انتخاب صمد مرفاوی به عنوان سرمربی استقلال، می توانست برای امیر واعظ آشتیانی حکم خودکشی زودهنگام را داشته باشد.
به نوشته جوان، او هرچند رفتار شجاعانه مدیرانی را انجام داد که در مقیاس داخلی مثل حبیب کاشانی و در مقیاس خارجی همچون مدیران بارسا در جوانگرایی روی نیمکت و میدان دادن به ناشناخته ها موفق بودند، ولی بی تردید نمی توان این حقیقت را نادیده گرفت که امروز جو هواداران تیم قهرمان برای این چنین ریسکی آماده نیست.
مرفاوی در حالی در قامت سرمربی روی نیمکت استقلال می نشیند که می توان در او نشانه هایی از مثبت اندیشی و رگه هایی از ناامیدی را دید. او هم امید می بخشد و هم هوادار و منتقد و کارشناس و حتی بازیکن خودی را از خود ناامید می کند. این که مرفاوی هیچ گاه جاه طلبی یک سرمربی مانند قلعه نویی را نداشت در نوع خود جالب توجه است.
قلعه نویی در حقیقت هرگز حاضر به همکاری زیر دست رولندکخ نشد، ولی صمد مرفاوی، نه به دلیل میل به دانستن و آگاهی که صرفاً برای زنده ماندن در استقلال، هم دستیار امیر بود و هم کنار حجازی روی نیمکت نشست. آیا او را یک جاه طلب می دانید؟
صمد مرفاوی در استقلال آینده نگرانه زندگی کرده است. او وابستگی اش به یک جریان یا فرد خاص را از خود دور کرد تا نشان دهد می تواند در هر شرایط ممکن کنار استقلال زندگی کند. این پایداری صمد هرچند در مقاطعی با سوء استفاده هایی همراه شد، اما در ذهن خوش بین یک منتقد می تواند برگ برنده ای برای مرفاوی باشد.
او در زمان سرمربیگری اش البته ثابت کرد که چندان تمایلی به مشاوره دستیاران خود ندارد و بیشتر به مردی میدان می داد که به لحاظ قدرت از او در درجه ای بالاتر بود. این که تئودوریونگ هرگز نتوانست در تیم استقلال نقشی داشته باشد و امیر قلعه نویی با عنوان ساختگی و من درآوردی رئیس سازمان فوتبال استقلال می توانست گاهی در تمرین این تیم حاضر شود و با تمرین دادن آبی پوشان، از مرفاوی یک هیچ کاره بسازد به نوعی نگران کننده است. آیا می خواهیم این بار هم یک آلمانی مانند روته مولر را بیکاره ای ببینیم؟
صمد مرفاوی با همین ابهامات و گنگی های درونی اش ما را به دنیای آینده استقلال دعوت می کند. به نظر می رسد رفتار مدیریتی واعظ آشتیانی، بی شباهت به بندبازهایی نیست که زندگی شان را کف دست می گیرند و برای حیرت مردم روی بندی باریک در بلندترین ارتفاع ممکن قدم می زنند.
واعظ آشتیانی عمر مدیریتی خود را دست گرفته و پیش چشم هواداران میلیونی اش روی بندی باریک راه می رود. اگر با صمد به پیروزی برسد، به جایگاهی فراخ تر از تصور خواهد رسید، در غیر این صورت می توان پرت شدنش را انتظار کشید!
به نوشته جوان، او هرچند رفتار شجاعانه مدیرانی را انجام داد که در مقیاس داخلی مثل حبیب کاشانی و در مقیاس خارجی همچون مدیران بارسا در جوانگرایی روی نیمکت و میدان دادن به ناشناخته ها موفق بودند، ولی بی تردید نمی توان این حقیقت را نادیده گرفت که امروز جو هواداران تیم قهرمان برای این چنین ریسکی آماده نیست.
مرفاوی در حالی در قامت سرمربی روی نیمکت استقلال می نشیند که می توان در او نشانه هایی از مثبت اندیشی و رگه هایی از ناامیدی را دید. او هم امید می بخشد و هم هوادار و منتقد و کارشناس و حتی بازیکن خودی را از خود ناامید می کند. این که مرفاوی هیچ گاه جاه طلبی یک سرمربی مانند قلعه نویی را نداشت در نوع خود جالب توجه است.
قلعه نویی در حقیقت هرگز حاضر به همکاری زیر دست رولندکخ نشد، ولی صمد مرفاوی، نه به دلیل میل به دانستن و آگاهی که صرفاً برای زنده ماندن در استقلال، هم دستیار امیر بود و هم کنار حجازی روی نیمکت نشست. آیا او را یک جاه طلب می دانید؟
صمد مرفاوی در استقلال آینده نگرانه زندگی کرده است. او وابستگی اش به یک جریان یا فرد خاص را از خود دور کرد تا نشان دهد می تواند در هر شرایط ممکن کنار استقلال زندگی کند. این پایداری صمد هرچند در مقاطعی با سوء استفاده هایی همراه شد، اما در ذهن خوش بین یک منتقد می تواند برگ برنده ای برای مرفاوی باشد.
او در زمان سرمربیگری اش البته ثابت کرد که چندان تمایلی به مشاوره دستیاران خود ندارد و بیشتر به مردی میدان می داد که به لحاظ قدرت از او در درجه ای بالاتر بود. این که تئودوریونگ هرگز نتوانست در تیم استقلال نقشی داشته باشد و امیر قلعه نویی با عنوان ساختگی و من درآوردی رئیس سازمان فوتبال استقلال می توانست گاهی در تمرین این تیم حاضر شود و با تمرین دادن آبی پوشان، از مرفاوی یک هیچ کاره بسازد به نوعی نگران کننده است. آیا می خواهیم این بار هم یک آلمانی مانند روته مولر را بیکاره ای ببینیم؟
صمد مرفاوی با همین ابهامات و گنگی های درونی اش ما را به دنیای آینده استقلال دعوت می کند. به نظر می رسد رفتار مدیریتی واعظ آشتیانی، بی شباهت به بندبازهایی نیست که زندگی شان را کف دست می گیرند و برای حیرت مردم روی بندی باریک در بلندترین ارتفاع ممکن قدم می زنند.
واعظ آشتیانی عمر مدیریتی خود را دست گرفته و پیش چشم هواداران میلیونی اش روی بندی باریک راه می رود. اگر با صمد به پیروزی برسد، به جایگاهی فراخ تر از تصور خواهد رسید، در غیر این صورت می توان پرت شدنش را انتظار کشید!