سال تحصیلی آغاز می‌شود و فرزندش به کلاس اول می‌رود. همان روزها مسابقات قهرمانی آسیا برگزار می‌شود. نیلوفر اردلان، فوتبالیست و فوتسالیست تیم ملی زنان ایران اما نمی‌تواند از کشور خارج شود. همسرش با حضور او در این مسابقات مخالف است چون گفته او باید در آغاز سال تحصیلی در کنار فرزندش باشد.
به گزارش قانون، نیلوفر اردلان یکی از بازیکن‌های تیم ملی فوتسال است که در کنار بازی در این تیم، کاپیتانی تیم ملی فوتبال بانوان ایران را هم بر عهده دارد و جزو سرآمدهای این رشته در کشور است.
وی از دوران کودکی به ورزش علاقه خاصی داشته و تابستان‌ها، در کلاس والیبال و بسکتبال ثبت نام می‌کرد. تابستان سال 75 زمانی که می‌خواست برای والیبال ثبت نام کند، متوجه شدکه در کنار والیبال، فوتسال هم هست و در رشته فوتسال نیز ثبت نام کرد. از همان زمان بازی در تیم فوتسال برای اردلان شروع شد و از سال 75 به طور رسمی‌فعالیت ورزشی خود را در سالن حجاب آغاز کرد. او درباره حضور خودش در فوتسال بانوان می‌گوید: «اولین سالی که تیم ملی فوتسال بانوان تشکیل شد من وارد تیم شدم. سال 79-78 برای بازی در کشورهای اسلامی‌بود که تیم ملی هم تشکیل شد و از همان دور اول تشکیل تیم ملی حضور داشتم؛ در سال‌های ابتدایی تشکیل تیم فوتسال بانوان لیگی وجود نداشت. بازی‌ها همان مسابقات کشوری بود. چیزی به نام لیگ که در این 5-4 سال اخیر هست وجود نداشت. 7-6 دوره بیشتر از لیگ برتر فوتسال بانوان نمی‌گذرد و در این لیگ تیم‌های قوی و خوبی شرکت می‌کنند. فوتسال بانوان لیگ دسته یک و دو دارد و رده‌های سنی مختلف تیم تشکیل شده. امسال هم برای سومین سال متوالی تیم ما یعنی ایثار پرسپولیس قهرمان شد».
وی در سال ۱۳۸۸ پیشنهادهایی برای بازی در باشگاه‌‌های اماراتی داشت. باشگاه ابوظبی مبلغ ۱۵۰ میلیون تومان با حقوق ماهانه ۵ هزار دلار را به او پیشنهاد داد. ولی امارات پیشنهادات عجیبی به اردلان داد و او هم نپذیرفت؛ «امارات اعتقاد داشت که باید بدون حجاب بازی کنیم و من هم قبول نکردم. بازی با حجاب کاملا برای ما جا افتاده و مشکلی به خاطر داشتن پوشش اسلامی‌نداریم به طوری که در هنگام بازی و تمرین چه مرد باشد یا نباشد، چه فیلمبرداری کنند یا نه ما با حجاب بازی می‌کنیم. علاوه بر این گفتند که به فرزند و همسرم اقامت نمی‌دهند و فقط خود من می‌توانم در این کشور اقامت داشته باشم که نپذیرفتم. تیم روسیه هم که به ایران آمده بود به من و یکی از هم تیمی‌هایم گفتند که ما از نظر قوای جسمانی توانایی بازی کردن در لیگ روسیه را داریم اما صحبت آنها به این معنی نبود که ما را برای بازی در تیم‌هایشان دعوت کرده‌اند. تنها آنها اعتقاد داشتند که ما توانایی بازی در لیگ آنها را داریم».
