تمام شد. فینال NBA با تمام قیل و قال‌هایش به پانزدهمین قهرمانی لس‌‌آنجلس لیکرز انجامید تا کوبی برایانت به لطف یک عنوان تیمی کاندیدای دریافت جوایز فردی شود. در جریان پنجمین فینال فصل 2009-2008 پائو گاسول 30 امتیاز و 14 ریباند را در کارنامه خود ثبت کرد؛ آن‌چه عامل اصلی پیروزی 99 بر 86 لیکرز مقابل اورلاندو تلقی شد.
به نوشته خراسان؛ درخشش برایان حتی شکیل اونیل، فوق ستاره سابق لیکرز را هم احساساتی کرد: «به تو تبریک می‌گویم، کوبی ما شایسته قهرمانی بودیم. از بازی خوب خودت لذت ببر پسر!» معمار اصلی موفقیت لیکرز بدون شک فیل جکسون نام داشت.
این مربی بزرگ که در شیکاگو 6 بار نفر اول تیم قهرمان نام گرفت، چهارمین فتح بزرگ خود با تیم لس‌آنجلسی را جشن گرفت و به این ترتیب به رکورد «رد آئورباچ» اسطوره سابق بوستون دست یافت.
فیل بزرگ شاید به همین دلیل هوس کرد برای زنده نگه داشتن خاطره «رد» سیگار بکشد. او بیرون میدان تب و تاب داشت و درون میدان کوبی برایانت توقف‌ناپذیر نشان می‌داد. جکسون همان طور که قبل از انجام اولین سری از بازی‌های فینال گفته بود تا زمان قطعی شدن قهرمانی تیمش لبخند نزد و فقط در لحظه پایان بازی پنجم قهقهه سر داد. او در آن ثانیه‌های باشکوه از دوربین‌های تلویزیونی غافل نماند: «فتح NBA کار بسیار دشواری است. پس از ناکامی در سال گذشته به خودسازی پرداختیم و سرانجام نتیجه تلاش‌هایمان را گرفتیم.»
راه قهرمانی یا به قول برایانت خودسازی چگونه طی شد؟ در بازی‌های پلی‌آف ابتدا یوتا شکست خورد و سپس هوستون بدون یائو مینگ مصدوم مقابل قدرت لیکرز سر تعظیم فرود آورد. سرانجام در فینال NBA دنور شگفتی‌ساز در پایان بازی ششم دست‌های خود را به علامت تسلیم بالا برد.
به نظر می‌رسید لیبرون جیمز پیشاپیش بازیکنان کلیولند وارد کارزار بازی نهایی شود اما به جای تیم ستاره، اورلاندو مجیک فرصت تقابل با لیکرز را به دست آورد. خب، حدیث فینال هم مفصل اما تکراری است...
ادامه اقتدار
لیکرز همیشه چند سال خاموش می‌شود، دوباره استارت می‌زند و سپس با کمال اقتدار تک تک رقیبانش را شکست می‌دهد، با این حال همه چیز در نمای تیمی خلاصه نمی‌شود. لیکرز از دیرباز مأمن ستاره‌های بزرگ این رشته ورزشی بوده است. ویلت چمبرلین تنها بازیکنی که در یک بازی تعداد امتیازهایش را سه رقمی کرد، یکی از مفاخر تاریخ لیکرز است. اگر کمی جلوتر برویم، چهره‌ای به نام مجیک جانسون را آشنا می‌یابیم.
او و «لاری برد» ارکان تیم طلایی NBA در دهه 80 نام داشتند اما افسوس که ویروس ایدز اجازه همکاری بیشتر بین مجیک و لیکرز را نداد. او رفت تا فیل جکسون با هدایت صحیح اسکاتی پیپن، مایکل جوردن، تونی کوکوچ و سایر ستاره‌های شیکاگو بر آسمان بوسه بزند.
وقت استفاده از فرمول جادویی لیکرز فرا رسید. زیرساخت‌های قدرتمند و ستاره‌های تقریبا نوظهور اجازه داد شکیل اونیل تقریبا یک تنه به افسانه «بولز» پایان دهد.
3 قهرمانی پیاپی سورمه‌ای پوشان به دوران برتری تیم‌های کوچک خاتمه بخشید و از طرفی یک قدر قدرت را نمایاند. زمان گذشت و پس از چند سال ناکامی نسل جدید تیم آمریکایی داستانی دیگر را رقم زدند.
عوامل برتری
وقتی امتیازگیر معروفی به نام پائو گاسول را دراختیار دارید و هنگامی که کوبی برایانت به سمت حلقه گام برمی‌دارد، نمی‌توان رقیبی برای لیکرز دست و پا کرد.
این 2 ستاره نقش بزرگی داشتند اما نباید «اودوم» را از یابد برد. او به عنوان ضلع سوم هنرمندان لیکرز در تنگناها خیلی خوب عصای دست تیمش می‌شد. در کنار آن‌ها فیل جکسون بزرگ حرف اول و آخر را زد.
اسطوره جدید مربیان NBA هیچ گاه تاکتیک‌های تدافعی را به آن‌چه اصول تهاجمی می‌نامد، ترجیح نمی‌دهد و همین عامل باعث شده تیم‌های تحت رهبری او علاوه بر فتح جام به دلیل انجام بازی‌های هیجان انگیز و تهییج کردن رقیب شهره عام و خاص شوند.
