اینکه در جام های بزرگ بخت با سرداران سواحل لاجوردی همراه است، بر فوتبال دوستان پوشیده نیست اما اگر از کلمه «تقدیر» زیاد استفاده شود، نه تنها انسان بدعادت شده بلکه از آسمان هفتم بدجوری به زمین می افتد.
به نوشته اعتماد؛ گول زدن داور، وقت تلف کردن و تمارض هنگام درگیری با بازیکنان حریف از جمله عادت هایی هستند که ترک آنها برای بازیکنان ایتالیایی سخت به نظر می رسد. در اینجا کافی است به کسانی مانند اینتزاگی، دل پیرو و ماتراتزی اشاره کنیم.
اگر به سه سال پیش (هنگام برگزاری بازی های جام جهانی 2006) برگردیم درمی یابیم در آلمان بخت با شاگردان مارچلو لیپی همراه بود چون در بازی مرحله یک هشتم نهایی برابر استرالیا با یک بازیکن کمتر و در حالی که احتمال داشت شاگردان گاس هیدینک به عنوان تیم برتر میدان پس از پایان 120 دقیقه پیروز زمین بازی را ترک کنند، لاجوردی ها در واپسین دقیقه بازی از آخرین حربه خود استفاده کردند. فابیو گروسو با شیرجه زدن روی زمین یک پنالتی از لوئیس مدینا داور بازی گرفت.
نکته جالب این است که فیفا تازه چند هفته پس از پایان جام جهانی اعلام کرد پنالتی اعلام شده به نفع ایتالیا ناحق بوده است. در بازی پایانی برابر فرانسه هواداران، درگیری زیدان ستاره مسابقات و مارکو ماتراتزی را هنوز به خاطر دارند؛ آنچه باعث اخراج کاپیتان فرانسوی ها شد.
تیم ایتالیای کنونی که در جام کنفدراسیون ها کمرنگ تر از پیراهن آبی خود ظاهر شد، 12 بازیکن از اعضای جام جهانی 2006 آلمان را به همراه داشت و میانگین سنی آنها 30 سال بود. البته صعود با آژان کشی عادت دیرینه لاجوردی پوشان است. ایتالیا با زحمت به بازی های یورو 2008 راه یافت و در روز آخر بازی های مقدماتی از ضعیف بودن اسکاتلند استفاده کرد.
تیم دونادونی در بازی اول گروه سوم بازی ها به وسیله هلند سه بر صفر درهم کوبیده شد و در بازی آخر از مصدومیت و تعویض فرانک ریبری سود برد و 2 بر صفر به برتری دست یافت. پس از بازی های ضعیف آن دوره، دونادونی باید می رفت اما با حضور دوباره مارچلو لیپی وضعیت اصلاً متفاوت نشده است.
ایتالیا دوباره همان فوتبال خسته کننده را بازی می کند و به جای اینکه خود نبض بازی را در دست گیرد، منتظر اشتباه حریف و وقت کشی است. درست است که ایتالیا صدرنشین گروه هفتم و هشتم رقابت های مقدماتی جام جهانی تلقی می شود، با این حال تیم هایی مانند ایرلند جنوبی، بلغارستان و حتی مونته نگرو و قبرس تهدید دائمی هستند.فوتبال سرزمین چکمه یی با توجه به نمایش ضعیف در یورو 2008 و جام کنفدراسیون ها به یک خانه تکانی نیاز دارد.
بله درست اکنون چند فصل است که باشگاه های ایتالیایی در مقایسه با تیم های انگلیسی و اسپانیایی در اروپا چندان حرفی برای گفتن ندارند اما مشکل فوتبال ایتالیا وفاداری به کاتاناچیو است. اکثر مربیان پا به سن گذاشته ایتالیایی از جمله تراپاتونی هنوز می خواهند آن سیستم قدیمی خود را در زمین پیاده کنند.
خیلی به ندرت پیش می آید تیم ملی ایتالیا غیر از سیستم 1-5-4 به شکل دیگری بازی کند. تیم ملی ایتالیا در طول سالیان گذشته فقط در بازی های یورو 1988 و جام جهانی 1990 به مربیگری آزلیو ویچینی یک بازی نفوذی و تماشاگرپسند را پیاده کرد. در جام جهانی 1990 ایتالیای میزبان در نیمه نهایی برابر آرژانتین بدشانسی آورد و در ضربات پنالتی شکست خورد.
پس از ویچینی، آریگوساکی این سمت را بر عهده گرفت ولی اوضاع اصلاً بهبود نیافت. لاجوردی ها به بازی های یورو 1992 سوئد راه پیدا نکردند. دار و دسته باجو در جام جهانی 1994 نیز هرچند به هر ترتیبی بود به بازی فینال راه یافتند ولی آنجا در ضربات پنالتی مغلوب برزیل شدند.
در یورو 1996 شاگردان آریگوساکی در گروهی شامل آلمان، جمهوری چک و روسیه راه به جایی نبردند و حذف شدند. از آن زمان تاکنون ایتالیا فقط در یورو 2000 با مربیگری دینو زوف تا حدودی نفوذی و تماشاگرپسند بازی کرد.
