اجرک الله یا بقیه الله فی مصیبته جدتک فاطمه الزهراء
«یا مُمتحنه امتحکِِ الله الذی خلقکِ قبلَ أن یخلقکِ فوجدکِ لما امتحنکِ صابره»
چشمان غم بار رسول نور بر کرانه عرش وصال پاره تن خویش را به انتظار نشسته است.
بتول رحمت چه دردناک آه از سینه مجروح بر می کشد.
آه سردی که اگر بر قامت روز افکند شام می شود.
افلاکیان میان دو محظور مانده اند؛ شوق لقای حورای انسیان و غربت مولای مؤمنان!
شبگرد تنهای باغهای مدینه این بار پس از وداع با چاه خسته دل به کدامین امید به خانه برگردد؟
کاش آن سیمای پر از مهر باز هم به خانه بود!
کاش آن تنهاترین امید باز هم به خانه بود!
کاش دستان نوازشگرش بار دگر، غبار غم از رخسار حیدر کرار می زدود.
دردا که زبانه های حریق بر حریم وحی، یگانه یاور او را گرفته اند!
دردا که بی فاطمه باید نفس کشد!
دردا که بی فاطمه، هستی هنوز هست!
چشمهای پلید اهل جماعت از این به بعد، شب ها را به خواب گران سیر می کنند.
دیگر نه شب که روز هم وقت خفتن است!
آری اینک فاطمه چادر خاکی خویش را برگرفت و آفتاب را در نقاب خاک تیره نهان ساخت.
اما هنوز خاک مدینه از عطر اشک های او پر طراوت است.
اشک هایی که هر قطره اش رحمت از زمین و زمان برگرفته است.
اشک هایی که موجب اشکهای سرمدی است.
خاک مدینه هنوز در خجالت است که چگونه چادر عفت را به گرد خویش آلود!
خاک زمین هنوز در خجالت از مهمان نوازی خویش سرافکنده به پیشگاه مهمان کوثر است.
شهادت اسوه آل محمد ـ زهرا ـ هنوز هم چون داغ ننگ بر پیشانی تاریخ جلوه می کند.
پژواک این پرسش بزرگ، در گوش تاریخ تا ابد موج می زند که: به کدامین گناه بنت محمد (ص) سزاوار قتل شد؟!
امام صادق(ع) ـ فرزند زهرای مرضیه ـ در وصف مادرش فرمود: «خداوند عزوجل زهرا را از نور عظمت خویش آفرید و چون درخشید، آسمانها و زمین را با نور خویش روشن ساخت که چشمان فرشتگان را خیره کرد! آنگاه فرشتگان در پیشگاه خدا به سجده افتادند. گفتند: خداوندا، ای سرور ما! این چه نوری است؟! خداوند به آنان وحی فرمود: این نوری است از نور من، آن را در آسمانم قرار دادم. آنرا از عظمت خویش آفریدم. او را از نسل یکی از پیامبرانم خواهم آورد که بر همه پیامبران او را برتری دهم. من از این نور امامانی را برآورم که به امر من بپاخیزند و خلق را به حق هدایت کنند. من آنان را پس از پایان وحی (پایان نبوت) خلفای خود در زمین قرار خواهم داد.»
(علل الشرایع ج 1 / 180 ح 1)
یا فاطمه! «إنا لکِ اولیاءُ و مصدقونَ»
«یا مُمتحنه امتحکِِ الله الذی خلقکِ قبلَ أن یخلقکِ فوجدکِ لما امتحنکِ صابره»
چشمان غم بار رسول نور بر کرانه عرش وصال پاره تن خویش را به انتظار نشسته است.
بتول رحمت چه دردناک آه از سینه مجروح بر می کشد.
آه سردی که اگر بر قامت روز افکند شام می شود.
افلاکیان میان دو محظور مانده اند؛ شوق لقای حورای انسیان و غربت مولای مؤمنان!
شبگرد تنهای باغهای مدینه این بار پس از وداع با چاه خسته دل به کدامین امید به خانه برگردد؟
کاش آن سیمای پر از مهر باز هم به خانه بود!
کاش آن تنهاترین امید باز هم به خانه بود!
کاش دستان نوازشگرش بار دگر، غبار غم از رخسار حیدر کرار می زدود.
دردا که زبانه های حریق بر حریم وحی، یگانه یاور او را گرفته اند!
دردا که بی فاطمه باید نفس کشد!
دردا که بی فاطمه، هستی هنوز هست!
چشمهای پلید اهل جماعت از این به بعد، شب ها را به خواب گران سیر می کنند.
دیگر نه شب که روز هم وقت خفتن است!
آری اینک فاطمه چادر خاکی خویش را برگرفت و آفتاب را در نقاب خاک تیره نهان ساخت.
اما هنوز خاک مدینه از عطر اشک های او پر طراوت است.
اشک هایی که هر قطره اش رحمت از زمین و زمان برگرفته است.
اشک هایی که موجب اشکهای سرمدی است.
خاک مدینه هنوز در خجالت است که چگونه چادر عفت را به گرد خویش آلود!
خاک زمین هنوز در خجالت از مهمان نوازی خویش سرافکنده به پیشگاه مهمان کوثر است.
شهادت اسوه آل محمد ـ زهرا ـ هنوز هم چون داغ ننگ بر پیشانی تاریخ جلوه می کند.
پژواک این پرسش بزرگ، در گوش تاریخ تا ابد موج می زند که: به کدامین گناه بنت محمد (ص) سزاوار قتل شد؟!
امام صادق(ع) ـ فرزند زهرای مرضیه ـ در وصف مادرش فرمود: «خداوند عزوجل زهرا را از نور عظمت خویش آفرید و چون درخشید، آسمانها و زمین را با نور خویش روشن ساخت که چشمان فرشتگان را خیره کرد! آنگاه فرشتگان در پیشگاه خدا به سجده افتادند. گفتند: خداوندا، ای سرور ما! این چه نوری است؟! خداوند به آنان وحی فرمود: این نوری است از نور من، آن را در آسمانم قرار دادم. آنرا از عظمت خویش آفریدم. او را از نسل یکی از پیامبرانم خواهم آورد که بر همه پیامبران او را برتری دهم. من از این نور امامانی را برآورم که به امر من بپاخیزند و خلق را به حق هدایت کنند. من آنان را پس از پایان وحی (پایان نبوت) خلفای خود در زمین قرار خواهم داد.»
(علل الشرایع ج 1 / 180 ح 1)
یا فاطمه! «إنا لکِ اولیاءُ و مصدقونَ»