تولد رادان
حدود یک سال و چند ماه به دلیل بارداری از میادین ورزش دور بود اما به خاطر همت خود و تشویق‌های نزدیکانش انگیزه پیدا کرد تا دوباره به ورزش حرفه ای برگردد. اردلان، کاپیتان تیم ملی فوتسال، نزدیک 7 سال است که مادر شده است؛ اردلان نه تنها در این مدت فوتسال را کنار نگذاشته که همزمان درس هم می‌خواند. او دانشجوی دوره کارشناسی ارشد است و مدیریت در ورزش می‌خواند؛ «حدود یک سال و چند ماه به خاطر بارداری از میادین ورزش دور بودم اما به خاطر همت خودم و تشویق‌های همسرم انگیزه پیدا کردم تا دوباره به ورزش حرفه ای برگردم. خانواده‌ها نیز خیلی من را تشویق کردند که دوباره ورزش را از سر بگیرم.
همه دست به دست هم دادند و من را حمایت کردند؛ مخصوصا همسرم که باعث شد دوباره به فکر بازگشتن بیفتم چون خودم دیگر فکر برگشتن نداشتم. ناشکر نیستم. وقتی باردار شدم گفتم خدا خواسته و به خاطر فرزندم ورزش را کنار می‌گذارم که همسرم کمکم کرد برگردم. همین دلایل کافی بود تا من تمرین‌هایم را از سر بگیرم.در این چند ماهی که در تیم نبودم خیلی تغییرات پیش آمده بود و مربی‌ها هم عوض شده بودند؛ اما همین که فهمیدند من دوباره برگشتم خیلی استقبال کردند و من را پذیرفتند. خودم هم با توجه به تلاش‌هایی که کردم و حمایت‌هایی که داشتم می‌خواستم دوباره جزو ترکیب اصلی باشم. 7-6 ماه تمرین‌های اختصاصی داشتم و خوشبختانه از نظر فیزیولوژی بدنم هم طوری نبود که از فرم بیفتم. خیلی سریع با یک رژیم غذایی و ورزش صحیح توانستم دوباره به روزهای اوجم برگردم. زمانی که برای تیم ملی انتخاب شدم خیلی طبیعی بود که مثل قبل نباشم اما بعد از دو ماه باز هم به روال عادی برگشتم و به آن چیزی که می‌خواستم رسیدم. فکر می‌کنم در این یکی دو سال اخیر هم خوب بازی می‌کنم».
19 سال بعد
چه کسی فکرش را می‌کرد که 19 سال بعد، درست وسط مسابقات قهرمانی آسیا، دوباره نام او سر زبان‌ها بیفتد؟ این بار اما به خاطر حقی که او ندارد؛ حق خروج از کشور!
اردلان که جزو بهترین‌های فوتسال بانوان ایران است و تیم ملی بدون او در مسابقات چپ پای باتجربه ندارد، پسر هفت ساله ای به نام رادان دارد که باید تا چند روز دیگر نخستین سال تحصیلی اش را در مقطع دبستان آغاز کند، از همین رو همسر وی که اتفاقا از همکاران مطبوعاتی در ورزش و مجری شبکه ورزش (مهدی توتونچی) است، تمایلی برای تمدید پاسپورت او نشان نداده اما اردلان می‌تواند در روز اول مهر کنار فرزندش باشد. توتونچی سال‌ها به حمایت از ورزش بانوان و همسرش پرداخته اما حالا نوک پیکان انتقادها به سمت وی روانه است.
اردلان چه گفت؟
اردلان در این باره به گل گفته است: «28 شهریور زمان جشن ورود به کلاس اول پسرم است که می‌توانم در کنار او باشم. تیم بیست و نهم پرواز دارد. ضمن اینکه دوم و سوم مهر تعطیل است و بعد از آن تیم از مالزی بر می‌گردد بنابراین موضوع سر فقط یک روز مدرسه رفتن رادان است».
او در اینستاگرامش هم نوشته است: «من از طریق انجمن حقوق زنان پیگیر این موضوع خواهم بود. من برای تفریح خارج از ایران نمی‌روم. هدفم اعتلای پرچم و کشورم است. مگر بعد از نایب قهرمانی در داخل سالن گوانجو چه چیزی عاید ما شد؟ همان طور که پسرها مشکل سربازی دارند و راه حلی برایش پیدا می‌شود، باید کاری هم برای بانوان صورت بگیرد. مگر چه فرقی بین ماست؟ من زن و مادر هستم و از حقم در این دو مقوله نمی‌گذرم».
