برخورد جدی با مربیان و مدیران فاسد، برروی معادلات فوتبال ایران در تابستان 88 تأثیر جدی خواهد گذاشت.
به نوشته قدس، بازیکنان لیگ برتر به دلیل ضعفهای ریشه ای حاکم بر باشگاهها، امنیت شغلی پایین مربیان و مدیران و نزدیک بینی فوتبال باشگاهی کشور، هر تابستان در هیبت تاجران منفعت طلب ظاهر می شوند و به عنوان بازیکن آزاد، تیم تازه خود را انتخاب می کنند، این بار با سدی سخت مواجه خواهند شد.
باشگاههای لیگ برتری که هر تابستان حاضر می شوند با مهره های درشت و حتی بازیکنان متوسط قرارداد یک ساله ببندند، به جای اینکه در برخورد با بازیکنان، در موضع قدرت باشند، در موضع ضعف قرار می گرفتند و این بهترین فرصت برای دلالان بازیکن بود که موکل خود را با بالاترین قیمت و البته حداقل مدت قرار داد؛ یعنی یک فصل، به تیمی که بیشترین پول را بپردازد، بفرستند. این مسائل باعث شد فوتبال ایران پول مدار و بازیکن مدار و البته دلال محور شود.
اما این تابستان معادلات به سود «فوتبال» و به ضرر «دلالان» در حال تغییر است، چه اینکه برخورد با مفسدان فوتبال از جمله دلالان و مربیان، بازار بازیکنان را خراب خواهد کرد و دیگر فرصت ماهی گرفتن از آب گل آلود نصیب دلالها و مهره های ریز و درشت فوتبال نخواهد شد. نتیجه این «پاکسازی»،تغییر بازیکن مداری به «باشگاه محوری» و جایگزینی «شایسته سالاری» به جای دلال محوری است.
پیش بینی می شود در این تابستان قیمت بازیکنان افت کند. این موضوع فقط متأثر از پاکسازی فوتبال نیست و بیش از آن تحت تأثیر مسائلی همچون رکود جهانی اقتصاد قرار دارد. در واقع لیگ نهم به ثروتمندی ادوار پیشین لیگ نمی شود و البته کنار رفتن «نسبی» دلالها از جریان نقل و انتقالات و باشگاه محور شدن جریانات، کمک می کند که بازیکنان با قراردادهای ارزان تر و بیش از یک فصل، پای برگه های قرارداد را امضا کنند.
همین که یک بازیکن بداند بیش از یک فصل با تیمش قرارداد دارد، آرام آرام فوتبال کشور رنگ و روی ثبات را به خود خواهد دید؛ اتفاقی که در چند سال اخیر در جهت عکس جریان داشت و هرج و مرج در جامعه فوتبال را به اوج رساند تا جایی که هر روز مطبوعات ورزشی برای انتخاب تیتر یک خود با چندین گزینه مواجهند.
اگر بازیکنان بدانند که حاکم معادلات بازار نقل و انتقالات نیستند و نمی توانند برای امضای قرارداد یک ساله بیش از 300 یا 400 میلیون تومان بگیرند و اگر «محور» ماجرا باشگاهها شوند، فوتبال در مسیر درست حرکت خواهد کرد. یعنی رأس، خود را در رأس ماجرا می بیند و قاعده هم می داند که چیزی بیش از قاعده نیست و نه تنها حق بازی کردن نقش «رأس» را ندارد، بلکه در صورتی که چنین هدفی داشته باشد، از جریان کار بتدریج کنار خواهد رفت. ارزان شدن بازیکنان، فوتبال ایران را به «حقیقت» خود نزدیک می کند. بازیکن ایرانی چند سالی است در «بهشت» زندگی می کند. بی آنکه دلیلی برای بهشت نشینی او وجود داشته باشد.
ما باید بپذیریم که در حال حاضر بندرت بازیکن ایرانی پیدا می شود که 400 یا حتی 300 هزار دلار قیمت داشته باشد. بحث کیفیت است و اینکه فوتبالیست ایرانی چند سالی است، مثل مدیریت و بدنه مربیگری اش «تنبل» و تن پرور شده و مشکل اینجاست که به اندازه بازیکنی که تنبل نیست و فقط به فوتبال فکر می کند، پول می گیرد.
پس این اتفاق را از هر زاویه ای ببینیم با سود فوتبال ایران از «باشگاه محور» شدن معادلات بازار نقل و انتقالات مواجه می شویم و این که بازیکنان مجبورند ارزان تر و طولانی تر قرارداد ببندند.
این رویکرد تازه و جریان نو از تابستان 88 آغاز می شود و تأثیرات خود را در طول فصل و بخصوص از دو یا سه سال دیگر در جامعه فوتبال نشان خواهد داد. مثل اینکه ناکامی ایران در آزادی مقابل تیم ملی عربستان، دارد ما را به خودمان می آورد. اینجاست که باید آن «کارشناس واقعی» را تحسین کرد که پس از باخت به عربستان گفت:«این شیرین ترین شکست ایران در 10 سال گذشته بود.» بله، ما داریم به خودمان می آییم؛ راهی که شکستی تلخ نشانمان داد.
