«ترسوها را به جام جهانی راه نمی دهند» فوتبال امروز تیم های محتاط، کند و مغرور را برنمی تابد؛ سه فاکتوری که ظهر دیروز تیم ملی فوتبال کشورمان دارای آنها بود.
این درست که ما در زمین کره شمالی بازی می کردیم و گرفتن حداقل امتیاز در زمین حریف پیروزی محسوب می شود اما شاید تکرار این موضوع که ما در شرایطی نیستیم که امتیاز از دست بدهیم برای قطبی و شاگردانش لازم و ضروری باشد.
شاگردان قطبی دیروز محتاط بودند که البته این به سیستم اتخاذ شده از جانب سرمربی برمی گردد.
تیم ملی کشورمان دیروز کند بود، کند در همه خطوط بویژه در خط حمله یعنی آنجایی که قرار بود نقطه امیدمان باشد، آنجا که قرار بود با گلزنی کاری کند که با سه امتیاز از پیونگ یانگ چمدان هایمان را برای آفریقای جنوبی ببندیم.
سفیدپوشان ایران دیروز مغرور بودند، مغرور از اینکه چندتایی شان در اروپا بازی می کردند. انگار قرار بود همه را دریبل بزنند اما نه پاسی و نه همکاری ای، فقط خودشان را دیدند.
از همه اینها مهمتر اینکه تیم ملی کشورمان دیروز کاملاً بی خطر بود. کره شمالی یک نیمه از ترس نام ایران و بازیکنانش کاملاً مهبوت بود اما وقتی دید شیرهای بی یال و کوپال قطبی کاملاً بی خطر و خسته هستند آن وقت کاری کرد که ۴۵ دقیقه به صندلی هایمان میخکوب شدیم و فقط آرزو کردیم که داور هر چه زودتر سوت پایان را به صدا درآورد.
خب قطبی و تیمش ترسیدند و مزد آن را هم گرفتند. برگردیم به حرف اول، ترسوها جایی در جام جهانی ندارند. آیا قطبی با این تیم اندیشه جهانی شدن را دارد؟ آیا سیستم اتخاذ شده از سوی او، ما را به سوی آفریقای جنوبی رهنمون می کند؟
قطبی دو بازی دیگر فرصت دارد، او قبلاً مدعی شده بود که با هفت امتیاز از سه دیدار باقی مانده ما را به آفریقای جنوبی می برد، خب تک امتیاز اول به دست آمد اما آیا تیم دیروز قادر به کسب شش امتیاز باقیمانده برابر امارات و کره جنوبی خواهد بود؟
بازی مرگ و زندگی مان را مساوی کردیم تا چهارشنبه همه چیز در آزادی مشخص شود، فقط امیدواریم دیگر جایی برای ترسیدن در تیم ملی وجود نداشته باشد. امیدواریم چهارشنبه روز دیگری باشد چرا که ترسوها را به جام جهانی نمی برند.
این درست که ما در زمین کره شمالی بازی می کردیم و گرفتن حداقل امتیاز در زمین حریف پیروزی محسوب می شود اما شاید تکرار این موضوع که ما در شرایطی نیستیم که امتیاز از دست بدهیم برای قطبی و شاگردانش لازم و ضروری باشد.
شاگردان قطبی دیروز محتاط بودند که البته این به سیستم اتخاذ شده از جانب سرمربی برمی گردد.
تیم ملی کشورمان دیروز کند بود، کند در همه خطوط بویژه در خط حمله یعنی آنجایی که قرار بود نقطه امیدمان باشد، آنجا که قرار بود با گلزنی کاری کند که با سه امتیاز از پیونگ یانگ چمدان هایمان را برای آفریقای جنوبی ببندیم.
سفیدپوشان ایران دیروز مغرور بودند، مغرور از اینکه چندتایی شان در اروپا بازی می کردند. انگار قرار بود همه را دریبل بزنند اما نه پاسی و نه همکاری ای، فقط خودشان را دیدند.
از همه اینها مهمتر اینکه تیم ملی کشورمان دیروز کاملاً بی خطر بود. کره شمالی یک نیمه از ترس نام ایران و بازیکنانش کاملاً مهبوت بود اما وقتی دید شیرهای بی یال و کوپال قطبی کاملاً بی خطر و خسته هستند آن وقت کاری کرد که ۴۵ دقیقه به صندلی هایمان میخکوب شدیم و فقط آرزو کردیم که داور هر چه زودتر سوت پایان را به صدا درآورد.
خب قطبی و تیمش ترسیدند و مزد آن را هم گرفتند. برگردیم به حرف اول، ترسوها جایی در جام جهانی ندارند. آیا قطبی با این تیم اندیشه جهانی شدن را دارد؟ آیا سیستم اتخاذ شده از سوی او، ما را به سوی آفریقای جنوبی رهنمون می کند؟
قطبی دو بازی دیگر فرصت دارد، او قبلاً مدعی شده بود که با هفت امتیاز از سه دیدار باقی مانده ما را به آفریقای جنوبی می برد، خب تک امتیاز اول به دست آمد اما آیا تیم دیروز قادر به کسب شش امتیاز باقیمانده برابر امارات و کره جنوبی خواهد بود؟
بازی مرگ و زندگی مان را مساوی کردیم تا چهارشنبه همه چیز در آزادی مشخص شود، فقط امیدواریم دیگر جایی برای ترسیدن در تیم ملی وجود نداشته باشد. امیدواریم چهارشنبه روز دیگری باشد چرا که ترسوها را به جام جهانی نمی برند.