چرا بارسا از جناح سیلوینیو هیچ آسیبی ندید؟ چرا منچستریونایتد از سمت چپ بارسا فشاری وارد نیاورد؟ چرا رونی از ابتدا به جای کریس رونالدوی تکنیکی مقابل پویول قدرتی قرار نگرفت؟
به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز؛ چرا شیاطین سرخ که با استناد به برتری عددی در تمام نقاط زمین خود را پیروز میدان تصور می کردند، پس از گل دقیقه 10 حریف به کلی قافیه را واگذار کردند؟
اگر والدس بلافاصله پس از گل دوم تیمش سد راه بازیکن من یو نمی شد، سرنوشت به شکل دیگری رقم می خورد؟
ویدیچ و فردیناند آسمانخراش های فرگی کجا بودند؟ بن اسمیت در گفت وگو با اولیور کی، نویسنده تایمز تلاش کرده جواب بخشی از این سوالات را دریافت کند.
-با یک سوال ساده شروع می کنیم. منچستریونایتد به چه دلیل اینقدر راحت باخت؟
تا قبل از گل دقیقه 10 بارسا اوضاع بر وفق مراد انگلیسی ها پیش می رفت اما پاس زیبای اینیستا و ضربه تمام کننده اتوئو بنیان تیم فرگوسن را به هم ریخت. خط میانی منچستریونایتد عمق نداشت و آنها درست از همین ناحیه ضربه خوردند. در واقع بارسا روند بازی را به سمت مسیر دلخواه پیش برد و حریف مجبور بود مطابق میل قهرمان جدید اروپا بازی کند. گل دوم هم در حکم تیر خلاص به حساب می آمد. تیم اول جزیره هرگز نتوانست به بازی بازگردد و ما عملاً درون میدان گروهی سفیدپوش فاقد شخصیت تیمی را دیدیم. منچستریونایتد بارها از دل تاریکی سر برآورده اما این بار اوضاع اندکی متفاوت جلوه می کرد.
-تاکتیک فرگوسن مشکل داشت؟
منچستریونایتد نتوانست مانند چلسی میل تهاجمی بارسا را مهار کند. قهرمان جزیره در خط میانی ضعف داشت؛ جایی که قلمرو امپراتوری اینیستا و ژاوی تلقی می شد. شاید فرگی می توانست با اضافه کردن یک بازیکن به خط میانی سیستم 3-3-4 یا 1-5-4 را تغییر دهد.
وقتی بازیکنان منچستریونایتد توپ را از دست می دادند، گیگز کمی عقب می آمد اما این تدبیر سودی در پی نداشت. شاید اگر فلچر و هارگریوز در میدان حضور داشتند، منچستریونایتد مانند چلسی مقابل بارسا صف آرایی می کرد. فلچر خیلی خیلی به درد چنین رقابت هایی می خورد. در غیاب او کاریگ و اندرسون اصلاً مطابق انتظار ظاهر نشدند.
-تلاش منچستریونایتد برای مهار خط حمله آتشین بارسلونا عجیب به نظر نمی رسید؟
بله، تیم سفیدپوش بازی را تهاجمی آغاز کرد و از همان ابتدا به تصاحب توپ فکر می کرد اما وقتی گل اول به ثبت رسید ناگهان فضای بازی در اختیار بارسایی ها قرار گرفت. در این شرایط ناگهان اعتماد به نفس من یو به پایین ترین میزان رسید و آنها از تیم عملگرا به گروهی پیرو تبدیل شدند. شاید اگر ویدیچ با یک تکل مناسب به اتوئو اجازه گلزنی نمی داد یا یونایتد خیلی زود به برتری دست می یافت، سرنوشت به گونه دیگری رقم می خورد. از طرفی تاکتیک فرگوسن نیز تغییر می یافت، با این حال گل ها مسیر حوادث را نمایاندند و شب، شب سقوط مقطعی غول یونایتد نام گرفت.
