فوتبال هر کشور مشخصه و فاکتور خاص خود را دارد. به عبارت بهتر می توان با رهگیری کد برزیل، آرژانتین، هلند، آلمان و... به معنای عباراتی مانند تکنیک، فریب، دودستگی و سختکوشی در فوتبال دست یافت.
به نوشته اعتماد و به نقل از یاهو اسپورتس؛ از سامبای زرد تا نظم آهنین ژرمن ها که گویی در فرهنگ لغات شان کلمه یی به نام ناامیدی وجود ندارد، 10 تیم و منطقه بزرگ با شناسه های مشخصی به یاد آورده می شوند.
---
برزیل؛ دین فوتبال
فوتبال مدیون آنها است؛ مدیون زیبایی، روح، تحول دمادم و فوتبال تهاجمی زردپوشان.
بازیکنان سرزمین قهوه در 28 سالگی 34 ساله هستند و شاید به دلیل همین تقلب های شناسنامه یی امثال رونالدینیو، رونالدو و آدریانو عملاً در 28 سالگی از فوتبال خداحافظی می کنند. هر برزیلی یک جادوگر است؛ می خواهد فابیانو باشد یا گیلبرتو. در اصل موضوع تفاوتی ایجاد نمی شود.
هلند؛ اختلافات داخلی
مدعیان همیشگی همه جام ها همیشه از اختلافات درون اردویی ضربه خورده اند. مثلاً در یورو 96 ادگار داویدز و در جام جهانی 1998 بوگارد مشکل ساز شدند. 3-3-4 سنتی لاله های نارنجی تا پایان مرحله گروهی ادوار مختلف تورنمنت های بزرگ، چشم ها را خیره می کند اما از آنجا به بعد بختک ناکامی انتظار قهرمان یورو 88 را می کشد.
بالکان؛ قدرت
کشورهای این منطقه به خصوص اقمار یوگسلاوی سابق به لحاظ تاکتیکی بسیار قدرتمند و سازمان یافته عمل می کنند. اما وقتی فصل ناکامی فرابرسد، آنها همه دارایی های خود را به دست باد می سپارند. به طور طبیعی سبک بازی قدرتی اهالی فوتبالی بالکان داوران را حساس می کند؛ به حدی که وقتی یک بر صفر پیش می افتند با کوچک ترین خطا کارت زرد و قرمز را فراروی شان می بینند. شما جای داور. چنانچه بارانی از تکل ها و خطاها روی سرتان می بارید، ابزار پیشگیری را چتر نمی کردید؟
آرژانتین؛ اخراجی ها
بازیکنان تکنیکی فراوانی در اختیار دارند. با این حال فلسفه پیروزی به هر قیمت چهره تیم پرافتخار امریکای جنوبی را زشت کرده است. از «دست خدا» (اصطلاح مارادونا در توجیه توپی که با دست درون دروازه انگلیس جای داد) گرفته تا پیراهن کشی های مداوم؛ آرژانتینی ها وسیله را توجیه هدف می دانند. آنها وقتی عقب بیفتند، معمولاً چند اخراجی روی دست مربی می گذارند.
پرتغال؛ حسرت
از زمان اوزه بیو (یکی از بزرگ ترین بازیکنان تاریخ فوتبال) در حسرت یک مهاجم تمام کننده می سوزند. هافبک های تهاجمی برزیل اروپا تکنیکی هستند اما در گلزنی ناکام نشان می دهند و شاید همین عامل مانع موفقیت نسل طلایی پرتغال شد. حتی کریس رونالدو بهترین بازیکن حال حاضر دنیا هم احتمالاً نخواهد توانست سال آینده طلسم مردان تنگه ماژلان در جام جهانی را بشکند.
آفریقای مرکزی؛ از این دروازه تا...
تیم های مرکز و غرب آفریقا قدرت و سرعت را توامان در اختیار دارند. آنجا فوتبالیست هایی مثل اسین و امانا با وجود حضور در منطقه تهاجمی بالفطره یک مدافع هستند. سختکوشی و تلاش بی وقفه، برای آفریقایی های این مناطق یک بدن تراشیده را به ارمغان آورده است. دروازه بان های ملی پوش آفریقای مرکزی و غربی مانند پل رابینسون می توانند از این دروازه تور آن دروازه را بلرزانند چون پاهای خیلی قدرتمندی دارند.
