در پرسپولیس، سرمربی از همان لحظه آغاز کار، بهانه های درشت برای موفق نشدن دارد.تاپ مولر می تواند خیالش از گرفتن 800 هزار دلار راحت باشد و از همان روز اول به متهم کردن دیگران در راه ناکامی هم فکر کند. کاری که چند فصلی است پرسپولیسی ها در تابستان انجام می دهند، در سطح استاندارد فوتبال اروپا کم نظیر است. مدیران پرسپولیس خودشان تیم را می بندند و بعد با یک سرمربی به توافق می رسند که مسؤولیت فنی تیم را به عهده بگیرد.
به نوشته قدس؛ آخرین مربی ای که در پرسپولیس خودش تیم را بست، علی پروین بود؛ مردی که با او نمی شد از این شوخی ها کرد. پروین حداقل در دو موضوع تمامیت خواه بود؛ بستن تیم در تابستان و ارنج تیم در هر بازی.
پرسپولیس برای فصل 85 - 84 توسط سرمربی اش بسته شد؛همان فصلی که پروین، پژمان نوری و مهرزاد معدنچی را جذب کرد و حامد کاویانپور را نیز به جمع قرمزها برگرداند. پس از آن مصطفی دنیزلی درحالی با پرسپولیس قرارداد بست که فصل نقل و انتقالات تقریباً به پایان رسیده بود. دنیزلی در طول فصل به شدت از این موضوع ضربه خورد، به طوری که تیمش چهار مدافع بیشتر نداشت و در پست دفاع آخر مجبور شد از بازیکنانی مثل پژمان نوری استفاده کند یا فرزاد آشوبی را در پست استاپر به بازی بگیرد.
شاید بتوان از عقد دیرهنگام قرارداد با دنیزلی و عدم حضور این مربی در پروسه تیم بستن، به عنوان مهمترین دلایل قهرمان نشدن پرسپولیس در فصل 86 - 85 یاد کرد. پس از دنیزلی، این قطبی بود که دو فصل پیاپی کمترین نقش را در بستن پرسپولیس داشت. در فصل اول حمید استیلی عملکرد خوبی دربازار داشت و به قطبی در راه قهرمانی کمک کرد و فصل بعد افشین پیروانی و مدیران پرسپولیس با نگاهی نامتعادل در جذب مهره ها، تیم را خیلی ستاره محور و البته کُند و ایستا بستند تا افشین قطبی خیلی زود از تیمش ناامید شود و ایران را ترک کند.
حالا دوباره پرسپولیس دارد از همان سوراخ همیشگی گزیده می شود و هیچ کس به این فکر نمی کند که تاپ مولر 800 هزار دلاری یا هر مربی دیگری، چگونه می تواند با تیمی که احتمالاً طبق نظر خودش بسته نشده، در یک پروسه 10 ماهه به موفقیت برسد؟اصلاً همین که یک مربی از روز اول تمرین در یک تیم، بهانه های بزرگ برای موفق نشدن داشته باشد، سطح انگیزه او و تیمش به حداقل می رسد. آیا پرسپولیسی ها به این نکات ریز و ترسناک فکر کرده اند که این قدر مطمئن دارند تیم می بندند؟
جالب است که در سطح اول فوتبال جهان نیز چنین حرکتی از سوی پرافتخارترین تیم دنیا دیده می شود. رئال مادرید که دیگر در فوتبال اروپا بدنام شده و لقب تیم «بی فلسفه» را گرفته، تقریباً هر فصل سرمربی اش را عوض می کند و بی ثباتی سرمربیانش نیز بیشتر معلول نقش کم آنها در بستن تیم است.
رئالی ها برای فصل بعد با مانوئل پلگرینی قرارداد بسته اند، یک مربی متخصص در امور دفاعی. بعد خورخه والدانو و فلورنتینو پرس پشت سر هم در حال جذب ستاره های هجومی هستند و به بدنه دفاعی تیمشان توجه چندانی ندارند. این وسط معلوم نیست پلگرینی تا چه زمانی می تواند در رئال دوام بیاورد.
در واقع موازی کاری مدیرفنی و مدیرعامل باشگاه با سرمربی و دخالت در وظایف او، کاری کرده که رئال در این سالها رنگ نیمه نهایی لیگ قهرمانان را هم نبیند. حالا اگر باشگاه پرسپولیس اصرار دارد لقب رئال مادرید را دریافت کند و با این لقب جذاب، هر فصل ناکام بماند، حرفی نیست.
اصلاً از این به بعد به جای پرسپولیس، می توان از «رئال ایران» استفاده کرد؛ اسمی که همانقدر که جذاب است، کنایه آمیز و خنده دار هم جلوه می کند. اگر این استراتژی و سیاستی که رئال انتخاب کرده، به موفقیت پایدار برسد؛ تمام قواعد اقتصادی و فنی فوتبال زیر سؤال می رود. همانطور که موفقیت احتمالی «رئال ایران»، رأی به مثبت بودن «بی فلسفگی» در تیم بستن و جذب مربی و کلیات فوتبال می دهد. البته ریشه ها و دلایل تشابه استراتژی پرسپولیس و رئال، یکسان نیست.
