دزدی مدرک و استفاده از مدارک جعلی برای گرفتن امتیازات نداشته، امری است که درجوامع مختلف به طرق گوناگون وجود دارد. ورزش هم از این موضوع بی‌بهره نمانده است به گونه‌ای که استفاده از مدارک جعلی این روز‌ها در ورزش رایج شده است. رشته‌های مانند اتومبیلرانی، پرورش اندام؛ سبک‌های مختلف رشته‌های رزمی انفرادی وغیره برای استفاد‌های مختلف وارد حوزه‌ی جعل مدک شد‌ه‌اند. سوء استفاده‌کنندگان از این مدارک بدون اینکه برای گرفتن آن زحمتی کشیده باشند با زد و بند و پرداخت هزینه‌هایی بسیار اندک گواهینامه‌ی شرکت در مسابقات و یا حتی گواهینامه کسب مدال را دریافت می‌کنند!؟ چندی است که این ماجرا در ایران به رشته کوهنوردی هم سرایت کرده و برخی ناآگاهان به روح ورزش از طریق برخی آژانس‌های توریستی بدون صعود به قله‌ای مشخص تنها با پرداخت مبلغی اندک مدرک صعود به آن قله را خریداری می‌کنند که در مواردی هم این مدارک بی‌نام خرید و فروش می‌شود.
به گزارش ایسنا؛ درتابستان سال گذشته در مجموع 23 تیم ایرانی برای فتح قلل هفت تا هشت هزار متری در جهان تلاش کردند. چهار گروه از این تیم‌ها (متشکل از 39 نفر) برای صعود به قلل 8000 متری و نوزده تیم (متشکل از 187نفر) به سراغ قلل 7000 متری رفتند که در مجموع از 226 نفری که قصد صعود داشتند تنها 96 نفر موفق به صعود به قلل مورد نظر شدند.
این صعودها از طرف فدراسیون کوهنوردی تا هیات‌ها، گروه‌ها، باشگاه‌ها، موسسات و اشخاص حقیقی انجام می‌شود. مرگ دو کوه‌نورد بر روی قله لنین، و چهار نفردر تیلیچو و نانگاپاربات، بی گمان هشداری بود برای آنان که قصد تلاش‌های جدیدی برای صعود دارند. تلفاتی که نقطه مشترک‌شان اصرار نفرات کشته شده یا همنوردانشان برای فتح قله بود.
هوایی نامناسب و بی‌توجهی به الگوهای هم هوایی، تعجیل در صعود بدلیل هزینه بالای رزرو شرکت‌های طرف قرارداد، ترس نسبت به از دست دادن هوای مناسب و برخورد با هوای نامطلوب، کم تجربگی در هدایت تیم‌ها و سرپرستی صعودهای بلند و غیره از جمله عواملی است که می‌توان در اغلب صعودهای منجر به تلفات برشمرد.
هزینه‌ی بالای صعودها موجب می‌شود تا عمده نفرات بی‌توجه به وضعیت همنوردانشان به جای بازگشت به کمپ‌های پائین‌تر، آنها را ترغیب به استراحت در کمپ‌های بالا و یا ادامه صعود کنند در این بین تمارض بیشتر کوهنوردان بیمار نسبت به شرایط جسمانی شان و عدم بازگشت به پایین در مواقع مناسب خود از عواملی است که به بروز حوادث می انجامد.
در کنار تمامی این علل و عوامل آفت جدید صعودهای برون مرزی روی آوردن کوه نوردان بازمانده از فتح قلل به خرید دیپلم‌های صعود از شرکت‌ها و بعضا مراجع قانونی در کمپ‌های اصلی و فدراسیون‌های کشورهای مقصد است. امری که بیشتر در جمهوری‌های استقلال یافته شوروی سابق در پامیر و تیان شان به چشم می خورد.
با خرید این گواهینامه‌ها نام برخی کوهنوردان بدون آنکه تحقیقی در مورد صعودشان صورت گیرد بر روی این دیپلم‌ها ثبت می‌شود. حال می‌توان پرسید که دیپلم‌های بدون صعود مرهم کدامیک از زخم‌های کوهنوردان برای این فتوحات پوشالی است؟! و راه مقابله با این آفت در مقابل تلاش تا پای مرگ کوه نوردان واقعی چیست؟
بر اساس این گزارش، برخی از این گواهینامه‌ها در محل تنها با 30 دلار و بدون نام فرد صعود کننده به فروش می‌رسد. کارشناس خبره فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی در این باره اظهار کرد: متاسفانه این مساله در کوهنوردی جهان وجود دارد و باید فکری برای آن کرد.
رضا زارعی افزود: پنج منطقه‌ی مرتفع جهان تیان شان، پامیر، قره قروم، هیمالیای نپال و تبت گواهینامه‌های صعودشان بسیار معتبر هستند. در این میان گواهینامه‌های نپال و تبت چون سابقه‌ی گواهینامه دادنشان بسیار قدیمی است برای حفظ اعتبار کوه‌های خود و آبروی‌شان همیشه یک افسر رابط با تیم‌ها دارند و برای دادن گواهینامه‌ها دقت زیادی می‌کنند.
