مجتبی جباری دوباره مصاحبه کرده و علیه امیر قلعه نویی موضع گیری کرده است. مصاحبه جباری شباهت زیادی به گفتگوی ماه گذشته او با یکی از روزنامه های ورزشی دارد.
به نوشته قدس؛ ستاره فصل قبل استقلال، معتقد است تیمش با سیستمی منسوخ و به درد نخور بازی می کرده و تمریناتش هم ابتدایی و سطح پایین بوده و تنها به خاطر ضعف مربیان حریف، استقلال توانسته قهرمان لیگ شود.
در آن مصاحبه در واقع جباری همان حرفهای قبلی را تکرار کرده، اما روی سوژه های انتقادی خود ریز شده تا حرفش را ثابت کند. این اتفاق درست چند روز پس از صدور بیانیه باشگاه سپاهان علیه واعظ آشتیانی رخ داده است؛ بیانیه ای که به مدیر عامل استقلال هشدار داده بود دیگر به سرمربی سپاهان حمله رسانه ای نکند و به مشکلات باشگاه استقلال برسد.
نمی توان توالی مصاحبه های واعظ و جباری را به حساب برنامه ریزی منظم استقلالی ها در تخریب قلعه نویی گذاشت، اما می توان به این نتیجه رسید که تأثیرات منفی قهرمانی «قلعه نویی» حتی به باشگاه استقلال هم وارد شده است. نه اینکه جباری یا واعظ آشتیانی از قهرمانی بدشان بیاید یا ناراحت باشند که چرا قهرمان شده اند اما هر اتفاقی، همراه خودش بار و آثار جانبی دارد و موفقیت امیر قلعه نویی نیز تأثیرات جانبی خود را حتی بر مجموعه استقلال وارد کرده است.
چه تأثیری؟ مجتبی جباری به عنوان یک بازیکن باهوش و دوستدار مسائل فنی، به این نتیجه رسیده که در این فوتبال، حتی بدون پشتوانه فنی و تنها با انجام چند تمرین تکراری و اجرای یک سیستم منسوخ می توان قهرمان شد. در این شرایط جباری به این فکر می کند که چگونه می تواند در این فوتبال پیشرفت کند؟
او روی این نکته اصرار دارد که فیروز کریمی در استقلال، فوتبال بهتری در مقایسه با قلعه نویی بازی می کرد، اما نتیجه نمی گرفت. بعد به این فکر می کند که چرا هر مربی ای بهتر کار می کند، بدتر نتیجه می گیرد. پس از مرور این نکات، سرخورده می شود و به این فکر می کند که فوتبال ایران، قلمرو مربیان واپس گرا شده و نمی توان با الگوهای درست و حسابی در آن به موفقیت رسید.
این اسمش «سرخوردگی» است. سرخوردگی سراغ کسی آمده که خودش از قهرمانی استقلال، سود مادی و معنوی کسب کرده و جام را لمس کرده است. این یک موقعیت خطرناک برای هر آدم «کمال گرا» و پیشرفت خواهی است.
بازیکنی مثل جباری نمی تواند بدون پیشرفت،خوشحال باشد حتی اگر قهرمان شود.
فوتبال ایران به چنین آدمهایی نیاز دارد؛ کسانی که تشنه پیشرفت باشند و آن قدر پیشرفت کنند که به جامهای مهم و بزرگ هم دست پیدا کنند. نه اینکه با علم ناچیز به موفقیتی ناپایدار برسند و دچار توهم شوند و همان جا که بودند، بمانند. تقریباً مشابه همین سرخوردگی در باشگاه استقلال و در سطح مدیریتی آن نیز وجود دارد.
واعظ آشتیانی درگیر این موضوع است که اگر این فصل قهرمان نشود، شاید باشگاه استقلال دوباره میزبان قلعه نویی شود و به مسیری برگردد که مولد سرخوردگی است.
باشگاه استقلال با وجود موفقیت در فصل گذشته، گرفتار این سرخوردگی است، چه برسد به کلیت جامعه فوتبال ایران که هنوز نتوانسته از سد «عقب افتادگی» بگذرد و سالها درگیر این ماجرای دنباله دار است.
با آغاز فصل تازه لیگ برتر، معلوم می شود که زور جریان «واپس گرا» چقدر است و آیا حکومت این جریان بر فوتبال ایران ادامه پیدا می کند یا جریان نوگرا می تواند سد حریف را بشکند. البته این جور رقابتها، یک پروسه طولانی است و نباید انتظار داشت در عرض یکی دو سال، همه چیز برگردد و درست شود.