او در گفت و گویی با نسیم در این باره توضیحات بیشتری داده است: «مسابقات جام ملت‌های آسیا برای نخستین بار برگزار می‌شود و من هم در اردوهای تیم ملی تمرینات خوبی را زیرنظر خانم سلیمانی انجام دادم، اما همسرم پاسپورتم را برای حضور در این مسابقات نداد و به دلیل مخالفت همسرم برای سفر به خارج از ایران این رقابت‌ها را از دست دادم. ای کاش مسئولان قانونی برای بانوان ورزشکار بگذارند تا در چنین مواقعی بتوانیم از حق‌مان دفاع کنیم. این مسابقات برای من اهمیت زیادی داشت و من به عنوان یک زن مسلمان می‌خواستم برای بالا بردن پرچم کشورم تلاش کنم، نه اینکه برای گردش و تفریح بروم. من این مسابقات را از دست دادم، اما از مسئولان درخواست می‌کنم برای بانوان نیز مثل سربازی خدمت قانونی بگذارند تا این‌گونه به تیم ملی و ورزشکار لطمه نخورد، من هم سرباز تیم ملی هستم و می‌خواستم برای پرچم کشورم بجنگم. تیم ملی به وجود من احتیاج دارد و نمی‌توانم ملی پوشان را همراهی کنم».
نیلوفر اردلان حالا از تیم ملی دور مانده و چاره ای جز ماندن در خانه و آماده کردن رادان برای رفتن به مدرسه ندارد. او در حالی مجبور است مسابقات تیم ملی را از خانه تماشا کند که مهدی توتونچی درباره بهترین هدیه ای که می‌تواند به همسرش بدهد، گفته بود: «لباس ورزشی و استوک (کفش فوتبال) ایشان را خوشحال می‌کند». استوک و لباس ورزشی که فعلا به خاطر برخی مسائل شخصی از او گرفته شده است.
مهدی توتونچی و اختلافات خانوادگی
نیلوفر اردلان تلفن همراه خود را خاموش کرده و به هیچ تماسی پاسخ نمی‌دهد، به همین دلیل با مهدی توتونچی تماس گرفتیم تا توضیحات او را درباره این ماجرا بشنویم. توتونچی در این باره به «قانون» گفت: با احترام به شما و سایر دوستان رسانه‌ای در این باره مصاحبه نمی کنم. این یک ماجرای شخصی و خانواده‌ای است. او در واکنش به رسانه‌ای شدن این ماجرا از طرف خانم اردلان گفت: به هرحال ایشان ماجرا را رسانه‌ای کرده و از خودش بپرسید چرا این کار را کرده است. وقتی به او گفتیم که خانم اردلان به تلفن‌ها جواب نمی‌دهد، گفت: به خاطر همین هجمه‌هاست که ایشان گوشی‌شان را خاموش کرده‌اند. الان شما در یک خانواده‌ای زندگی می‌کنید که ممکن است پدر با مادر اختلاف نظر داشته باشد.
اگر بگوییم این اختلافات وجود ندارد، قطعا حقیقت را نگفتیم. فرض کنید من طرفدار استقلال هستم و شما پرسپولیس، این اختلاف نظرها باعث رشد، پویایی، توسعه و اختراع می‌شود. الان هم چون من با ایشان اختلاف دارم، احساس می‌کنم یک موضوع شخصی است. از شما و عادل فردوسی‌پور هم تشکر می‌کنم که تماس گرفتند ولی اصلا دوست ندارم یک مشکل خانوادگی رسانه‌ای شود. او در واکنش به اینکه برخی رسانه‌ها مثل بی بی سی این ماجرا را بولد کرده اند، گفت: ببینید حضرت امام (س) فرمودند که آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند. بی بی سی و صدای آمریکا چه زمانی درباره مسائلی که متن هستند، صحبت کرده‌اند؟
همیشه دنبال حاشیه هستند. همین کشتی‌گیر ما که پناهنده شده، مصاحبه کرده؛ گفته رفته بودم بستگانم را ببینم ولی ببینید چه چیزهایی برای آنها نوشتند. من احساس می‌کنم در این‌گونه موارد مرد خانواده باید ماجرا را مدیریت کند. ایشان ناراحت بودند که همراه تیم نرفتند و مصاحبه کرده‌اند ولی من دوست ندارم در این باره صحبت کنم تا مشکل را حل کنم.