-آیا منچستریونایتد این ناکامی را به دست فراموشی می سپارد؟
قرمزپوشان پرافتخار انگلیس امسال را با قهرمانی لیگ برتر، جام اتحادیه و جام باشگاه های جهان به یاد خواهند آورد. با هر معیاری آنها فصل فوق العاده یی را پشت سر گذاشتند اما من از عملکرد چند ماه اخیر دار و دسته فرگی گله دارم چون در بازی های پایانی لیگ برتر بیش از اندازه به خود فشار آوردند و در نهایت مقابل یک تیم واقعاً قدرتمند تهی شدند. پیروزی در رقابت چهارشنبه عیوب یونایتد را در سایه قرار می داد اما حالا این شکست یک فصل نقل و انتقالات پربار و تغییرات هرچند اندک را در پی دارد.
-نوع استفاده از گیگز و اسکولز دیگر نکته ابهام آمیز ترکیب منچستریونایتد بود.
فرگوسن تصور می کرد این دو بازیکن کهنه کار مانند سال گذشته موثر بازی خواهند کرد. او البته حق داشت چون نمایش گیگز، حتی اتحادیه فوتبالیست های جزیره را هم وادار به انتخاب او به عنوان بهترین بازیکن سال انگلیس کرده بود. واقعاً نمی توانستیم توجیهی برای بازی ضعیف گیگز بیابیم. درباره اسکولز سال ها است به یک نظریه پایبندم؛ او وقتی تیمش در خانه صاحب توپ است، نقش بسیار موثری ایفا می کند اما در شرایط متفاوت تمرکز لازم را ندارد. پل در آخرین فصل دوران حرفه یی خود شاهد وقوع اتفاقاتی برخلاف میلش بود.
-شکست در فینال، بار دیگر احتمال جدایی رونالدو از جمع شیاطین سرخ را به وجود آورد. کارینگتون (زمین تمرین منچستریونایتد) یک تابستان پرحاشیه دیگر پیش رو دارد؟
اولاً از چند هفته پیش زمزمه های جدایی او شنیده می شود، دوماً تصور می کنم رونالدو می خواهد در اولدترافورد بماند و سوماً رئال مادرید گزینه های دیگری مانند ریبری، سیلوا و ژابی آلونسو را مدنظر قرار داده است. الان او مدام می گوید از آینده ام هیچ اطلاعی ندارم. کریس موظف است با عقل خود تصمیم بگیرد اما اتفاقات تابستان گذشته ثابت کرد نظرات او با تغییرات جوی هماهنگ می شود، از طرفی منچستریونایتد باید بداند از این بازیکن چه می خواهد. رونالدو در تئاتر رویاها می ماند، با این حال اصلاً نمی توان آینده را پیش بینی کرد. شاید تکیه زدن پرز بر صندلی ریاست رئال مادرید مسیر زندگی کریس را تغییر دهد. به هر حال اگر پول می خواهید، چه جایی بهتر از مادرید،
-قهرمانی بارسا بین سه تیم انگلیسی زنگ پایان سلطه انگلوساکسون ها در اروپا را به صدا درآورد؟
فراموش نکنید چلسی تا حذف بارسا تنها چند ثانیه فاصله داشت و واقعاً هم لایق گذر از سد کاتالان ها بود. به گمانم اگر لیورپول و چلسی چهارشنبه شب مقابل بارسا صف آرایی می کردند، دردسرساز می شدند. البته تئوری پردازی آسان است. اگر به آبی اناری ها فضا بدهید، باید بنشینید و بازی رویایی آنها را ببینید.رئال مادرید و منچستریونایتد چنین کاری را انجام دادند و مشاهده کردید چه آسان نابود شدند. بارسلونا برای اولین بار در هفت ملاقات قبلی با نمایندگان فوتبال انگلیس چنین آسان کارهای دلخواهش را انجام نداده بود. یک نکته را فراموش نکنید؛ منچستریونایتد به جای اینکه مانند چلسی، لیورپول و خود قبلی اش زندگی را بر کاتالان ها دشوار کند، با اتخاذ یک شیوه نامطلوب بارسا را بیش از حد زیبا جلوه داد.