وی ادامه داد: متاسفانه در کشورهای تازه استقلال یافته شوروی به خاطر شرایط خاص در آن کشورها، شرکت‌های خصوصی به جای فدراسیون ورزشی اقدام به دادن گواهینامه‌های صعود می‌کنند. این شرکت‌های خصوصی برای اینکه بتوانند پول بیشتری بگیرند و هزینه‌های خود را جبران کنند مجبور هستند امتیازاتی به تیم‌ها و کوهنوردان بدهند. متاسفانه یکی از این امتیازات، دادن گواهینامه‌ی صعود به قله‌ها است بدون اینکه تحقیقی درمورد آن صعود بکنند. در این بحث سوء استفاده‌های زیادی از سوی برخی کوهنوردان می‌شود.
کارشناس خبره‌ی فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزش با اشاره به اینکه فدراسیون تلاش زیادی کرد تا بتواند راهکار مناسبی برای جلوگیری از این کار انجام دهد، خاطرنشان کرد: فدراسیون به صعودها معادل مدال‌های جهانی و آسیایی پولی را می‌پرداخت اما، چون این سوء استفاده‌ها از گواهینامه‌ها و احکام بالا گرفت پرداخت معادل‌ها را متوقف کرد. پس از مدتی بررسی، کار پرداخت معادل‌ها را از سر گرفت اما، با سخت‌گیری بسیار و آن هم تنها به صعودهایی که زیرنظر فدراسیون انجام شود.
وی ادامه داد: صعود به یک قله به داشتن عکس از آن قله، دانستن شرایط صعود و گواهینامه منوط است اما، برخی کوهنوردان که موفق به فتح قله نمی‌شدند یا بدون طی کردن مسیر سخت می‌خواستند از معادل‌سازی فدراسیون استفاده کنند اقدام به گرفتن این گواهینامه‌های جعلی می‌کردند. این کوهنوردان دلیل عکس نداشتن از قله را یخ زدن دوربین، نبودن فرد دیگر برای عکس گرفتن از آنها توجیه می‌کردند و این را بهانه‌ای می‌کردند که فدراسیون گواهینامه‌ی آنها را ملاک قرار دهد.
زارعی گفت: این سخت گیری باعث شد برخی کوهنوردان که به راستی موفق به فتح قله می‌شدند، عکس می‌آوردند و گواهینامه‌ی صعود داشتند نیز مورد اتهام قرار گرفته و فتح آنها هم جزء معادل سازی‌های فدراسیون قرار نگیرد. چون واقعا سخت است که این صعودهای واقعی و غیر واقعی را از هم تمیز داد.
وی با اشاره به اینکه این مساله در کوهنوردی جهان وجود دارد، یادآور شد: اروپایی‌ها براساس تفکرات خود خیلی به دنبال گرفتن چنین امتیازاتی نیستند اما، متاسفانه در کوهنوردی ایران شاهد آن هستیم.
کارشناس خبره فدراسیون کوهنوردی افزود: باید فرهنگ کوهنوردی ما اصلاح شود و بدانیم هدف از کوهنوردی تنها صعود به قله نیست. بلکه روح و فرهنگ ورزش است. این مساله هم به زمان نیاز دارد.
به گزارش ایسنا؛ درتابستان سال گذشته در مجموع 23 تیم ایرانی برای فتح قلل هفت تا هشت هزار متری در جهان تلاش کردند. چهار گروه از این تیم‌ها (متشکل از 39 نفر) برای صعود به قلل 8000 متری و نوزده تیم (متشکل از 187نفر) به سراغ قلل 7000 متری رفتند که در مجموع از 226 نفری که قصد صعود داشتند تنها 96 نفر موفق به صعود به قلل مورد نظر شدند.
این صعودها از طرف فدراسیون کوهنوردی تا هیات‌ها، گروه‌ها، باشگاه‌ها، موسسات و اشخاص حقیقی انجام می‌شود. مرگ دو کوه‌نورد بر روی قله لنین، و چهار نفردر تیلیچو و نانگاپاربات، بی گمان هشداری بود برای آنان که قصد تلاش‌های جدیدی برای صعود دارند. تلفاتی که نقطه مشترک‌شان اصرار نفرات کشته شده یا همنوردانشان برای فتح قله بود.
هوایی نامناسب و بی‌توجهی به الگوهای هم هوایی، تعجیل در صعود بدلیل هزینه بالای رزرو شرکت‌های طرف قرارداد، ترس نسبت به از دست دادن هوای مناسب و برخورد با هوای نامطلوب، کم تجربگی در هدایت تیم‌ها و سرپرستی صعودهای بلند و غیره از جمله عواملی است که می‌توان در اغلب صعودهای منجر به تلفات برشمرد.
هزینه‌ی بالای صعودها موجب می‌شود تا عمده نفرات بی‌توجه به وضعیت همنوردانشان به جای بازگشت به کمپ‌های پائین‌تر، آنها را ترغیب به استراحت در کمپ‌های بالا و یا ادامه صعود کنند در این بین تمارض بیشتر کوهنوردان بیمار نسبت به شرایط جسمانی شان و عدم بازگشت به پایین در مواقع مناسب خود از عواملی است که به بروز حوادث می انجامد.