نکته جالب اینجا است که پس از برکناری روبرتو دونادونی بعد از بازی های یورو 2008 و بازگشت مارچلو لیپی رئیس فدراسیون ایتالیا یعنی «جیان کارلو آبته» به خبرنگاران گفته بود؛ «ما در بازی های یورو خیلی آهسته بازی کردیم.
با توجه به اینکه خیلی از این ستاره ها دو سال پیش قهرمان جهان شده اند در اینجا مساله سن مطرح نیست بلکه در اوج بودن مدنظر است.» از آن زمان تاکنون فقط یک سال سپری شده است. حرف های آن زمان رئیس فدراسیون فوتبال ایتالیا به اظهارات لوکا تونی در پایان یک جام کنفدراسیون های منحوس پهلو می زد.
تونی به خبرنگاران گفته بود؛ «این تیم شبیه ایتالیای 2006 نیست. ما حذف شدیم چون سرحال نبودیم. زمانی که یک تیم برابر برزیل بازی می کند، باید از توانایی بدنی خیلی بالایی برخوردار باشد اما ما قادر به رویارویی با آنها نبودیم.» چه تناقض بزرگی، چرا کسانی مانند مانچینی، ویالی و زولا که خود اواسط دهه 90 برای تیم ملی ایتالیا بازی کرده اند سکان مربیگری تیم ملی کشور خود را به دست نمی گیرند؟
از سوی دیگر فشار رسانه ها که از علاقه وافر تیفوسی ها به ورزش ملی خود سرچشمه می گیرد، مانع تحقق چنین خواسته یی می شود. شاید بد نباشد ایتالیایی ها بیایند و از فوتبال جزیره سرمشق بگیرند.
تا چندین سال پیش از بازیکنان انگلیس ایراد گرفته می شد که آنها هنوز آن فوتبال سنتی خود یعنی «kick and rush» را بازی می کنند اما وقتی به روند پیشرفت فوتبال جزیره چه در سطح ملی و چه در سطح باشگاهی نگاهی بیندازیم می توانیم بگوییم این فرضیه دیگر صادق نیست.
در لیگ برتر یک بازیکن پس از درگیری با حریف فوراً از جا بلند شده و به بازی ادامه می دهد اما امثال اینتزاگی و دل پیرو همان جا شروع به چرت زدن می کنند،در یک کلام بازیکنان ایتالیا معمولاً با پیراهن آبی سورمه یی به زمین می آیند ولی در جام کنفدراسیون ها نمایش لاجوردی ها خیلی کمرنگ تر از پیراهن آبی روشن آنها بود.
به نوشته اعتماد؛ گول زدن داور، وقت تلف کردن و تمارض هنگام درگیری با بازیکنان حریف از جمله عادت هایی هستند که ترک آنها برای بازیکنان ایتالیایی سخت به نظر می رسد. در اینجا کافی است به کسانی مانند اینتزاگی، دل پیرو و ماتراتزی اشاره کنیم.
اگر به سه سال پیش (هنگام برگزاری بازی های جام جهانی 2006) برگردیم درمی یابیم در آلمان بخت با شاگردان مارچلو لیپی همراه بود چون در بازی مرحله یک هشتم نهایی برابر استرالیا با یک بازیکن کمتر و در حالی که احتمال داشت شاگردان گاس هیدینک به عنوان تیم برتر میدان پس از پایان 120 دقیقه پیروز زمین بازی را ترک کنند، لاجوردی ها در واپسین دقیقه بازی از آخرین حربه خود استفاده کردند. فابیو گروسو با شیرجه زدن روی زمین یک پنالتی از لوئیس مدینا داور بازی گرفت.
نکته جالب این است که فیفا تازه چند هفته پس از پایان جام جهانی اعلام کرد پنالتی اعلام شده به نفع ایتالیا ناحق بوده است. در بازی پایانی برابر فرانسه هواداران، درگیری زیدان ستاره مسابقات و مارکو ماتراتزی را هنوز به خاطر دارند؛ آنچه باعث اخراج کاپیتان فرانسوی ها شد.
تیم ایتالیای کنونی که در جام کنفدراسیون ها کمرنگ تر از پیراهن آبی خود ظاهر شد، 12 بازیکن از اعضای جام جهانی 2006 آلمان را به همراه داشت و میانگین سنی آنها 30 سال بود. البته صعود با آژان کشی عادت دیرینه لاجوردی پوشان است. ایتالیا با زحمت به بازی های یورو 2008 راه یافت و در روز آخر بازی های مقدماتی از ضعیف بودن اسکاتلند استفاده کرد.
تیم دونادونی در بازی اول گروه سوم بازی ها به وسیله هلند سه بر صفر درهم کوبیده شد و در بازی آخر از مصدومیت و تعویض فرانک ریبری سود برد و 2 بر صفر به برتری دست یافت. پس از بازی های ضعیف آن دوره، دونادونی باید می رفت اما با حضور دوباره مارچلو لیپی وضعیت اصلاً متفاوت نشده است.