به نوشته قدس، بازیکنان لیگ برتر به دلیل ضعفهای ریشه ای حاکم بر باشگاهها، امنیت شغلی پایین مربیان و مدیران و نزدیک بینی فوتبال باشگاهی کشور، هر تابستان در هیبت تاجران منفعت طلب ظاهر می شوند و به عنوان بازیکن آزاد، تیم تازه خود را انتخاب می کنند، این بار با سدی سخت مواجه خواهند شد.
باشگاههای لیگ برتری که هر تابستان حاضر می شوند با مهره های درشت و حتی بازیکنان متوسط قرارداد یک ساله ببندند، به جای اینکه در برخورد با بازیکنان، در موضع قدرت باشند، در موضع ضعف قرار می گرفتند و این بهترین فرصت برای دلالان بازیکن بود که موکل خود را با بالاترین قیمت و البته حداقل مدت قرار داد؛ یعنی یک فصل، به تیمی که بیشترین پول را بپردازد، بفرستند. این مسائل باعث شد فوتبال ایران پول مدار و بازیکن مدار و البته دلال محور شود.
اما این تابستان معادلات به سود «فوتبال» و به ضرر «دلالان» در حال تغییر است، چه اینکه برخورد با مفسدان فوتبال از جمله دلالان و مربیان، بازار بازیکنان را خراب خواهد کرد و دیگر فرصت ماهی گرفتن از آب گل آلود نصیب دلالها و مهره های ریز و درشت فوتبال نخواهد شد. نتیجه این «پاکسازی»،تغییر بازیکن مداری به «باشگاه محوری» و جایگزینی «شایسته سالاری» به جای دلال محوری است.
پیش بینی می شود در این تابستان قیمت بازیکنان افت کند. این موضوع فقط متأثر از پاکسازی فوتبال نیست و بیش از آن تحت تأثیر مسائلی همچون رکود جهانی اقتصاد قرار دارد. در واقع لیگ نهم به ثروتمندی ادوار پیشین لیگ نمی شود و البته کنار رفتن «نسبی» دلالها از جریان نقل و انتقالات و باشگاه محور شدن جریانات، کمک می کند که بازیکنان با قراردادهای ارزان تر و بیش از یک فصل، پای برگه های قرارداد را امضا کنند.
همین که یک بازیکن بداند بیش از یک فصل با تیمش قرارداد دارد، آرام آرام فوتبال کشور رنگ و روی ثبات را به خود خواهد دید؛ اتفاقی که در چند سال اخیر در جهت عکس جریان داشت و هرج و مرج در جامعه فوتبال را به اوج رساند تا جایی که هر روز مطبوعات ورزشی برای انتخاب تیتر یک خود با چندین گزینه مواجهند.
اگر بازیکنان بدانند که حاکم معادلات بازار نقل و انتقالات نیستند و نمی توانند برای امضای قرارداد یک ساله بیش از 300 یا 400 میلیون تومان بگیرند و اگر «محور» ماجرا باشگاهها شوند، فوتبال در مسیر درست حرکت خواهد کرد. یعنی رأس، خود را در رأس ماجرا می بیند و قاعده هم می داند که چیزی بیش از قاعده نیست و نه تنها حق بازی کردن نقش «رأس» را ندارد، بلکه در صورتی که چنین هدفی داشته باشد، از جریان کار بتدریج کنار خواهد رفت. ارزان شدن بازیکنان، فوتبال ایران را به «حقیقت» خود نزدیک می کند. بازیکن ایرانی چند سالی است در «بهشت» زندگی می کند. بی آنکه دلیلی برای بهشت نشینی او وجود داشته باشد.
ما باید بپذیریم که در حال حاضر بندرت بازیکن ایرانی پیدا می شود که 400 یا حتی 300 هزار دلار قیمت داشته باشد. بحث کیفیت است و اینکه فوتبالیست ایرانی چند سالی است، مثل مدیریت و بدنه مربیگری اش «تنبل» و تن پرور شده و مشکل اینجاست که به اندازه بازیکنی که تنبل نیست و فقط به فوتبال فکر می کند، پول می گیرد.
پس این اتفاق را از هر زاویه ای ببینیم با سود فوتبال ایران از «باشگاه محور» شدن معادلات بازار نقل و انتقالات مواجه می شویم و این که بازیکنان مجبورند ارزان تر و طولانی تر قرارداد ببندند.
این رویکرد تازه و جریان نو از تابستان 88 آغاز می شود و تأثیرات خود را در طول فصل و بخصوص از دو یا سه سال دیگر در جامعه فوتبال نشان خواهد داد. مثل اینکه ناکامی ایران در آزادی مقابل تیم ملی عربستان، دارد ما را به خودمان می آورد. اینجاست که باید آن «کارشناس واقعی» را تحسین کرد که پس از باخت به عربستان گفت:«این شیرین ترین شکست ایران در 10 سال گذشته بود.» بله، ما داریم به خودمان می آییم؛ راهی که شکستی تلخ نشانمان داد.