هشتمین دوره لیگ حرفه ای فوتبال ایران به لحاظ پدیده سازی و معرفی ستاره ها با فصل قبل قابل مقایسه نبود.
به نوشته قدس؛ بسیاری از جرقههای سال گذشته در لیگ هشتم خاموش شدند و ستاره ها هم از دوران اوج فاصله داشتند.
سیاهه زیر اشاره ای دارد به نمایش کم فروغ نمونه هایی که انتظار داشتیم در زمره برترینهای مسابقات باشند، اما به حضورهای کم اثر، حاشیه نشینی و توجیه پیاپی ناکامیها بسنده کردند.
محمد منصوری(ابومسلم/پرسپولیس)
فصل قبل در سیستم 1 - 3 - 2 - 4 ابومسلم تحت هدایت پرویز مظلومی یک گوش چپ فوق العاده بود و همگان را به این نتیجه رساند که پرسپولیس با به دست آوردن او ستاره بزرگی را شکار کرده است، اما هر هفته که از لیگ هشتم می گذشت، نگاههای آمیخته با تردید به منصوری بیشتر شد. زیرا او نتوانست اعتماد افشین قطبی، افشین پیروانی و حتی نلو وینگادا را به دست آورد. منصوری فصل قبل یکی از 3 پاسور گل برتر لیگ بود اما این فصل...
سید محمد علوی(پاس/پرسپولیس/پاس)
مرکز ثقل پاس فصل قبل به قدری خوب ظاهر شد که خیلی ها معتقد بودند باید دوباره به تیم ملی دعوت شود. علوی فصل قبل 31 حضور کامل برای پاس داشت که با در نظر گرفتن سه بار محرومیتش نشان می دهد چه عنصر بدون جانشینی بوده، اما در پرسپولیس روزگار فوق العاده بدی را سپری کرد، هرگز نتوانست جای خالی آشوبی را پر کند و در بازگشت دوباره به پاس بیشتر به یک بازیکن کاملاً معمولی شبیه بود تا آن مرد کلیدی فصل قبل.
فرانک آتسو(ابومسلم/پرسپولیس)
حضور 1817 دقیقه ای او با پیراهن ابومسلم در فصل قبل ناگهان به حدود 476 دقیقه در این فصل رسید، یعنی فقط یک چهارم.آتسو یک مدافع کامل با تخصص بازیسازی از خط دفاعی بود. آنچه او را از مدافعان ایرانی متمایز می کرد، اما هرگز مشخص نشد چرا در پرسپولیس بازیکنی که 90 دقیقه در جام جهانی مقابل تیری آنری هم زیر توپ نزده بود نتوانست گوی رقابت را از امثال حیدری، رضایی،شیری و باقری ها ببرد و به نیمکت زنجیر شد.
هادی اصغری(راه آهن/سپاهان)
آقای گل فصل قبل را می توانستید روی سکوهای فولادشهر پیدا کنید. هادی اصغری اوایل فصل قبل نتوانست اعتماد میثاقیان را به دست آورد اما در تک فرصتها آن قدر خوب بازی کرد و آن قدر گل زد که بالاخره مرد اول خط حمله راه آهن لقب گرفت. از مرد 18 گله فصل قبل در سپاهان هیچ اثری نبود و او پس از اولین بازی فرهاد کاظمی به طور کامل از ترکیب خارج و به حضورهای چند دقیقه ای آن هم نه در تمام هفته ها بسنده کرد.
احمد جمشیدیان(راه آهن/سپاهان)
اکبر میثاقیان او را بهترین بازیکن فوتبال ایران نامید، اما جمشیدیان در سپاهان هر بار با محرم نویدکیا مقایسه شد و بیشتر از قبل زیر سؤال رفت به طوری که کم کم از دایره مردان تیم ملی هم خارج شد. البته این اتفاق برای هر بازیکن دیگری هم می افتد چرا که پر کردن جای نویدکیا در سپاهان محال است حتی اگر احمد جمشیدیانی باشی که فصل قبل یک تنه موتور حرکتی راه آهن بود، او بود که آن قدر پاس گل داد تا اصغری آقای گل شود.