به گزارش قانون، نیلوفر اردلان یکی از بازیکن‌های تیم ملی فوتسال است که در کنار بازی در این تیم، کاپیتانی تیم ملی فوتبال بانوان ایران را هم بر عهده دارد و جزو سرآمدهای این رشته در کشور است.
وی از دوران کودکی به ورزش علاقه خاصی داشته و تابستان‌ها، در کلاس والیبال و بسکتبال ثبت نام می‌کرد. تابستان سال 75 زمانی که می‌خواست برای والیبال ثبت نام کند، متوجه شدکه در کنار والیبال، فوتسال هم هست و در رشته فوتسال نیز ثبت نام کرد. از همان زمان بازی در تیم فوتسال برای اردلان شروع شد و از سال 75 به طور رسمی‌فعالیت ورزشی خود را در سالن حجاب آغاز کرد. او درباره حضور خودش در فوتسال بانوان می‌گوید: «اولین سالی که تیم ملی فوتسال بانوان تشکیل شد من وارد تیم شدم. سال 79-78 برای بازی در کشورهای اسلامی‌بود که تیم ملی هم تشکیل شد و از همان دور اول تشکیل تیم ملی حضور داشتم؛ در سال‌های ابتدایی تشکیل تیم فوتسال بانوان لیگی وجود نداشت. بازی‌ها همان مسابقات کشوری بود. چیزی به نام لیگ که در این 5-4 سال اخیر هست وجود نداشت. 7-6 دوره بیشتر از لیگ برتر فوتسال بانوان نمی‌گذرد و در این لیگ تیم‌های قوی و خوبی شرکت می‌کنند. فوتسال بانوان لیگ دسته یک و دو دارد و رده‌های سنی مختلف تیم تشکیل شده. امسال هم برای سومین سال متوالی تیم ما یعنی ایثار پرسپولیس قهرمان شد».
وی در سال ۱۳۸۸ پیشنهادهایی برای بازی در باشگاه‌‌های اماراتی داشت. باشگاه ابوظبی مبلغ ۱۵۰ میلیون تومان با حقوق ماهانه ۵ هزار دلار را به او پیشنهاد داد. ولی امارات پیشنهادات عجیبی به اردلان داد و او هم نپذیرفت؛ «امارات اعتقاد داشت که باید بدون حجاب بازی کنیم و من هم قبول نکردم. بازی با حجاب کاملا برای ما جا افتاده و مشکلی به خاطر داشتن پوشش اسلامی‌نداریم به طوری که در هنگام بازی و تمرین چه مرد باشد یا نباشد، چه فیلمبرداری کنند یا نه ما با حجاب بازی می‌کنیم. علاوه بر این گفتند که به فرزند و همسرم اقامت نمی‌دهند و فقط خود من می‌توانم در این کشور اقامت داشته باشم که نپذیرفتم. تیم روسیه هم که به ایران آمده بود به من و یکی از هم تیمی‌هایم گفتند که ما از نظر قوای جسمانی توانایی بازی کردن در لیگ روسیه را داریم اما صحبت آنها به این معنی نبود که ما را برای بازی در تیم‌هایشان دعوت کرده‌اند. تنها آنها اعتقاد داشتند که ما توانایی بازی در لیگ آنها را داریم».
تولد رادان
حدود یک سال و چند ماه به دلیل بارداری از میادین ورزش دور بود اما به خاطر همت خود و تشویق‌های نزدیکانش انگیزه پیدا کرد تا دوباره به ورزش حرفه ای برگردد. اردلان، کاپیتان تیم ملی فوتسال، نزدیک 7 سال است که مادر شده است؛ اردلان نه تنها در این مدت فوتسال را کنار نگذاشته که همزمان درس هم می‌خواند. او دانشجوی دوره کارشناسی ارشد است و مدیریت در ورزش می‌خواند؛ «حدود یک سال و چند ماه به خاطر بارداری از میادین ورزش دور بودم اما به خاطر همت خودم و تشویق‌های همسرم انگیزه پیدا کردم تا دوباره به ورزش حرفه ای برگردم. خانواده‌ها نیز خیلی من را تشویق کردند که دوباره ورزش را از سر بگیرم.