اسپانیا؛ سازی برای رقصیدن
فشار ناشی از توقع های زیاد و توجه بیش از حد به تکنیک در تورنمنت های بزرگ باعث شکنندگی اسپانیا می شود. مردان پراحساس مدیترانه به لطف برخوردار بودن از استعدادهای درخشان در هیبت مدعی وارد تورنمنت های بزرگ می شوند اما تا چندی قبل، همیشه ناکام باز می گشتند. به هر حال هیچ هنرمندی نمی تواند در یک زمان با ساز کاتالونیا، گالیسیا و باسک به انجام حرکات موزون بپردازد.
انگلیس؛بی تکنیک ها
ارسال بلند توپ برای هسکی و کراوچ و دیگر هیچ. سه شیرها علاوه بر بی بهره بودن از تکنیک، قادر به ارسال پنج پاس سالم بین خودشان نیستند اما در عوض تا دلتان بخواهد زور و قدرت بدنی دارند. در این شرایط چاره یی غیر از بهره گیری از ضربه های آزاد و سر باقی نمی ماند.
ایتالیا؛ پایان خوب
سبک خسته کننده و کند، بازیکنان کهنسال اما آشنا به پیروزی. این فوتبال ایتالیا است، شروع بد و مصیبت بار غالباً با یک شاهکار پایانی همراه می شود تا همه تیم های حاضر در تورنمنت های مختلف از حضور ایتالیا باخبر شوند. علاقه به حفظ دارایی باعث می شود حتی مهاجمان لاجوردی پوش نیز فقط درون محوطه جریمه پرسه بزنند. البته نسل جدید به سردمداری لوکا تونی یک استثنا تلقی می شود.
آلمان؛ ناامیدی ممنوع
نظم، فرصت طلبی و حرفه یی گری اجزای جدایی ناپذیر فوتبال ژرمن ها است. سفید پوشان اگر فرصتی به دست بیاورند گل می زنند. آلمان هرگز نگران بازی های نزدیک نمی شود چون می داند در بدترین حالت نهایتاً در ضربه های پنالتی به برتری دست می یابد. نایب قهرمان جام جهانی 2002 حتی وقتی دو مدافع میانی احمق در اختیار دارد و تاکتیکی منسوخ را به اجرا می گذارد، موفق است.
به نوشته اعتماد و به نقل از یاهو اسپورتس؛ از سامبای زرد تا نظم آهنین ژرمن ها که گویی در فرهنگ لغات شان کلمه یی به نام ناامیدی وجود ندارد، 10 تیم و منطقه بزرگ با شناسه های مشخصی به یاد آورده می شوند.
---
برزیل؛ دین فوتبال
فوتبال مدیون آنها است؛ مدیون زیبایی، روح، تحول دمادم و فوتبال تهاجمی زردپوشان.
بازیکنان سرزمین قهوه در 28 سالگی 34 ساله هستند و شاید به دلیل همین تقلب های شناسنامه یی امثال رونالدینیو، رونالدو و آدریانو عملاً در 28 سالگی از فوتبال خداحافظی می کنند. هر برزیلی یک جادوگر است؛ می خواهد فابیانو باشد یا گیلبرتو. در اصل موضوع تفاوتی ایجاد نمی شود.
هلند؛ اختلافات داخلی
مدعیان همیشگی همه جام ها همیشه از اختلافات درون اردویی ضربه خورده اند. مثلاً در یورو 96 ادگار داویدز و در جام جهانی 1998 بوگارد مشکل ساز شدند. 3-3-4 سنتی لاله های نارنجی تا پایان مرحله گروهی ادوار مختلف تورنمنت های بزرگ، چشم ها را خیره می کند اما از آنجا به بعد بختک ناکامی انتظار قهرمان یورو 88 را می کشد.