در کنار تمامی این علل و عوامل آفت جدید صعودهای برون مرزی روی آوردن کوه نوردان بازمانده از فتح قلل به خرید دیپلم‌های صعود از شرکت‌ها و بعضا مراجع قانونی در کمپ‌های اصلی و فدراسیون‌های کشورهای مقصد است. امری که بیشتر در جمهوری‌های استقلال یافته شوروی سابق در پامیر و تیان شان به چشم می خورد.
با خرید این گواهینامه‌ها نام برخی کوهنوردان بدون آنکه تحقیقی در مورد صعودشان صورت گیرد بر روی این دیپلم‌ها ثبت می‌شود. حال می‌توان پرسید که دیپلم‌های بدون صعود مرهم کدامیک از زخم‌های کوهنوردان برای این فتوحات پوشالی است؟! و راه مقابله با این آفت در مقابل تلاش تا پای مرگ کوه نوردان واقعی چیست؟
بر اساس این گزارش، برخی از این گواهینامه‌ها در محل تنها با 30 دلار و بدون نام فرد صعود کننده به فروش می‌رسد. کارشناس خبره فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی در این باره اظهار کرد: متاسفانه این مساله در کوهنوردی جهان وجود دارد و باید فکری برای آن کرد.
رضا زارعی افزود: پنج منطقه‌ی مرتفع جهان تیان شان، پامیر، قره قروم، هیمالیای نپال و تبت گواهینامه‌های صعودشان بسیار معتبر هستند. در این میان گواهینامه‌های نپال و تبت چون سابقه‌ی گواهینامه دادنشان بسیار قدیمی است برای حفظ اعتبار کوه‌های خود و آبروی‌شان همیشه یک افسر رابط با تیم‌ها دارند و برای دادن گواهینامه‌ها دقت زیادی می‌کنند.
وی ادامه داد: متاسفانه در کشورهای تازه استقلال یافته شوروی به خاطر شرایط خاص در آن کشورها، شرکت‌های خصوصی به جای فدراسیون ورزشی اقدام به دادن گواهینامه‌های صعود می‌کنند. این شرکت‌های خصوصی برای اینکه بتوانند پول بیشتری بگیرند و هزینه‌های خود را جبران کنند مجبور هستند امتیازاتی به تیم‌ها و کوهنوردان بدهند. متاسفانه یکی از این امتیازات، دادن گواهینامه‌ی صعود به قله‌ها است بدون اینکه تحقیقی درمورد آن صعود بکنند. در این بحث سوء استفاده‌های زیادی از سوی برخی کوهنوردان می‌شود.
کارشناس خبره‌ی فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزش با اشاره به اینکه فدراسیون تلاش زیادی کرد تا بتواند راهکار مناسبی برای جلوگیری از این کار انجام دهد، خاطرنشان کرد: فدراسیون به صعودها معادل مدال‌های جهانی و آسیایی پولی را می‌پرداخت اما، چون این سوء استفاده‌ها از گواهینامه‌ها و احکام بالا گرفت پرداخت معادل‌ها را متوقف کرد. پس از مدتی بررسی، کار پرداخت معادل‌ها را از سر گرفت اما، با سخت‌گیری بسیار و آن هم تنها به صعودهایی که زیرنظر فدراسیون انجام شود.
وی ادامه داد: صعود به یک قله به داشتن عکس از آن قله، دانستن شرایط صعود و گواهینامه منوط است اما، برخی کوهنوردان که موفق به فتح قله نمی‌شدند یا بدون طی کردن مسیر سخت می‌خواستند از معادل‌سازی فدراسیون استفاده کنند اقدام به گرفتن این گواهینامه‌های جعلی می‌کردند. این کوهنوردان دلیل عکس نداشتن از قله را یخ زدن دوربین، نبودن فرد دیگر برای عکس گرفتن از آنها توجیه می‌کردند و این را بهانه‌ای می‌کردند که فدراسیون گواهینامه‌ی آنها را ملاک قرار دهد.
زارعی گفت: این سخت گیری باعث شد برخی کوهنوردان که به راستی موفق به فتح قله می‌شدند، عکس می‌آوردند و گواهینامه‌ی صعود داشتند نیز مورد اتهام قرار گرفته و فتح آنها هم جزء معادل سازی‌های فدراسیون قرار نگیرد. چون واقعا سخت است که این صعودهای واقعی و غیر واقعی را از هم تمیز داد.
وی با اشاره به اینکه این مساله در کوهنوردی جهان وجود دارد، یادآور شد: اروپایی‌ها براساس تفکرات خود خیلی به دنبال گرفتن چنین امتیازاتی نیستند اما، متاسفانه در کوهنوردی ایران شاهد آن هستیم.
کارشناس خبره فدراسیون کوهنوردی افزود: باید فرهنگ کوهنوردی ما اصلاح شود و بدانیم هدف از کوهنوردی تنها صعود به قله نیست. بلکه روح و فرهنگ ورزش است. این مساله هم به زمان نیاز دارد.