لورا رابسون جوان ترین تنیسور حاضر در ویمبلدون امسال راه به جایی نبرد اما بیش از فدرر که به شکلی برق آسا رقیب نگون بخت تایوانی را شکست داد، مورد تمجید قرار گرفت.به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز؛ حتی خبر حذف زودهنگام جیمز بلک امریکایی و انصراف لیوبیچیچ کروات به دلیل آسیب دیدگی نیز تحت الشعاع شکست نوجوان 15ساله انگلیسی مقابل هانتچوا قرار گرفت.نمی توانستید بدون تعصب بازی زمین شماره دو ویمبلدون را نظاره کنید.
رابسون آنجا حاضر و آماده به نظر می رسید اما خب، مشخص بود مقابل یک تنیسور متوسط کم می آورد، با این حال امیدواری موج می زند. در جریان بازی هر ضربه لورا بی اختیار کلمه «برو جلو» را بر زبان ها جاری می ساخت.
هم اکنون برای لورای کوچک دنیا به پایان نرسیده است. او در 15سالگی مقابل رقیبان بزرگ تجربه اندوزی کرد و به عنوان دومین تنیسور جوان تاریخ ویمبلدون (پس از مارتینا هینگس) سرویس های امیدوارکننده یی به زمین هانتچوا فرستاد؛ از همان ضربات خاص پدیده هایی که می توانید روی آینده درخشان آنها شرط ببندید.
رابسون به عنوان نفر چهارصد و هشتاد و هشتم رنکینگ جهانی شکست از نفر سی و دوم جهان را نمی پذیرد و همین نارضایتی دائمی اسباب موفقیت های آتی او را فراهم می آورد. حتی اگر 11 سال اختلاف سنی طرفین را ملاک قضاوت قرار دهیم، شکست رابسون را توجیه پذیر می یابیم.
تنیسور نوجوان درباره شکست زودهنگام دلایل زیادی دارد؛ «در برهه یی از جریان رقابت خوب ظاهر شدم اما اتفاقات ناخوشایند متعاقب موجب سرنگونی من شد.»
او در جواب کارشناسانی که اعتقاد داشتند غلبه بر هانتچوا سخت نبود، پاسخ مناسبی ارائه کرد؛ «در ست دوم نگرانی به درونم رخنه کرد و به همین دلیل بیش از حد معمول دچار اشتباه شدم.» گذشته ها گذشته اما آیا او در یک دهه آینده شوق عمومی دوستداران تنیس انگلیس را به فریاد شادی بابت پیروزی هایش تبدیل می کند یا یک دهه در حسرت به هدف نشستن سرویس هایش روزگاری می گذراند؟
لورا 21 سرویس بدون بازگشت نواخت که رقم زدن این آمار از یک تازه کار کمی بعید به نظر می رسد. برای انگلیسی های متخصص در بازی چمن، رابسون یک هدیه بزرگ است؛ به شرطی که هنگام نواختن سرویس دوم کمی هدفمندتر و با سعه صدر بیشتری عمل کند. بدبختانه هرگاه از نقاط قوت تنیسورهای بریتانیایی صحبت می شود، کارشناسان تنیس این کشور لکنت زبان می گیرند. به بازی لورا رابسون بنگرید.
کدام مولفه امیدوارکننده یی (قدرت بدنی، تکنیک، سرویس های بدون خطا و...) را به طور خاص و پررنگ در یک بریتانیایی می بینید؟ تقریباً هیچ، پس دیگر نپرسید چرا بریتانیا در 70 سال گذشته حتی یک قهرمان ویمبلدون را هم تربیت نکرده است. از طرفی نمی توان این مقاله را بدون ذکر جنب و جوش های رابسون به پایان برد.
این دختر 15ساله مدام به این طرف و آن طرف می دوید اما هیچ کس را متعجب نکرد چون اولاً هنوز در دوران نوجوانی به سر می برد و دوماً همه تنیسورهای 14 تا 20ساله چنین خصوصیاتی دارند. شهرت ناشی از شرکت در ویمبلدون در زندگی شخصی این دختر تاثیر نگذاشته و او هنوز خاصیت اجتماعی بودن خود را از دست نداده است.
رابسون در کنفرانس مطبوعاتی پس از پایان اولین بازی خود گفت؛ «هنوز همان آدم سابق هستم. انتظار دارید به خاطر شهرت دوستانم را از دست بدهم؟»به هر حال این سرمایه جوان که در ابتدای راه دوران حرفه یی همه انگلیسی ها را امیدوار کرده، نسبت به سال گذشته چند اینچ بلندتر به نظر می رسد اما هنوز صورتی بچگانه و زبانی ناپخته دارد.
امیدواری ها برای امضای اولین قرارداد رسمی لورا با یک باشگاه بزرگ افزایش یافته چون همه خیلی خوب می دانند بدون تمرین منظم کنار یک مجموعه، امکان موفقیت در تورنمنت های بزرگ وجود ندارد.
چنانچه رابسون بار دیگر در میادین مهم ظاهر شود، مطمئناً نتایج مطلوب تری به دست می آورد زیرا از هوش لازم جهت درس گرفتن از اشتباهاتش برخوردار است و خیلی خوب می دانیم خوشبختانه به اندازه کافی در ویمبلدون دوران آزمون و خطا را پشت سر گذاشته.
احتمالاً بانوان ورزش دوست انگلیس به جای سرودهای سنتی از این پس شعر «رابسون برو جلو» را خواهند خواند.