به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز؛ چرا شیاطین سرخ که با استناد به برتری عددی در تمام نقاط زمین خود را پیروز میدان تصور می کردند، پس از گل دقیقه 10 حریف به کلی قافیه را واگذار کردند؟
اگر والدس بلافاصله پس از گل دوم تیمش سد راه بازیکن من یو نمی شد، سرنوشت به شکل دیگری رقم می خورد؟
ویدیچ و فردیناند آسمانخراش های فرگی کجا بودند؟ بن اسمیت در گفت وگو با اولیور کی، نویسنده تایمز تلاش کرده جواب بخشی از این سوالات را دریافت کند.
-با یک سوال ساده شروع می کنیم. منچستریونایتد به چه دلیل اینقدر راحت باخت؟
تا قبل از گل دقیقه 10 بارسا اوضاع بر وفق مراد انگلیسی ها پیش می رفت اما پاس زیبای اینیستا و ضربه تمام کننده اتوئو بنیان تیم فرگوسن را به هم ریخت. خط میانی منچستریونایتد عمق نداشت و آنها درست از همین ناحیه ضربه خوردند. در واقع بارسا روند بازی را به سمت مسیر دلخواه پیش برد و حریف مجبور بود مطابق میل قهرمان جدید اروپا بازی کند. گل دوم هم در حکم تیر خلاص به حساب می آمد. تیم اول جزیره هرگز نتوانست به بازی بازگردد و ما عملاً درون میدان گروهی سفیدپوش فاقد شخصیت تیمی را دیدیم. منچستریونایتد بارها از دل تاریکی سر برآورده اما این بار اوضاع اندکی متفاوت جلوه می کرد.
-تاکتیک فرگوسن مشکل داشت؟
منچستریونایتد نتوانست مانند چلسی میل تهاجمی بارسا را مهار کند. قهرمان جزیره در خط میانی ضعف داشت؛ جایی که قلمرو امپراتوری اینیستا و ژاوی تلقی می شد. شاید فرگی می توانست با اضافه کردن یک بازیکن به خط میانی سیستم 3-3-4 یا 1-5-4 را تغییر دهد.
وقتی بازیکنان منچستریونایتد توپ را از دست می دادند، گیگز کمی عقب می آمد اما این تدبیر سودی در پی نداشت. شاید اگر فلچر و هارگریوز در میدان حضور داشتند، منچستریونایتد مانند چلسی مقابل بارسا صف آرایی می کرد. فلچر خیلی خیلی به درد چنین رقابت هایی می خورد. در غیاب او کاریگ و اندرسون اصلاً مطابق انتظار ظاهر نشدند.
-تلاش منچستریونایتد برای مهار خط حمله آتشین بارسلونا عجیب به نظر نمی رسید؟
بله، تیم سفیدپوش بازی را تهاجمی آغاز کرد و از همان ابتدا به تصاحب توپ فکر می کرد اما وقتی گل اول به ثبت رسید ناگهان فضای بازی در اختیار بارسایی ها قرار گرفت. در این شرایط ناگهان اعتماد به نفس من یو به پایین ترین میزان رسید و آنها از تیم عملگرا به گروهی پیرو تبدیل شدند. شاید اگر ویدیچ با یک تکل مناسب به اتوئو اجازه گلزنی نمی داد یا یونایتد خیلی زود به برتری دست می یافت، سرنوشت به گونه دیگری رقم می خورد. از طرفی تاکتیک فرگوسن نیز تغییر می یافت، با این حال گل ها مسیر حوادث را نمایاندند و شب، شب سقوط مقطعی غول یونایتد نام گرفت.