همه دست به دست هم دادند و من را حمایت کردند؛ مخصوصا همسرم که باعث شد دوباره به فکر بازگشتن بیفتم چون خودم دیگر فکر برگشتن نداشتم. ناشکر نیستم. وقتی باردار شدم گفتم خدا خواسته و به خاطر فرزندم ورزش را کنار می‌گذارم که همسرم کمکم کرد برگردم. همین دلایل کافی بود تا من تمرین‌هایم را از سر بگیرم.در این چند ماهی که در تیم نبودم خیلی تغییرات پیش آمده بود و مربی‌ها هم عوض شده بودند؛ اما همین که فهمیدند من دوباره برگشتم خیلی استقبال کردند و من را پذیرفتند. خودم هم با توجه به تلاش‌هایی که کردم و حمایت‌هایی که داشتم می‌خواستم دوباره جزو ترکیب اصلی باشم. 7-6 ماه تمرین‌های اختصاصی داشتم و خوشبختانه از نظر فیزیولوژی بدنم هم طوری نبود که از فرم بیفتم. خیلی سریع با یک رژیم غذایی و ورزش صحیح توانستم دوباره به روزهای اوجم برگردم. زمانی که برای تیم ملی انتخاب شدم خیلی طبیعی بود که مثل قبل نباشم اما بعد از دو ماه باز هم به روال عادی برگشتم و به آن چیزی که می‌خواستم رسیدم. فکر می‌کنم در این یکی دو سال اخیر هم خوب بازی می‌کنم».
19 سال بعد
چه کسی فکرش را می‌کرد که 19 سال بعد، درست وسط مسابقات قهرمانی آسیا، دوباره نام او سر زبان‌ها بیفتد؟ این بار اما به خاطر حقی که او ندارد؛ حق خروج از کشور!
اردلان که جزو بهترین‌های فوتسال بانوان ایران است و تیم ملی بدون او در مسابقات چپ پای باتجربه ندارد، پسر هفت ساله ای به نام رادان دارد که باید تا چند روز دیگر نخستین سال تحصیلی اش را در مقطع دبستان آغاز کند، از همین رو همسر وی که اتفاقا از همکاران مطبوعاتی در ورزش و مجری شبکه ورزش (مهدی توتونچی) است، تمایلی برای تمدید پاسپورت او نشان نداده اما اردلان می‌تواند در روز اول مهر کنار فرزندش باشد. توتونچی سال‌ها به حمایت از ورزش بانوان و همسرش پرداخته اما حالا نوک پیکان انتقادها به سمت وی روانه است.
اردلان چه گفت؟
اردلان در این باره به گل گفته است: «28 شهریور زمان جشن ورود به کلاس اول پسرم است که می‌توانم در کنار او باشم. تیم بیست و نهم پرواز دارد. ضمن اینکه دوم و سوم مهر تعطیل است و بعد از آن تیم از مالزی بر می‌گردد بنابراین موضوع سر فقط یک روز مدرسه رفتن رادان است».
او در اینستاگرامش هم نوشته است: «من از طریق انجمن حقوق زنان پیگیر این موضوع خواهم بود. من برای تفریح خارج از ایران نمی‌روم. هدفم اعتلای پرچم و کشورم است. مگر بعد از نایب قهرمانی در داخل سالن گوانجو چه چیزی عاید ما شد؟ همان طور که پسرها مشکل سربازی دارند و راه حلی برایش پیدا می‌شود، باید کاری هم برای بانوان صورت بگیرد. مگر چه فرقی بین ماست؟ من زن و مادر هستم و از حقم در این دو مقوله نمی‌گذرم».