به هر حال فصل 2009-2008 NBA در چنین قاب‌هایی به تاریخ پیوست؛ درست مانند لیکرز عصاره افتخارآفرینی این عرصه.
به نوشته خراسان؛ درخشش برایان حتی شکیل اونیل، فوق ستاره سابق لیکرز را هم احساساتی کرد: «به تو تبریک می‌گویم، کوبی ما شایسته قهرمانی بودیم. از بازی خوب خودت لذت ببر پسر!» معمار اصلی موفقیت لیکرز بدون شک فیل جکسون نام داشت.
این مربی بزرگ که در شیکاگو 6 بار نفر اول تیم قهرمان نام گرفت، چهارمین فتح بزرگ خود با تیم لس‌آنجلسی را جشن گرفت و به این ترتیب به رکورد «رد آئورباچ» اسطوره سابق بوستون دست یافت.
فیل بزرگ شاید به همین دلیل هوس کرد برای زنده نگه داشتن خاطره «رد» سیگار بکشد. او بیرون میدان تب و تاب داشت و درون میدان کوبی برایانت توقف‌ناپذیر نشان می‌داد. جکسون همان طور که قبل از انجام اولین سری از بازی‌های فینال گفته بود تا زمان قطعی شدن قهرمانی تیمش لبخند نزد و فقط در لحظه پایان بازی پنجم قهقهه سر داد. او در آن ثانیه‌های باشکوه از دوربین‌های تلویزیونی غافل نماند: «فتح NBA کار بسیار دشواری است. پس از ناکامی در سال گذشته به خودسازی پرداختیم و سرانجام نتیجه تلاش‌هایمان را گرفتیم.»
راه قهرمانی یا به قول برایانت خودسازی چگونه طی شد؟ در بازی‌های پلی‌آف ابتدا یوتا شکست خورد و سپس هوستون بدون یائو مینگ مصدوم مقابل قدرت لیکرز سر تعظیم فرود آورد. سرانجام در فینال NBA دنور شگفتی‌ساز در پایان بازی ششم دست‌های خود را به علامت تسلیم بالا برد.
به نظر می‌رسید لیبرون جیمز پیشاپیش بازیکنان کلیولند وارد کارزار بازی نهایی شود اما به جای تیم ستاره، اورلاندو مجیک فرصت تقابل با لیکرز را به دست آورد. خب، حدیث فینال هم مفصل اما تکراری است...
ادامه اقتدار
لیکرز همیشه چند سال خاموش می‌شود، دوباره استارت می‌زند و سپس با کمال اقتدار تک تک رقیبانش را شکست می‌دهد، با این حال همه چیز در نمای تیمی خلاصه نمی‌شود. لیکرز از دیرباز مأمن ستاره‌های بزرگ این رشته ورزشی بوده است. ویلت چمبرلین تنها بازیکنی که در یک بازی تعداد امتیازهایش را سه رقمی کرد، یکی از مفاخر تاریخ لیکرز است. اگر کمی جلوتر برویم، چهره‌ای به نام مجیک جانسون را آشنا می‌یابیم.
او و «لاری برد» ارکان تیم طلایی NBA در دهه 80 نام داشتند اما افسوس که ویروس ایدز اجازه همکاری بیشتر بین مجیک و لیکرز را نداد. او رفت تا فیل جکسون با هدایت صحیح اسکاتی پیپن، مایکل جوردن، تونی کوکوچ و سایر ستاره‌های شیکاگو بر آسمان بوسه بزند.
وقت استفاده از فرمول جادویی لیکرز فرا رسید. زیرساخت‌های قدرتمند و ستاره‌های تقریبا نوظهور اجازه داد شکیل اونیل تقریبا یک تنه به افسانه «بولز» پایان دهد.
3 قهرمانی پیاپی سورمه‌ای پوشان به دوران برتری تیم‌های کوچک خاتمه بخشید و از طرفی یک قدر قدرت را نمایاند. زمان گذشت و پس از چند سال ناکامی نسل جدید تیم آمریکایی داستانی دیگر را رقم زدند.
عوامل برتری
وقتی امتیازگیر معروفی به نام پائو گاسول را دراختیار دارید و هنگامی که کوبی برایانت به سمت حلقه گام برمی‌دارد، نمی‌توان رقیبی برای لیکرز دست و پا کرد.
این 2 ستاره نقش بزرگی داشتند اما نباید «اودوم» را از یابد برد. او به عنوان ضلع سوم هنرمندان لیکرز در تنگناها خیلی خوب عصای دست تیمش می‌شد. در کنار آن‌ها فیل جکسون بزرگ حرف اول و آخر را زد.
اسطوره جدید مربیان NBA هیچ گاه تاکتیک‌های تدافعی را به آن‌چه اصول تهاجمی می‌نامد، ترجیح نمی‌دهد و همین عامل باعث شده تیم‌های تحت رهبری او علاوه بر فتح جام به دلیل انجام بازی‌های هیجان انگیز و تهییج کردن رقیب شهره عام و خاص شوند.
به هر حال فصل 2009-2008 NBA در چنین قاب‌هایی به تاریخ پیوست؛ درست مانند لیکرز عصاره افتخارآفرینی این عرصه.