بهمن طهماسبی(مقاومت/سپاهان)
طهماسبی استاد زدن گلهای حساس به استقلال و پرسپولیس به شمار می رود و این موضوع را بارها در مقاومت، پیکان و حتی ایرسوتر نوشهر ثابت کرد، اما قضیه سپاهان کاملاً فرق داشت. سپاهانی ها همیشه به مهاجمان سرعتی اعتقاد داشتند و در این قاب بود که امثال پرنس کبیر بیلو و مهدی سید صالحی به خاطر تفاوت سبک بازی شان به عنوان مهاجم مکمل مورد توجه قرار گرفتند، اما طهماسبی که به مراتب نسبت به این دو نفر با کیفیت تر بود فرصت خودنمایی پیدا نکرد و کم فروغ ترین فصل سالهای اخیرش را پشت سر گذاشت.
دنی اولروم(ابومسلم)
نمونه کامل یک سقوط تمام عیار که اساسا واژه افت را می توان با اشاره به او تفسیر کرد. اولروم دو فصل قبل آقای گل لیگ شد، فصل قبل فقط 5 گل زد و این فصل حتی نتوانست به آمار جان دین گودی تازه واردی برسد که از نیم فصل پیراهن تیم مشهدی را به تن کرد. فصل قبل خداداد عزیزی او را یک مهاجم بی عقل نامید و مشخص نیست امروز در مورد این اولروم که حتی آن مرد فصل قبل هم نبود باید از چه توصیفی استفاده کنیم؟
حسن رودباریان(پرسپولیس/پیکان)
باور کردنش خیلی سخت است، اما دروازه بانی که این فصل فقط در 3 بازی پیکان به میدان رفت و بقیه فصل را خارج از فهرست 18 نفره سپری کرد همان گلر اول تیم ملی در جام ملتهای آسیای 2007 و یکی از ارکان اصلی قهرمانی تیم(ب) در اردن باشد.
رودباریان دروازه بان خوش شانسی است، زیرا با خروج محمدی به مقصد استقلال، ممنوعیت حضور دروازه بانان خارجی و عملکرد گلرهایی چون نامداری می تواند فصل بعد هم دروازه بان اصلی یک تیم لیگ برتری باشد.
صابر میرقربانی(صنعت نفت/سایپا)
فصل قبل در تیم سقوط کرده نفت یک ستاره تمام عیار بود با 9 گل زده، 8 پاس گل و 4 بار گرفتن ضربه پنالتی و ایفای نقش اول روی بیش از یک سوم گلهای آبادانی ها. اما این فصل در سایپا اثری از میرقربانی ندیدیم، مردی که نتوانست اعتماد لیت بارسکی، فروزانی و مایلی کهن را جلب کند.
او دیگر آن بازیکنی نیست که فقط پس از 8 هفته حضور در لیگ برتر به تیم ملی رسید و در قاب چشمان امیر قلعه نویی جای گرفت.
حسین کعبی(پرسپولیس/سایپا)
او را می توان یکی از عوامل اصلی قهرمانی پرسپولیس در فصل قبل دانست، مردی که باوجود رابطه نه چندان خوبش با افشین قطبی یک نجات دهنده تمام عیار بود، اما از روزی که به سایپا پیوست، به اجبار با آن مرد کلیدی خداحافظی کردیم و کار تا آنجا پیش رفت که خیلی ها حضورش را در تیم ملی جایگاهی دانستند که به زور از خسرو حیدری غصب شده. کعبی با بازیهایی که در سایپا انجام داد، نباید به بازگشت به تیم ملی آن هم با حضور افشین قطبی امیدوار باشد.
هاملت میختاریان(راه آهن)
او فصل قبل 1956 دقیقه برای راه آهن بازی کرد و به مرد اصلی این تیم در پست هافبک چپ تبدیل شد، او به قدری درخشان بود که در تیم ملی ارمنستان هم جایگاه ثابتی پیدا کرد و حتی دروازه ایتالیا را هم در ایروان گشود اما در این فصل یک سقوط آزاد تمام عیار را تجربه کرد به طوری که مربیان راه آهن، حسین پاشایی فاقد فانتزی را به این بازیکن تکنیکی ترجیح دادند. مهابادی،یاوری و حتی تارتار به کلی از او قطع امید کردند تا به جمع خارجی های پر تعداد نیمکت نشین راه آهن بپیوندد.