-آیا منچستریونایتد این ناکامی را به دست فراموشی می سپارد؟
قرمزپوشان پرافتخار انگلیس امسال را با قهرمانی لیگ برتر، جام اتحادیه و جام باشگاه های جهان به یاد خواهند آورد. با هر معیاری آنها فصل فوق العاده یی را پشت سر گذاشتند اما من از عملکرد چند ماه اخیر دار و دسته فرگی گله دارم چون در بازی های پایانی لیگ برتر بیش از اندازه به خود فشار آوردند و در نهایت مقابل یک تیم واقعاً قدرتمند تهی شدند. پیروزی در رقابت چهارشنبه عیوب یونایتد را در سایه قرار می داد اما حالا این شکست یک فصل نقل و انتقالات پربار و تغییرات هرچند اندک را در پی دارد.
-نوع استفاده از گیگز و اسکولز دیگر نکته ابهام آمیز ترکیب منچستریونایتد بود.
فرگوسن تصور می کرد این دو بازیکن کهنه کار مانند سال گذشته موثر بازی خواهند کرد. او البته حق داشت چون نمایش گیگز، حتی اتحادیه فوتبالیست های جزیره را هم وادار به انتخاب او به عنوان بهترین بازیکن سال انگلیس کرده بود. واقعاً نمی توانستیم توجیهی برای بازی ضعیف گیگز بیابیم. درباره اسکولز سال ها است به یک نظریه پایبندم؛ او وقتی تیمش در خانه صاحب توپ است، نقش بسیار موثری ایفا می کند اما در شرایط متفاوت تمرکز لازم را ندارد. پل در آخرین فصل دوران حرفه یی خود شاهد وقوع اتفاقاتی برخلاف میلش بود.
-شکست در فینال، بار دیگر احتمال جدایی رونالدو از جمع شیاطین سرخ را به وجود آورد. کارینگتون (زمین تمرین منچستریونایتد) یک تابستان پرحاشیه دیگر پیش رو دارد؟
اولاً از چند هفته پیش زمزمه های جدایی او شنیده می شود، دوماً تصور می کنم رونالدو می خواهد در اولدترافورد بماند و سوماً رئال مادرید گزینه های دیگری مانند ریبری، سیلوا و ژابی آلونسو را مدنظر قرار داده است. الان او مدام می گوید از آینده ام هیچ اطلاعی ندارم. کریس موظف است با عقل خود تصمیم بگیرد اما اتفاقات تابستان گذشته ثابت کرد نظرات او با تغییرات جوی هماهنگ می شود، از طرفی منچستریونایتد باید بداند از این بازیکن چه می خواهد. رونالدو در تئاتر رویاها می ماند، با این حال اصلاً نمی توان آینده را پیش بینی کرد. شاید تکیه زدن پرز بر صندلی ریاست رئال مادرید مسیر زندگی کریس را تغییر دهد. به هر حال اگر پول می خواهید، چه جایی بهتر از مادرید،
-قهرمانی بارسا بین سه تیم انگلیسی زنگ پایان سلطه انگلوساکسون ها در اروپا را به صدا درآورد؟
فراموش نکنید چلسی تا حذف بارسا تنها چند ثانیه فاصله داشت و واقعاً هم لایق گذر از سد کاتالان ها بود. به گمانم اگر لیورپول و چلسی چهارشنبه شب مقابل بارسا صف آرایی می کردند، دردسرساز می شدند. البته تئوری پردازی آسان است. اگر به آبی اناری ها فضا بدهید، باید بنشینید و بازی رویایی آنها را ببینید.رئال مادرید و منچستریونایتد چنین کاری را انجام دادند و مشاهده کردید چه آسان نابود شدند. بارسلونا برای اولین بار در هفت ملاقات قبلی با نمایندگان فوتبال انگلیس چنین آسان کارهای دلخواهش را انجام نداده بود. یک نکته را فراموش نکنید؛ منچستریونایتد به جای اینکه مانند چلسی، لیورپول و خود قبلی اش زندگی را بر کاتالان ها دشوار کند، با اتخاذ یک شیوه نامطلوب بارسا را بیش از حد زیبا جلوه داد.