تیم ملی بوکس ایران به مسابقات جهانی ایتالیا اعزام نمی شود. این خبر تکان دهنده را دیروز منوچهر مقصودی نایب رئیس فدراسیون و مدیرتیمهای ملی بوکس که عملاً حرف اول و آخر را در امور فنی تیم ملی میزند بر زبان آورد و مدعی شد با توجه به آنکه مسابقات جهانی ایتالیا برای بوکسورهای ایران سودمند نبوده و این سفر صورت نمی گیرد و تاکید کرد فدراسیون ایران که هدف اصلی خود را حضوری پرقدرت در بازی های آسیایی گوانگجو قرار داده است 8 تورنمنت بین المللی مختلف مد نظر قرار گرفته که به جای اعزام به رقابت های جهانی، تیم ملی را در تعدادی از آنها شرکت خواهند داد.
گاردیوف روسیه در مردادماه، اردوی مشترک با اوکراین در تهران در مهرماه، تورنمنت پیساچ بوسنی و تورنمنت گالینگراد روسیه درهمان ماه مهر، زنگ طلائی اروپا در مقدونیه در آبان ماه، کاپ کشورهای نفتی در روسیه، دستکش طلایی صربستان و تورنمنت کاپ ریاست جمهوری آذربایجان در آذرماه، اگرچه مجموعهای از رویدادهای قابل اتکاء به لحاظ فنی محسوب میشوند اما هیچ دلیلی نداشت در مسابقات ایتالیا به واسطه این رویدادها حضور نیافت.
اشاره مرد شماره 2 بوکس کشور که پس از ناطق نوری تمامی امور بر عهده اش بوده، به تورنمنتها و اردوهای مشترک تیم ملی تا حدودی باعث آرامش خاطر دلسوزان بوکس کشور میشود اما نباید نادیده گرفت، که هیچ رویدادی جای مسابقات قهرمانی جهان بوکس را نمی گیرد و اینکه ایران قید چنین مسابقاتی را بزند جای علامت تعجب دارد، چرا که حتی ضعیف ترین رشتههای ورزشی نیز برای کسب تجربه در مسابقات جهانی شرکت میکنند.
قطعاً اگر مدعی شویم که با نرفتن بوکسورها به رینگ چکمهای ها، چیزی را از دست ندادهایم اشتباه کردهایم، چرا که به فاصله دو سال از مسابقات قهرمانی جهانی شیکاگو میتوانستیم به سطح فنی خود آگاهی پیدا کنیم اما علیالظاهر بازیهای آسیایی که زمان طولانی تا آن باقی مانده، نزد برخی پراهمیتتر از پیکارهای قهرمانی جهان است!
البته کشف رابطه این دو رویداد و اینکه شرکت در این مسابقات چه لطمه ای به ایران برای شرکت در بازیهای آسیایی دوحه دارد که باید اینچنین این رویداد را ازبرنامههای فدراسیو پر داده و کنار گذاشت نیز جای تعجب و تعمل دارد، چرا که حتی با فرض مسلم بودن حذف کامل تیم ملی از مسابقات قهرمانی جهان، آیا این رویداد بهترین تورنمنت تدارکاتی محسوب نمیشد تنا مشخص شود، بوکس چه میزان افت یا رشد داشته است؟ حقیقتاً چه توجیهی برای این تصمیم میتوان آورد؟
گاردیوف روسیه در مردادماه، اردوی مشترک با اوکراین در تهران در مهرماه، تورنمنت پیساچ بوسنی و تورنمنت گالینگراد روسیه درهمان ماه مهر، زنگ طلائی اروپا در مقدونیه در آبان ماه، کاپ کشورهای نفتی در روسیه، دستکش طلایی صربستان و تورنمنت کاپ ریاست جمهوری آذربایجان در آذرماه، اگرچه مجموعهای از رویدادهای قابل اتکاء به لحاظ فنی محسوب میشوند اما هیچ دلیلی نداشت در مسابقات ایتالیا به واسطه این رویدادها حضور نیافت.
اشاره مرد شماره 2 بوکس کشور که پس از ناطق نوری تمامی امور بر عهده اش بوده، به تورنمنتها و اردوهای مشترک تیم ملی تا حدودی باعث آرامش خاطر دلسوزان بوکس کشور میشود اما نباید نادیده گرفت، که هیچ رویدادی جای مسابقات قهرمانی جهان بوکس را نمی گیرد و اینکه ایران قید چنین مسابقاتی را بزند جای علامت تعجب دارد، چرا که حتی ضعیف ترین رشتههای ورزشی نیز برای کسب تجربه در مسابقات جهانی شرکت میکنند.
قطعاً اگر مدعی شویم که با نرفتن بوکسورها به رینگ چکمهای ها، چیزی را از دست ندادهایم اشتباه کردهایم، چرا که به فاصله دو سال از مسابقات قهرمانی جهانی شیکاگو میتوانستیم به سطح فنی خود آگاهی پیدا کنیم اما علیالظاهر بازیهای آسیایی که زمان طولانی تا آن باقی مانده، نزد برخی پراهمیتتر از پیکارهای قهرمانی جهان است!
البته کشف رابطه این دو رویداد و اینکه شرکت در این مسابقات چه لطمه ای به ایران برای شرکت در بازیهای آسیایی دوحه دارد که باید اینچنین این رویداد را ازبرنامههای فدراسیو پر داده و کنار گذاشت نیز جای تعجب و تعمل دارد، چرا که حتی با فرض مسلم بودن حذف کامل تیم ملی از مسابقات قهرمانی جهان، آیا این رویداد بهترین تورنمنت تدارکاتی محسوب نمیشد تنا مشخص شود، بوکس چه میزان افت یا رشد داشته است؟ حقیقتاً چه توجیهی برای این تصمیم میتوان آورد؟