هاشم بیگ زاده(مقاومت/استقلال)
یکی از ستونهای فصول اخیر مقاومت که فصل قبل در 2024 دقیقه حضورش 6 گل زد، اما این فصل در استقلال هرگز نتوانست کیفیت فصول قبل را ارائه دهد، نه از آن ضربات مرگباراز راه دور خبری بود و نه از چالاکی همیشگی و ارسالهای خطرناک. اینکه او بیشتر از امیرآبادی و منیعی برای آبی ها به میدان رفت تردیدهای بسیاری را برانگیخت، بازیکنی که امیدوار بودیم پاشنه آشیل فوتبال ایران در سمت چپ را ترمیم کند، اما...
یدا... اکبری(پاس/استقلال)
اولین خرید امیر قلعه نویی که تصور می رفت کاپیتان استقلال در لیگ هشتم باشد، اما بازیکنی که فصل قبل 29 بار برای پاس بازی کرد این فصل همین تعداد هفته را خارج از میادین گذراند. اکبری این فصل، با از دست دادن پنالتی در بازی با برق شیراز و اخراج بچه گانه مقابل پیکان به طور کل از چشم قلعه نویی افتاد و با ازدست دادن پنالتی مقابل مس رفسنجان و امضای برگه حذف استقلال از جام حذفی فصل تراژیکش را کامل کرد.
عبدالوهاب ابوالهیل(سپاهان)
چه اتفاقی برای آن هافبک هجومی رؤیایی سپاهان بوناچیچ افتاد که جلوتر از حسین کاظمی به میدان می رفت و یک مکمل عالی برای حرکات محرم نویدکیا بود؟
ابوالهیل فصل قبل ثابت کرد یک عنصر هجومی کامل است که حرکاتش به عنوام موج دوم حمله بی نقص است، اما این فصل در پی نیمکت نشینی الونگ و نمایشهای ناامید کننده بهادرانی به اجبار هافبک دفاعی شد، هافبکی که در سپاهان کاملاً هجومی که با 6 بازیکن حمله می کرد به تنهایی در مقابل ضدحملات راه به جایی نمی برد. درست مثل خود سپاهان.
به نوشته قدس؛ بسیاری از جرقههای سال گذشته در لیگ هشتم خاموش شدند و ستاره ها هم از دوران اوج فاصله داشتند.
سیاهه زیر اشاره ای دارد به نمایش کم فروغ نمونه هایی که انتظار داشتیم در زمره برترینهای مسابقات باشند، اما به حضورهای کم اثر، حاشیه نشینی و توجیه پیاپی ناکامیها بسنده کردند.
محمد منصوری(ابومسلم/پرسپولیس)
فصل قبل در سیستم 1 - 3 - 2 - 4 ابومسلم تحت هدایت پرویز مظلومی یک گوش چپ فوق العاده بود و همگان را به این نتیجه رساند که پرسپولیس با به دست آوردن او ستاره بزرگی را شکار کرده است، اما هر هفته که از لیگ هشتم می گذشت، نگاههای آمیخته با تردید به منصوری بیشتر شد. زیرا او نتوانست اعتماد افشین قطبی، افشین پیروانی و حتی نلو وینگادا را به دست آورد. منصوری فصل قبل یکی از 3 پاسور گل برتر لیگ بود اما این فصل...
سید محمد علوی(پاس/پرسپولیس/پاس)
مرکز ثقل پاس فصل قبل به قدری خوب ظاهر شد که خیلی ها معتقد بودند باید دوباره به تیم ملی دعوت شود. علوی فصل قبل 31 حضور کامل برای پاس داشت که با در نظر گرفتن سه بار محرومیتش نشان می دهد چه عنصر بدون جانشینی بوده، اما در پرسپولیس روزگار فوق العاده بدی را سپری کرد، هرگز نتوانست جای خالی آشوبی را پر کند و در بازگشت دوباره به پاس بیشتر به یک بازیکن کاملاً معمولی شبیه بود تا آن مرد کلیدی فصل قبل.