او در گفت و گویی با نسیم در این باره توضیحات بیشتری داده است: «مسابقات جام ملت‌های آسیا برای نخستین بار برگزار می‌شود و من هم در اردوهای تیم ملی تمرینات خوبی را زیرنظر خانم سلیمانی انجام دادم، اما همسرم پاسپورتم را برای حضور در این مسابقات نداد و به دلیل مخالفت همسرم برای سفر به خارج از ایران این رقابت‌ها را از دست دادم. ای کاش مسئولان قانونی برای بانوان ورزشکار بگذارند تا در چنین مواقعی بتوانیم از حق‌مان دفاع کنیم. این مسابقات برای من اهمیت زیادی داشت و من به عنوان یک زن مسلمان می‌خواستم برای بالا بردن پرچم کشورم تلاش کنم، نه اینکه برای گردش و تفریح بروم. من این مسابقات را از دست دادم، اما از مسئولان درخواست می‌کنم برای بانوان نیز مثل سربازی خدمت قانونی بگذارند تا این‌گونه به تیم ملی و ورزشکار لطمه نخورد، من هم سرباز تیم ملی هستم و می‌خواستم برای پرچم کشورم بجنگم. تیم ملی به وجود من احتیاج دارد و نمی‌توانم ملی پوشان را همراهی کنم».
نیلوفر اردلان حالا از تیم ملی دور مانده و چاره ای جز ماندن در خانه و آماده کردن رادان برای رفتن به مدرسه ندارد. او در حالی مجبور است مسابقات تیم ملی را از خانه تماشا کند که مهدی توتونچی درباره بهترین هدیه ای که می‌تواند به همسرش بدهد، گفته بود: «لباس ورزشی و استوک (کفش فوتبال) ایشان را خوشحال می‌کند». استوک و لباس ورزشی که فعلا به خاطر برخی مسائل شخصی از او گرفته شده است.
مهدی توتونچی و اختلافات خانوادگی
نیلوفر اردلان تلفن همراه خود را خاموش کرده و به هیچ تماسی پاسخ نمی‌دهد، به همین دلیل با مهدی توتونچی تماس گرفتیم تا توضیحات او را درباره این ماجرا بشنویم. توتونچی در این باره به «قانون» گفت: با احترام به شما و سایر دوستان رسانه‌ای در این باره مصاحبه نمی کنم. این یک ماجرای شخصی و خانواده‌ای است. او در واکنش به رسانه‌ای شدن این ماجرا از طرف خانم اردلان گفت: به هرحال ایشان ماجرا را رسانه‌ای کرده و از خودش بپرسید چرا این کار را کرده است. وقتی به او گفتیم که خانم اردلان به تلفن‌ها جواب نمی‌دهد، گفت: به خاطر همین هجمه‌هاست که ایشان گوشی‌شان را خاموش کرده‌اند. الان شما در یک خانواده‌ای زندگی می‌کنید که ممکن است پدر با مادر اختلاف نظر داشته باشد.
اگر بگوییم این اختلافات وجود ندارد، قطعا حقیقت را نگفتیم. فرض کنید من طرفدار استقلال هستم و شما پرسپولیس، این اختلاف نظرها باعث رشد، پویایی، توسعه و اختراع می‌شود. الان هم چون من با ایشان اختلاف دارم، احساس می‌کنم یک موضوع شخصی است. از شما و عادل فردوسی‌پور هم تشکر می‌کنم که تماس گرفتند ولی اصلا دوست ندارم یک مشکل خانوادگی رسانه‌ای شود. او در واکنش به اینکه برخی رسانه‌ها مثل بی بی سی این ماجرا را بولد کرده اند، گفت: ببینید حضرت امام (س) فرمودند که آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند. بی بی سی و صدای آمریکا چه زمانی درباره مسائلی که متن هستند، صحبت کرده‌اند؟
همیشه دنبال حاشیه هستند. همین کشتی‌گیر ما که پناهنده شده، مصاحبه کرده؛ گفته رفته بودم بستگانم را ببینم ولی ببینید چه چیزهایی برای آنها نوشتند. من احساس می‌کنم در این‌گونه موارد مرد خانواده باید ماجرا را مدیریت کند. ایشان ناراحت بودند که همراه تیم نرفتند و مصاحبه کرده‌اند ولی من دوست ندارم در این باره صحبت کنم تا مشکل را حل کنم.