بالکان؛ قدرت
کشورهای این منطقه به خصوص اقمار یوگسلاوی سابق به لحاظ تاکتیکی بسیار قدرتمند و سازمان یافته عمل می کنند. اما وقتی فصل ناکامی فرابرسد، آنها همه دارایی های خود را به دست باد می سپارند. به طور طبیعی سبک بازی قدرتی اهالی فوتبالی بالکان داوران را حساس می کند؛ به حدی که وقتی یک بر صفر پیش می افتند با کوچک ترین خطا کارت زرد و قرمز را فراروی شان می بینند. شما جای داور. چنانچه بارانی از تکل ها و خطاها روی سرتان می بارید، ابزار پیشگیری را چتر نمی کردید؟
آرژانتین؛ اخراجی ها
بازیکنان تکنیکی فراوانی در اختیار دارند. با این حال فلسفه پیروزی به هر قیمت چهره تیم پرافتخار امریکای جنوبی را زشت کرده است. از «دست خدا» (اصطلاح مارادونا در توجیه توپی که با دست درون دروازه انگلیس جای داد) گرفته تا پیراهن کشی های مداوم؛ آرژانتینی ها وسیله را توجیه هدف می دانند. آنها وقتی عقب بیفتند، معمولاً چند اخراجی روی دست مربی می گذارند.
پرتغال؛ حسرت
از زمان اوزه بیو (یکی از بزرگ ترین بازیکنان تاریخ فوتبال) در حسرت یک مهاجم تمام کننده می سوزند. هافبک های تهاجمی برزیل اروپا تکنیکی هستند اما در گلزنی ناکام نشان می دهند و شاید همین عامل مانع موفقیت نسل طلایی پرتغال شد. حتی کریس رونالدو بهترین بازیکن حال حاضر دنیا هم احتمالاً نخواهد توانست سال آینده طلسم مردان تنگه ماژلان در جام جهانی را بشکند.
آفریقای مرکزی؛ از این دروازه تا...
تیم های مرکز و غرب آفریقا قدرت و سرعت را توامان در اختیار دارند. آنجا فوتبالیست هایی مثل اسین و امانا با وجود حضور در منطقه تهاجمی بالفطره یک مدافع هستند. سختکوشی و تلاش بی وقفه، برای آفریقایی های این مناطق یک بدن تراشیده را به ارمغان آورده است. دروازه بان های ملی پوش آفریقای مرکزی و غربی مانند پل رابینسون می توانند از این دروازه تور آن دروازه را بلرزانند چون پاهای خیلی قدرتمندی دارند.
اسپانیا؛ سازی برای رقصیدن
فشار ناشی از توقع های زیاد و توجه بیش از حد به تکنیک در تورنمنت های بزرگ باعث شکنندگی اسپانیا می شود. مردان پراحساس مدیترانه به لطف برخوردار بودن از استعدادهای درخشان در هیبت مدعی وارد تورنمنت های بزرگ می شوند اما تا چندی قبل، همیشه ناکام باز می گشتند. به هر حال هیچ هنرمندی نمی تواند در یک زمان با ساز کاتالونیا، گالیسیا و باسک به انجام حرکات موزون بپردازد.
انگلیس؛بی تکنیک ها
ارسال بلند توپ برای هسکی و کراوچ و دیگر هیچ. سه شیرها علاوه بر بی بهره بودن از تکنیک، قادر به ارسال پنج پاس سالم بین خودشان نیستند اما در عوض تا دلتان بخواهد زور و قدرت بدنی دارند. در این شرایط چاره یی غیر از بهره گیری از ضربه های آزاد و سر باقی نمی ماند.
ایتالیا؛ پایان خوب
سبک خسته کننده و کند، بازیکنان کهنسال اما آشنا به پیروزی. این فوتبال ایتالیا است، شروع بد و مصیبت بار غالباً با یک شاهکار پایانی همراه می شود تا همه تیم های حاضر در تورنمنت های مختلف از حضور ایتالیا باخبر شوند. علاقه به حفظ دارایی باعث می شود حتی مهاجمان لاجوردی پوش نیز فقط درون محوطه جریمه پرسه بزنند. البته نسل جدید به سردمداری لوکا تونی یک استثنا تلقی می شود.
آلمان؛ ناامیدی ممنوع
نظم، فرصت طلبی و حرفه یی گری اجزای جدایی ناپذیر فوتبال ژرمن ها است. سفید پوشان اگر فرصتی به دست بیاورند گل می زنند. آلمان هرگز نگران بازی های نزدیک نمی شود چون می داند در بدترین حالت نهایتاً در ضربه های پنالتی به برتری دست می یابد. نایب قهرمان جام جهانی 2002 حتی وقتی دو مدافع میانی احمق در اختیار دارد و تاکتیکی منسوخ را به اجرا می گذارد، موفق است.