فرانک آتسو(ابومسلم/پرسپولیس)
حضور 1817 دقیقه ای او با پیراهن ابومسلم در فصل قبل ناگهان به حدود 476 دقیقه در این فصل رسید، یعنی فقط یک چهارم.آتسو یک مدافع کامل با تخصص بازیسازی از خط دفاعی بود. آنچه او را از مدافعان ایرانی متمایز می کرد، اما هرگز مشخص نشد چرا در پرسپولیس بازیکنی که 90 دقیقه در جام جهانی مقابل تیری آنری هم زیر توپ نزده بود نتوانست گوی رقابت را از امثال حیدری، رضایی،شیری و باقری ها ببرد و به نیمکت زنجیر شد.
هادی اصغری(راه آهن/سپاهان)
آقای گل فصل قبل را می توانستید روی سکوهای فولادشهر پیدا کنید. هادی اصغری اوایل فصل قبل نتوانست اعتماد میثاقیان را به دست آورد اما در تک فرصتها آن قدر خوب بازی کرد و آن قدر گل زد که بالاخره مرد اول خط حمله راه آهن لقب گرفت. از مرد 18 گله فصل قبل در سپاهان هیچ اثری نبود و او پس از اولین بازی فرهاد کاظمی به طور کامل از ترکیب خارج و به حضورهای چند دقیقه ای آن هم نه در تمام هفته ها بسنده کرد.
احمد جمشیدیان(راه آهن/سپاهان)
اکبر میثاقیان او را بهترین بازیکن فوتبال ایران نامید، اما جمشیدیان در سپاهان هر بار با محرم نویدکیا مقایسه شد و بیشتر از قبل زیر سؤال رفت به طوری که کم کم از دایره مردان تیم ملی هم خارج شد. البته این اتفاق برای هر بازیکن دیگری هم می افتد چرا که پر کردن جای نویدکیا در سپاهان محال است حتی اگر احمد جمشیدیانی باشی که فصل قبل یک تنه موتور حرکتی راه آهن بود، او بود که آن قدر پاس گل داد تا اصغری آقای گل شود.
بهمن طهماسبی(مقاومت/سپاهان)
طهماسبی استاد زدن گلهای حساس به استقلال و پرسپولیس به شمار می رود و این موضوع را بارها در مقاومت، پیکان و حتی ایرسوتر نوشهر ثابت کرد، اما قضیه سپاهان کاملاً فرق داشت. سپاهانی ها همیشه به مهاجمان سرعتی اعتقاد داشتند و در این قاب بود که امثال پرنس کبیر بیلو و مهدی سید صالحی به خاطر تفاوت سبک بازی شان به عنوان مهاجم مکمل مورد توجه قرار گرفتند، اما طهماسبی که به مراتب نسبت به این دو نفر با کیفیت تر بود فرصت خودنمایی پیدا نکرد و کم فروغ ترین فصل سالهای اخیرش را پشت سر گذاشت.
دنی اولروم(ابومسلم)
نمونه کامل یک سقوط تمام عیار که اساسا واژه افت را می توان با اشاره به او تفسیر کرد. اولروم دو فصل قبل آقای گل لیگ شد، فصل قبل فقط 5 گل زد و این فصل حتی نتوانست به آمار جان دین گودی تازه واردی برسد که از نیم فصل پیراهن تیم مشهدی را به تن کرد. فصل قبل خداداد عزیزی او را یک مهاجم بی عقل نامید و مشخص نیست امروز در مورد این اولروم که حتی آن مرد فصل قبل هم نبود باید از چه توصیفی استفاده کنیم؟
حسن رودباریان(پرسپولیس/پیکان)
باور کردنش خیلی سخت است، اما دروازه بانی که این فصل فقط در 3 بازی پیکان به میدان رفت و بقیه فصل را خارج از فهرست 18 نفره سپری کرد همان گلر اول تیم ملی در جام ملتهای آسیای 2007 و یکی از ارکان اصلی قهرمانی تیم(ب) در اردن باشد.
رودباریان دروازه بان خوش شانسی است، زیرا با خروج محمدی به مقصد استقلال، ممنوعیت حضور دروازه بانان خارجی و عملکرد گلرهایی چون نامداری می تواند فصل بعد هم دروازه بان اصلی یک تیم لیگ برتری باشد.
