مدیران باشگاه لیگ برتری در این روزها وقتی با سؤال خبرنگاران در مورد فعالیت در بازار نقل و انتقالات مواجه می شوند، ناخودآگاه «فعالیت کمی» خود را به رخ می کشند تا نشان بدهند که تابستان موفقی را ثبت کرده اند. در فوتبال مدرن امروز، جذب بیش از چهار بازیکن در یک تابستان، ریسک فنی و روانی بزرگی محسوب می شود.
به نوشته قدس؛ فوتبال ایران که از هر زاویه ای عقب مانده است، از این زوایه نیز ترمزدستی را کشیده و مدیران عامل باشگاههای لیگ برتری، در هر مصاحبه سعی دارند نام تمام بازیکنانی که به هیأت فوتبال استانشان برده اند و با او قرارداد بسته اند را به زبان بیاورند تا قدرت خود را رسانه ای کنند.
محمد حسن انصاری فرد در مصاحبه با خبرنگار برنامه ورزش از نگاه دو این کار را باچنان آب و تابی انجام داد که انگار در تاریخ فوتبال، یک حرکت به یاد ماندنی انجام داده است.
مدیر عامل راه آهن فهرست وار خبر جذب دو تا دفاع، چهار تا هافبک و چند تا مهاجم را اعلام کرد و معلوم نیست در دوره چند هفته ای آماده سازی پیش فصل، چگونه این همه بازیکن جدید در قالب تیمی قرار خواهند گرفت.
تازه در ایران دوره آماده سازی پیش فصل حدود چهار هفته است، نه 6 تا 8 هفته که استاندارد دوره تمرینات قبل از فصل محسوب می شود. پس باید با تغییرات کمتری تیمها بسته شوند. در واقع اگر چشم تیم به خاطر مشکلات محیطی خراب شده، ابرویش را هم خود مدیر عامل و کادر فنی می زنند خراب می کنند تا خرابی کامل شود.
این روزها تماشای مصاحبه مدیران عامل یا مربیان تیمهای لیگ برتری، هم نشاط آور است و هم دردناک. آنها آن قدر به کار خودشان ایمان دارند که احساس می کنند فوتبال روز دنیا را نحوه عملکرد خود تحت تأثیر قرار داده اند و دردناک اینجاست که مثل روز روشن است که در اشتباه هستند و اعتماد به نفسشان، فقط در فوتبال ایران جواب می دهد. معمولاً وقتی کمیت بالا می رود، کیفیت هم تحت تاثیر قرار می گیرد و پایین می آید.
در این فوتبال، این روند شکل تازه ای به خود گرفته و کمیت جای کیفیت را گرفته است. وقتی کمیت،جای کیفیت را بگیرد، ارزش کالاها «جعلی» می شود. یعنی بازیکن 200 میلیونی، شاید تنها 20 میلیون ارزش داشته باشد یا مربی 50 میلیونی، شاید 600 میلیون تومان برای یک فصل بگیرد،که البته دارد می گیرد.
در واقع کمیت که جای کیفیت را بگیرد، دیگر نمی توان ارزش کالاها را تشخیص داد. راستی مدیران این فوتبال قیمت واقعی شان چقدر است؟ یعنی چقدر باید بابت کارشان و اعتماد به نفسشان پول بگیرند؟ پرسپولیس تنها در یک تابستان هر دو هافبک دفاعی فیکس فصل گذشته اش را از دست می دهد و ناچار «کمیت گرا» می شود. یک سری باشگاهها هم منافعشان در «کمیت گرایی» است.
احتمالاً با «کیفیت گرایی» و حفظ استخوان بندی تیم فصل قبل، درآمدزایی ایجاد نمی شود و پولی گردش نخواهد کرد.گردش پول در این فوتبال چگونه است؟ رو به جلو؟ رو به تولید؟ در جهت تولید بازیکن و تولید مربی و ساخت ورزشگاه؟ اگر کسی به این چند سؤال، پاسخ مثبت بدهد، احتمالاً مدتها از ایران دور بوده و تازه چند روز است برگشته و دچار خوشبینی افراطی است.
به نوشته قدس؛ فوتبال ایران که از هر زاویه ای عقب مانده است، از این زوایه نیز ترمزدستی را کشیده و مدیران عامل باشگاههای لیگ برتری، در هر مصاحبه سعی دارند نام تمام بازیکنانی که به هیأت فوتبال استانشان برده اند و با او قرارداد بسته اند را به زبان بیاورند تا قدرت خود را رسانه ای کنند.
محمد حسن انصاری فرد در مصاحبه با خبرنگار برنامه ورزش از نگاه دو این کار را باچنان آب و تابی انجام داد که انگار در تاریخ فوتبال، یک حرکت به یاد ماندنی انجام داده است.
مدیر عامل راه آهن فهرست وار خبر جذب دو تا دفاع، چهار تا هافبک و چند تا مهاجم را اعلام کرد و معلوم نیست در دوره چند هفته ای آماده سازی پیش فصل، چگونه این همه بازیکن جدید در قالب تیمی قرار خواهند گرفت.
تازه در ایران دوره آماده سازی پیش فصل حدود چهار هفته است، نه 6 تا 8 هفته که استاندارد دوره تمرینات قبل از فصل محسوب می شود. پس باید با تغییرات کمتری تیمها بسته شوند. در واقع اگر چشم تیم به خاطر مشکلات محیطی خراب شده، ابرویش را هم خود مدیر عامل و کادر فنی می زنند خراب می کنند تا خرابی کامل شود.
این روزها تماشای مصاحبه مدیران عامل یا مربیان تیمهای لیگ برتری، هم نشاط آور است و هم دردناک. آنها آن قدر به کار خودشان ایمان دارند که احساس می کنند فوتبال روز دنیا را نحوه عملکرد خود تحت تأثیر قرار داده اند و دردناک اینجاست که مثل روز روشن است که در اشتباه هستند و اعتماد به نفسشان، فقط در فوتبال ایران جواب می دهد. معمولاً وقتی کمیت بالا می رود، کیفیت هم تحت تاثیر قرار می گیرد و پایین می آید.
در این فوتبال، این روند شکل تازه ای به خود گرفته و کمیت جای کیفیت را گرفته است. وقتی کمیت،جای کیفیت را بگیرد، ارزش کالاها «جعلی» می شود. یعنی بازیکن 200 میلیونی، شاید تنها 20 میلیون ارزش داشته باشد یا مربی 50 میلیونی، شاید 600 میلیون تومان برای یک فصل بگیرد،که البته دارد می گیرد.
در واقع کمیت که جای کیفیت را بگیرد، دیگر نمی توان ارزش کالاها را تشخیص داد. راستی مدیران این فوتبال قیمت واقعی شان چقدر است؟ یعنی چقدر باید بابت کارشان و اعتماد به نفسشان پول بگیرند؟ پرسپولیس تنها در یک تابستان هر دو هافبک دفاعی فیکس فصل گذشته اش را از دست می دهد و ناچار «کمیت گرا» می شود. یک سری باشگاهها هم منافعشان در «کمیت گرایی» است.
احتمالاً با «کیفیت گرایی» و حفظ استخوان بندی تیم فصل قبل، درآمدزایی ایجاد نمی شود و پولی گردش نخواهد کرد.گردش پول در این فوتبال چگونه است؟ رو به جلو؟ رو به تولید؟ در جهت تولید بازیکن و تولید مربی و ساخت ورزشگاه؟ اگر کسی به این چند سؤال، پاسخ مثبت بدهد، احتمالاً مدتها از ایران دور بوده و تازه چند روز است برگشته و دچار خوشبینی افراطی است.