به نوشته قدس؛ ستاره فصل قبل استقلال، معتقد است تیمش با سیستمی منسوخ و به درد نخور بازی می کرده و تمریناتش هم ابتدایی و سطح پایین بوده و تنها به خاطر ضعف مربیان حریف، استقلال توانسته قهرمان لیگ شود.
در آن مصاحبه در واقع جباری همان حرفهای قبلی را تکرار کرده، اما روی سوژه های انتقادی خود ریز شده تا حرفش را ثابت کند. این اتفاق درست چند روز پس از صدور بیانیه باشگاه سپاهان علیه واعظ آشتیانی رخ داده است؛ بیانیه ای که به مدیر عامل استقلال هشدار داده بود دیگر به سرمربی سپاهان حمله رسانه ای نکند و به مشکلات باشگاه استقلال برسد.
نمی توان توالی مصاحبه های واعظ و جباری را به حساب برنامه ریزی منظم استقلالی ها در تخریب قلعه نویی گذاشت، اما می توان به این نتیجه رسید که تأثیرات منفی قهرمانی «قلعه نویی» حتی به باشگاه استقلال هم وارد شده است. نه اینکه جباری یا واعظ آشتیانی از قهرمانی بدشان بیاید یا ناراحت باشند که چرا قهرمان شده اند اما هر اتفاقی، همراه خودش بار و آثار جانبی دارد و موفقیت امیر قلعه نویی نیز تأثیرات جانبی خود را حتی بر مجموعه استقلال وارد کرده است.
چه تأثیری؟ مجتبی جباری به عنوان یک بازیکن باهوش و دوستدار مسائل فنی، به این نتیجه رسیده که در این فوتبال، حتی بدون پشتوانه فنی و تنها با انجام چند تمرین تکراری و اجرای یک سیستم منسوخ می توان قهرمان شد. در این شرایط جباری به این فکر می کند که چگونه می تواند در این فوتبال پیشرفت کند؟
او روی این نکته اصرار دارد که فیروز کریمی در استقلال، فوتبال بهتری در مقایسه با قلعه نویی بازی می کرد، اما نتیجه نمی گرفت. بعد به این فکر می کند که چرا هر مربی ای بهتر کار می کند، بدتر نتیجه می گیرد. پس از مرور این نکات، سرخورده می شود و به این فکر می کند که فوتبال ایران، قلمرو مربیان واپس گرا شده و نمی توان با الگوهای درست و حسابی در آن به موفقیت رسید.
این اسمش «سرخوردگی» است. سرخوردگی سراغ کسی آمده که خودش از قهرمانی استقلال، سود مادی و معنوی کسب کرده و جام را لمس کرده است. این یک موقعیت خطرناک برای هر آدم «کمال گرا» و پیشرفت خواهی است.
بازیکنی مثل جباری نمی تواند بدون پیشرفت،خوشحال باشد حتی اگر قهرمان شود.
فوتبال ایران به چنین آدمهایی نیاز دارد؛ کسانی که تشنه پیشرفت باشند و آن قدر پیشرفت کنند که به جامهای مهم و بزرگ هم دست پیدا کنند. نه اینکه با علم ناچیز به موفقیتی ناپایدار برسند و دچار توهم شوند و همان جا که بودند، بمانند. تقریباً مشابه همین سرخوردگی در باشگاه استقلال و در سطح مدیریتی آن نیز وجود دارد.
واعظ آشتیانی درگیر این موضوع است که اگر این فصل قهرمان نشود، شاید باشگاه استقلال دوباره میزبان قلعه نویی شود و به مسیری برگردد که مولد سرخوردگی است.
باشگاه استقلال با وجود موفقیت در فصل گذشته، گرفتار این سرخوردگی است، چه برسد به کلیت جامعه فوتبال ایران که هنوز نتوانسته از سد «عقب افتادگی» بگذرد و سالها درگیر این ماجرای دنباله دار است.
با آغاز فصل تازه لیگ برتر، معلوم می شود که زور جریان «واپس گرا» چقدر است و آیا حکومت این جریان بر فوتبال ایران ادامه پیدا می کند یا جریان نوگرا می تواند سد حریف را بشکند. البته این جور رقابتها، یک پروسه طولانی است و نباید انتظار داشت در عرض یکی دو سال، همه چیز برگردد و درست شود.