بی قید و شرط پرطرفدارترین باشگاه ایران باشد، هرچند که هنوز کورسوی امیدی هم دارد).
همه این رفت و آمدها باعث شد تا پرسپولیس از همان ابتدای فصل با حاشیه روبه رو شود. خیلی ها می گویند در فوتبال ایران بویژه لیگ برتر رسم بر این نیست که یک تیم در دو فصل پیاپی موفق باشد و این روزها شاهد مثال حرفشان هم همین پرسپولیس است که حتی دستش از جام حذفی هم کوتاه ماند. اما انصافاً به دور از هرگونه تعصب و تعارف این پرسپولیس با داشتن این همه سرمایه و ستاره اصلاً تیم بود که بتواند موفق هم باشد؟
پرسپولیس تیم نبود به این دلیل که کسی به درستی مدیریتش نکرد، پرسپولیس تیم نبود به این دلیل که کسی نبود تا مانند فصل گذشته اختلاف نظرهای افشین پیروانی با قطبی و وینگادا را حل و فصل کند.
در نظر داشته باشید که اختلاف های فصل قبل حمید استیلی با قطبی بسیار پررنگ تر و عمیق تر از تفاوت سلیقه های این فصل بود اما مدیریت صحیح باعث شد این دو در کنار هم تا پایان فصل بمانند و پرسپولیس را قهرمان کنند.
خب در فصلی که گذشت آقایان مدیر به راحتی یک طرف را حذف کردند تا عملاً تیم داخل مستطیل سبز دو تکه شود و دست آخر آنچه نباید بر سر پرسپولیس بیاید. اختلاف نظری که امروز بین اعضای هیات مدیره سرخ دیده می شود البته موضوع جدیدی نیست؛ این اختلاف نظر از ابتدای فصل وجود داشت، حتی وقتی مصطفوی عنوان مدیرعاملی را یدک می کشید، با این شرط که آن روزها روزهای خوش آقایان بود و همه تکذیب می کردند، اما حالا پرده ها افتاده و حرمت ها از بین رفته تا همه به راحتی آب خوردن یکدیگر را بکوبند و آنچه در این بین مهم نباشد نامی به نام پرسپولیس باشد.
بگذریم امروز خاطرات لیگ هفتم برای هواداران پرسپولیس این قدر شیرین است که تا مدت ها از یاد نخواهند برد آن هم بعد از پشت سر گذاشتن پنج فصل پرتنش و پرحاشیه، ولی هرچه قدر لیگ هفتم شیرین بود، لیگ هشتم...
پرسپولیس حالا دوباره در مسیر بحران است، بحرانی که تنها با مدیریت صحیح کنترل خواهد شد که در غیر این صورت باید انتظار تکرار تاریخ تلخ لیگ های دوم تا ششم را برای سرخ ها داشت.