صابر میرقربانی(صنعت نفت/سایپا)
فصل قبل در تیم سقوط کرده نفت یک ستاره تمام عیار بود با 9 گل زده، 8 پاس گل و 4 بار گرفتن ضربه پنالتی و ایفای نقش اول روی بیش از یک سوم گلهای آبادانی ها. اما این فصل در سایپا اثری از میرقربانی ندیدیم، مردی که نتوانست اعتماد لیت بارسکی، فروزانی و مایلی کهن را جلب کند.
او دیگر آن بازیکنی نیست که فقط پس از 8 هفته حضور در لیگ برتر به تیم ملی رسید و در قاب چشمان امیر قلعه نویی جای گرفت.
حسین کعبی(پرسپولیس/سایپا)
او را می توان یکی از عوامل اصلی قهرمانی پرسپولیس در فصل قبل دانست، مردی که باوجود رابطه نه چندان خوبش با افشین قطبی یک نجات دهنده تمام عیار بود، اما از روزی که به سایپا پیوست، به اجبار با آن مرد کلیدی خداحافظی کردیم و کار تا آنجا پیش رفت که خیلی ها حضورش را در تیم ملی جایگاهی دانستند که به زور از خسرو حیدری غصب شده. کعبی با بازیهایی که در سایپا انجام داد، نباید به بازگشت به تیم ملی آن هم با حضور افشین قطبی امیدوار باشد.
هاملت میختاریان(راه آهن)
او فصل قبل 1956 دقیقه برای راه آهن بازی کرد و به مرد اصلی این تیم در پست هافبک چپ تبدیل شد، او به قدری درخشان بود که در تیم ملی ارمنستان هم جایگاه ثابتی پیدا کرد و حتی دروازه ایتالیا را هم در ایروان گشود اما در این فصل یک سقوط آزاد تمام عیار را تجربه کرد به طوری که مربیان راه آهن، حسین پاشایی فاقد فانتزی را به این بازیکن تکنیکی ترجیح دادند. مهابادی،یاوری و حتی تارتار به کلی از او قطع امید کردند تا به جمع خارجی های پر تعداد نیمکت نشین راه آهن بپیوندد.
هاشم بیگ زاده(مقاومت/استقلال)
یکی از ستونهای فصول اخیر مقاومت که فصل قبل در 2024 دقیقه حضورش 6 گل زد، اما این فصل در استقلال هرگز نتوانست کیفیت فصول قبل را ارائه دهد، نه از آن ضربات مرگباراز راه دور خبری بود و نه از چالاکی همیشگی و ارسالهای خطرناک. اینکه او بیشتر از امیرآبادی و منیعی برای آبی ها به میدان رفت تردیدهای بسیاری را برانگیخت، بازیکنی که امیدوار بودیم پاشنه آشیل فوتبال ایران در سمت چپ را ترمیم کند، اما...
یدا... اکبری(پاس/استقلال)
اولین خرید امیر قلعه نویی که تصور می رفت کاپیتان استقلال در لیگ هشتم باشد، اما بازیکنی که فصل قبل 29 بار برای پاس بازی کرد این فصل همین تعداد هفته را خارج از میادین گذراند. اکبری این فصل، با از دست دادن پنالتی در بازی با برق شیراز و اخراج بچه گانه مقابل پیکان به طور کل از چشم قلعه نویی افتاد و با ازدست دادن پنالتی مقابل مس رفسنجان و امضای برگه حذف استقلال از جام حذفی فصل تراژیکش را کامل کرد.
عبدالوهاب ابوالهیل(سپاهان)
چه اتفاقی برای آن هافبک هجومی رؤیایی سپاهان بوناچیچ افتاد که جلوتر از حسین کاظمی به میدان می رفت و یک مکمل عالی برای حرکات محرم نویدکیا بود؟
ابوالهیل فصل قبل ثابت کرد یک عنصر هجومی کامل است که حرکاتش به عنوام موج دوم حمله بی نقص است، اما این فصل در پی نیمکت نشینی الونگ و نمایشهای ناامید کننده بهادرانی به اجبار هافبک دفاعی شد، هافبکی که در سپاهان کاملاً هجومی که با 6 بازیکن حمله می کرد به تنهایی در مقابل ضدحملات راه به جایی نمی برد. درست مثل خود سپاهان.