در رئال جنگ برای گرفتن پورسانت نیست. مدیر رئال خیلی راحت نقش سرمربی را کمتر از خود می داند و هیچ شبهه ای وجود ندارد. اینجا اما دلایل دیگری پشت معرفی سرمربی پس از تیم بستن وجود دارد. در همین شرایط موفق ترین لیگ جهان، لیگ انگلیس است، چون سرمربی در فوتبالشان، «رئیس» است؛رئیس نقل و انتقالات، رئیس رختکن و رئیس تمام مسائل فنی. فوتبال ایران کدام الگو را انتخاب می کند؟
به نوشته قدس؛ آخرین مربی ای که در پرسپولیس خودش تیم را بست، علی پروین بود؛ مردی که با او نمی شد از این شوخی ها کرد. پروین حداقل در دو موضوع تمامیت خواه بود؛ بستن تیم در تابستان و ارنج تیم در هر بازی.
پرسپولیس برای فصل 85 - 84 توسط سرمربی اش بسته شد؛همان فصلی که پروین، پژمان نوری و مهرزاد معدنچی را جذب کرد و حامد کاویانپور را نیز به جمع قرمزها برگرداند. پس از آن مصطفی دنیزلی درحالی با پرسپولیس قرارداد بست که فصل نقل و انتقالات تقریباً به پایان رسیده بود. دنیزلی در طول فصل به شدت از این موضوع ضربه خورد، به طوری که تیمش چهار مدافع بیشتر نداشت و در پست دفاع آخر مجبور شد از بازیکنانی مثل پژمان نوری استفاده کند یا فرزاد آشوبی را در پست استاپر به بازی بگیرد.
شاید بتوان از عقد دیرهنگام قرارداد با دنیزلی و عدم حضور این مربی در پروسه تیم بستن، به عنوان مهمترین دلایل قهرمان نشدن پرسپولیس در فصل 86 - 85 یاد کرد. پس از دنیزلی، این قطبی بود که دو فصل پیاپی کمترین نقش را در بستن پرسپولیس داشت. در فصل اول حمید استیلی عملکرد خوبی دربازار داشت و به قطبی در راه قهرمانی کمک کرد و فصل بعد افشین پیروانی و مدیران پرسپولیس با نگاهی نامتعادل در جذب مهره ها، تیم را خیلی ستاره محور و البته کُند و ایستا بستند تا افشین قطبی خیلی زود از تیمش ناامید شود و ایران را ترک کند.
حالا دوباره پرسپولیس دارد از همان سوراخ همیشگی گزیده می شود و هیچ کس به این فکر نمی کند که تاپ مولر 800 هزار دلاری یا هر مربی دیگری، چگونه می تواند با تیمی که احتمالاً طبق نظر خودش بسته نشده، در یک پروسه 10 ماهه به موفقیت برسد؟اصلاً همین که یک مربی از روز اول تمرین در یک تیم، بهانه های بزرگ برای موفق نشدن داشته باشد، سطح انگیزه او و تیمش به حداقل می رسد. آیا پرسپولیسی ها به این نکات ریز و ترسناک فکر کرده اند که این قدر مطمئن دارند تیم می بندند؟
جالب است که در سطح اول فوتبال جهان نیز چنین حرکتی از سوی پرافتخارترین تیم دنیا دیده می شود. رئال مادرید که دیگر در فوتبال اروپا بدنام شده و لقب تیم «بی فلسفه» را گرفته، تقریباً هر فصل سرمربی اش را عوض می کند و بی ثباتی سرمربیانش نیز بیشتر معلول نقش کم آنها در بستن تیم است.
رئالی ها برای فصل بعد با مانوئل پلگرینی قرارداد بسته اند، یک مربی متخصص در امور دفاعی. بعد خورخه والدانو و فلورنتینو پرس پشت سر هم در حال جذب ستاره های هجومی هستند و به بدنه دفاعی تیمشان توجه چندانی ندارند. این وسط معلوم نیست پلگرینی تا چه زمانی می تواند در رئال دوام بیاورد.
در واقع موازی کاری مدیرفنی و مدیرعامل باشگاه با سرمربی و دخالت در وظایف او، کاری کرده که رئال در این سالها رنگ نیمه نهایی لیگ قهرمانان را هم نبیند. حالا اگر باشگاه پرسپولیس اصرار دارد لقب رئال مادرید را دریافت کند و با این لقب جذاب، هر فصل ناکام بماند، حرفی نیست.
اصلاً از این به بعد به جای پرسپولیس، می توان از «رئال ایران» استفاده کرد؛ اسمی که همانقدر که جذاب است، کنایه آمیز و خنده دار هم جلوه می کند. اگر این استراتژی و سیاستی که رئال انتخاب کرده، به موفقیت پایدار برسد؛ تمام قواعد اقتصادی و فنی فوتبال زیر سؤال می رود. همانطور که موفقیت احتمالی «رئال ایران»، رأی به مثبت بودن «بی فلسفگی» در تیم بستن و جذب مربی و کلیات فوتبال می دهد. البته ریشه ها و دلایل تشابه استراتژی پرسپولیس و رئال، یکسان نیست.
در رئال جنگ برای گرفتن پورسانت نیست. مدیر رئال خیلی راحت نقش سرمربی را کمتر از خود می داند و هیچ شبهه ای وجود ندارد. اینجا اما دلایل دیگری پشت معرفی سرمربی پس از تیم بستن وجود دارد. در همین شرایط موفق ترین لیگ جهان، لیگ انگلیس است، چون سرمربی در فوتبالشان، «رئیس» است؛رئیس نقل و انتقالات، رئیس رختکن و رئیس تمام مسائل فنی. فوتبال ایران کدام الگو را انتخاب می کند؟