سید حبیب حبیب پور:
ای حاکم آسمان امیدها !
ای نهایت خوبی ها !
در هر خوبی امیدم تویی و در هر ناگواری پناهم تویی .
باران مهربانی توست که کویر ناامیدی ام را سرسبز می کند و نسیم محبت توست که طراوت را به باغ خزان زده ام می بخشد .
اگر امید به نگاه کریمانه ات نبود که " نیست " می شدم و بی پرتو لطف تو که گریزگاهی ندارم .
غنچه ی امیدهایم به لبخند تو شکوفا می شود و درخت آرزوهایم به نگاه تو به بار می نشیند .
یا من ارجوه لکل خیر ...
هرچه خوبی است از عنایت توست و هرچه شادی از سرچشمه ی لطف تو جاری است .
این کویر به چیزی جز ابر باران زاد تو چشم ندارد پس بباران !
این غنچه جز به لبخند تو نمی شکفد پس بخند !
این سرگشته جز پناهگاه آرام و امن تو جایی نمی داند پس پناهی !
این پرنده جز آشیانه ی نگاه تو نمی شناسد پس نشانه ا ی!
این بنده تو را جز به آمرزش نمی شناسد پس بنده نوازی کن ...
ای حاکم آسمان امیدها !
ای نهایت خوبی ها !
در هر خوبی امیدم تویی و در هر ناگواری پناهم تویی .
باران مهربانی توست که کویر ناامیدی ام را سرسبز می کند و نسیم محبت توست که طراوت را به باغ خزان زده ام می بخشد .
اگر امید به نگاه کریمانه ات نبود که " نیست " می شدم و بی پرتو لطف تو که گریزگاهی ندارم .
غنچه ی امیدهایم به لبخند تو شکوفا می شود و درخت آرزوهایم به نگاه تو به بار می نشیند .
یا من ارجوه لکل خیر ...
هرچه خوبی است از عنایت توست و هرچه شادی از سرچشمه ی لطف تو جاری است .
این کویر به چیزی جز ابر باران زاد تو چشم ندارد پس بباران !
این غنچه جز به لبخند تو نمی شکفد پس بخند !
این سرگشته جز پناهگاه آرام و امن تو جایی نمی داند پس پناهی !
این پرنده جز آشیانه ی نگاه تو نمی شناسد پس نشانه ا ی!
این بنده تو را جز به آمرزش نمی شناسد پس بنده نوازی کن ...