جوان؛ بر خلاف تمام امیدواری های قطبی به پیروزی در پیونگ یانگ، بچه شیرهای او نه غریدند و نه یورشی به قفس توری حریف بردند تا کاروان تیم ملی با کسب یک تساوی تلخ به کشور بازگردد.
سید مهدی رحمتی
بی شک اگر او را درون دروازه نداشتیم باید با حداقل سه گل خورده زمین را ترک می کردیم. عملکرد فوق العاده رحمتی با ریسک در خروج از دروازه و گرفتن موقعیت صددرصد گل از حریف در آخرین دقایق تکمیل شد.
حسین کعبی
بر خلاف انتقاداتی که این اواخر از او می شد تنها مهره مؤثر خط دفاع بود که چند بار کره ای ها را ناکام گذاشت.
محمد نصرتی
عملکرد ضعیفش درست مثل حضور غیرمنتظره اش در زمین ما را متعجب کرده بود. جالب این بود که قصد کمک کردن به خط حمله تیم را هم داشت! در حالی که از پس وظایفش در خط دفاع نتوانست برآید!
هادی عقیلی
او هم مثل دیگر هم پستی هایش در خط دفاع حرفی برای گفتن نداشت، به طوری که اگر رحمتی نبود بی شک به دلیل ضعف فوق العاده مشهود مدافعان گلباران شده بودیم.
سید جلال حسینی
تنها عملکرد مثبت او شاید دفع اتفاقی یکی دو توپ بود و برخورد دور از انتظار ضربه بازیکن کره که ناخواسته باعث خنثی شدن ضد حمله حریف و نجات دروازه از یک موقعیت خطرناک شد.
آندرانیک تیموریان
فقط دوید. اما دویدن های بی نتیجه و پر خطا که بازی را به سود حریف پیش می برد. آندرانیک هم حرکت قابل قبولی نداشت تا او را متمایز از بقیه بکند و ضعیف عمل کرد.
پژمان نوری
عالی نبود اما در پرس کردن حریف خیلی هم بد کار نکرد. مخصوصاً که در چند مورد جور خط دفاع را هم کشید و نظری هم به دروازه داشت اما پاس های اشتباهش چند مرتبه خطرساز شد. نوری در بازی دیروز در مجموع نشانی از آن هافبک سخت کوش پرسپولیس نداشت.
مسعود شجاعی
بر خلاف اوساسونا این جا ستاره نبود. شجاعی کم انگیزه فقط موقعیت خراب کرد. موقعیت هایی که هر کدام می توانست سه امتیاز ارزشمند را برای تیم ملی به ارمغان بیاورد اما همه با بی دقتی به هدر رفت.
علی کریمی
به خوبی از سوی حریف مهار شده بود و تنها یک مرتبه توانست از هنر دریبل زدنش استفاده کند. کریمی هم اگرچه در پاسکاری بهتر از سایرین عمل کرده اما کریمی ای نبود که دایی را مجبور کرد دوباره به تیم ملی دعوتش کند.
مهدی مهدوی کیا
با تجربه، پرتلاش و دونده بود اما نه آن مهدوی کیایی که استارت هایش حریف را نابود می کرد. بیشتر دنبال موقعیت سازی بود. هر چند در این زمینه بدکار نکرد اما موقعیت هایی را که ساخت هرگز به ثمر ننشست.
وحید هاشمیان
به نظر می رسد تمام شده، چرا که او هم حرفی برای گفتن نداشت. تنها دوبار توپ های کاملاً بی خطر و بی سرعتش از کنار دروازه به بیرون غلتید تا سرانجام قطبی ناچار به تعویضش شود.
محسن خلیلی
با امید جبران ضربات به هدر رفته خط حمله به زمین آمد اما نیامده در برخوردی جانانه مصدوم شده و به جای کمک به تیم، یکی از تعویض های قطبی را به هدر داده و سوزاند. از او می توان به عنوان اشتباه وحشتناک قطبی هم نام برد.
مهرزاد معدنچی
نیامده با حرکتی انفجاری و ضربه ای سرکش دروازه بان کره را به واکنش واداشت تا این تصور را به وجود آورد که اگر زودتر به میدان می آمد، شاید فرجی می شد، ولی او هم خیلی زود در بازی گم شد.