ایتالیا دوباره همان فوتبال خسته کننده را بازی می کند و به جای اینکه خود نبض بازی را در دست گیرد، منتظر اشتباه حریف و وقت کشی است. درست است که ایتالیا صدرنشین گروه هفتم و هشتم رقابت های مقدماتی جام جهانی تلقی می شود، با این حال تیم هایی مانند ایرلند جنوبی، بلغارستان و حتی مونته نگرو و قبرس تهدید دائمی هستند.فوتبال سرزمین چکمه یی با توجه به نمایش ضعیف در یورو 2008 و جام کنفدراسیون ها به یک خانه تکانی نیاز دارد.
بله درست اکنون چند فصل است که باشگاه های ایتالیایی در مقایسه با تیم های انگلیسی و اسپانیایی در اروپا چندان حرفی برای گفتن ندارند اما مشکل فوتبال ایتالیا وفاداری به کاتاناچیو است. اکثر مربیان پا به سن گذاشته ایتالیایی از جمله تراپاتونی هنوز می خواهند آن سیستم قدیمی خود را در زمین پیاده کنند.
خیلی به ندرت پیش می آید تیم ملی ایتالیا غیر از سیستم 1-5-4 به شکل دیگری بازی کند. تیم ملی ایتالیا در طول سالیان گذشته فقط در بازی های یورو 1988 و جام جهانی 1990 به مربیگری آزلیو ویچینی یک بازی نفوذی و تماشاگرپسند را پیاده کرد. در جام جهانی 1990 ایتالیای میزبان در نیمه نهایی برابر آرژانتین بدشانسی آورد و در ضربات پنالتی شکست خورد.
پس از ویچینی، آریگوساکی این سمت را بر عهده گرفت ولی اوضاع اصلاً بهبود نیافت. لاجوردی ها به بازی های یورو 1992 سوئد راه پیدا نکردند. دار و دسته باجو در جام جهانی 1994 نیز هرچند به هر ترتیبی بود به بازی فینال راه یافتند ولی آنجا در ضربات پنالتی مغلوب برزیل شدند.
در یورو 1996 شاگردان آریگوساکی در گروهی شامل آلمان، جمهوری چک و روسیه راه به جایی نبردند و حذف شدند. از آن زمان تاکنون ایتالیا فقط در یورو 2000 با مربیگری دینو زوف تا حدودی نفوذی و تماشاگرپسند بازی کرد.
نکته جالب اینجا است که پس از برکناری روبرتو دونادونی بعد از بازی های یورو 2008 و بازگشت مارچلو لیپی رئیس فدراسیون ایتالیا یعنی «جیان کارلو آبته» به خبرنگاران گفته بود؛ «ما در بازی های یورو خیلی آهسته بازی کردیم.
با توجه به اینکه خیلی از این ستاره ها دو سال پیش قهرمان جهان شده اند در اینجا مساله سن مطرح نیست بلکه در اوج بودن مدنظر است.» از آن زمان تاکنون فقط یک سال سپری شده است. حرف های آن زمان رئیس فدراسیون فوتبال ایتالیا به اظهارات لوکا تونی در پایان یک جام کنفدراسیون های منحوس پهلو می زد.
تونی به خبرنگاران گفته بود؛ «این تیم شبیه ایتالیای 2006 نیست. ما حذف شدیم چون سرحال نبودیم. زمانی که یک تیم برابر برزیل بازی می کند، باید از توانایی بدنی خیلی بالایی برخوردار باشد اما ما قادر به رویارویی با آنها نبودیم.» چه تناقض بزرگی، چرا کسانی مانند مانچینی، ویالی و زولا که خود اواسط دهه 90 برای تیم ملی ایتالیا بازی کرده اند سکان مربیگری تیم ملی کشور خود را به دست نمی گیرند؟
از سوی دیگر فشار رسانه ها که از علاقه وافر تیفوسی ها به ورزش ملی خود سرچشمه می گیرد، مانع تحقق چنین خواسته یی می شود. شاید بد نباشد ایتالیایی ها بیایند و از فوتبال جزیره سرمشق بگیرند.
تا چندین سال پیش از بازیکنان انگلیس ایراد گرفته می شد که آنها هنوز آن فوتبال سنتی خود یعنی «kick and rush» را بازی می کنند اما وقتی به روند پیشرفت فوتبال جزیره چه در سطح ملی و چه در سطح باشگاهی نگاهی بیندازیم می توانیم بگوییم این فرضیه دیگر صادق نیست.
در لیگ برتر یک بازیکن پس از درگیری با حریف فوراً از جا بلند شده و به بازی ادامه می دهد اما امثال اینتزاگی و دل پیرو همان جا شروع به چرت زدن می کنند،در یک کلام بازیکنان ایتالیا معمولاً با پیراهن آبی سورمه یی به زمین می آیند ولی در جام کنفدراسیون ها نمایش لاجوردی ها خیلی کمرنگ تر از پیراهن آبی روشن آنها بود.