محمدرضا خلعتبری
بی شک می توانست برای تیم ملی در پیونگ یانگ مفید باشد. او در همان ۸ دقیقه حضورش در زمین این مساله را رخ کشید. اما افسوس که فرصت چندانی برای یاری تیم ملی به او نرسید.
سید مهدی رحمتی
بی شک اگر او را درون دروازه نداشتیم باید با حداقل سه گل خورده زمین را ترک می کردیم. عملکرد فوق العاده رحمتی با ریسک در خروج از دروازه و گرفتن موقعیت صددرصد گل از حریف در آخرین دقایق تکمیل شد.
حسین کعبی
بر خلاف انتقاداتی که این اواخر از او می شد تنها مهره مؤثر خط دفاع بود که چند بار کره ای ها را ناکام گذاشت.
محمد نصرتی
عملکرد ضعیفش درست مثل حضور غیرمنتظره اش در زمین ما را متعجب کرده بود. جالب این بود که قصد کمک کردن به خط حمله تیم را هم داشت! در حالی که از پس وظایفش در خط دفاع نتوانست برآید!
هادی عقیلی
او هم مثل دیگر هم پستی هایش در خط دفاع حرفی برای گفتن نداشت، به طوری که اگر رحمتی نبود بی شک به دلیل ضعف فوق العاده مشهود مدافعان گلباران شده بودیم.
سید جلال حسینی
تنها عملکرد مثبت او شاید دفع اتفاقی یکی دو توپ بود و برخورد دور از انتظار ضربه بازیکن کره که ناخواسته باعث خنثی شدن ضد حمله حریف و نجات دروازه از یک موقعیت خطرناک شد.
آندرانیک تیموریان
فقط دوید. اما دویدن های بی نتیجه و پر خطا که بازی را به سود حریف پیش می برد. آندرانیک هم حرکت قابل قبولی نداشت تا او را متمایز از بقیه بکند و ضعیف عمل کرد.
پژمان نوری
عالی نبود اما در پرس کردن حریف خیلی هم بد کار نکرد. مخصوصاً که در چند مورد جور خط دفاع را هم کشید و نظری هم به دروازه داشت اما پاس های اشتباهش چند مرتبه خطرساز شد. نوری در بازی دیروز در مجموع نشانی از آن هافبک سخت کوش پرسپولیس نداشت.
مسعود شجاعی
بر خلاف اوساسونا این جا ستاره نبود. شجاعی کم انگیزه فقط موقعیت خراب کرد. موقعیت هایی که هر کدام می توانست سه امتیاز ارزشمند را برای تیم ملی به ارمغان بیاورد اما همه با بی دقتی به هدر رفت.
علی کریمی
به خوبی از سوی حریف مهار شده بود و تنها یک مرتبه توانست از هنر دریبل زدنش استفاده کند. کریمی هم اگرچه در پاسکاری بهتر از سایرین عمل کرده اما کریمی ای نبود که دایی را مجبور کرد دوباره به تیم ملی دعوتش کند.
مهدی مهدوی کیا
با تجربه، پرتلاش و دونده بود اما نه آن مهدوی کیایی که استارت هایش حریف را نابود می کرد. بیشتر دنبال موقعیت سازی بود. هر چند در این زمینه بدکار نکرد اما موقعیت هایی را که ساخت هرگز به ثمر ننشست.
وحید هاشمیان
به نظر می رسد تمام شده، چرا که او هم حرفی برای گفتن نداشت. تنها دوبار توپ های کاملاً بی خطر و بی سرعتش از کنار دروازه به بیرون غلتید تا سرانجام قطبی ناچار به تعویضش شود.
محسن خلیلی
با امید جبران ضربات به هدر رفته خط حمله به زمین آمد اما نیامده در برخوردی جانانه مصدوم شده و به جای کمک به تیم، یکی از تعویض های قطبی را به هدر داده و سوزاند. از او می توان به عنوان اشتباه وحشتناک قطبی هم نام برد.
مهرزاد معدنچی
نیامده با حرکتی انفجاری و ضربه ای سرکش دروازه بان کره را به واکنش واداشت تا این تصور را به وجود آورد که اگر زودتر به میدان می آمد، شاید فرجی می شد، ولی او هم خیلی زود در بازی گم شد.
محمدرضا خلعتبری
بی شک می توانست برای تیم ملی در پیونگ یانگ مفید باشد. او در همان ۸ دقیقه حضورش در زمین این مساله را رخ کشید. اما افسوس که فرصت چندانی برای یاری تیم ملی به او نرسید.