در دوچرخه سواری دو هم تیمی، رقیب بزرگ هم هستند که فقط گاهی بنابر مصلحت موجود برای موفقیت یکدیگر میدان را خالی می کنند.توردوفرانس 2009 نیز با چنین کلیشه یی به یاد آورده می شود؛ نبرد نزدیک آلبرتو کونتادور اسپانیایی و لانس آرمسترانگ امریکایی در قالب رکابزنان تیمی قدرتمند به نام آستانا. به نوشته اعتماد و به نقل از گاردین؛ روزگاری پانتانی و اولریش رقیب قهرمان هفت دوره توردوفرانس محسوب می شدند اما اکنون لانس در راه رسیدن به هشتمین عنوان در این تورنمنت باید با یک هم تیمی به نام کونتادور بجنگد. فعلاً آرمسترانگ فقط می داند طی 10 روز آینده یک رقیب قدرتمند را نزدیک خود می بیند. اینکه کی و کجا آن شبح از لانس پیشی می گیرد کسی چیزی نمی داند. درنده خویی آرمسترانگ معجون یادگاری های برجای مانده از آغاز دوران حرفه یی (زمانی که حریف را نه شکست خورده بلکه نابودشده می خواست) و شیوه تمرین خاص اوست.
حالا آرمسترانگ پس از حضور مجدد در دنیای دوچرخه سواری، اینچنین از سوی یکی از 179 رقیب امسال مورد ستایش قرار می گیرد؛ «آرمسترانگ با تمام افراد حاضر در توردوفرانس 2009 متفاوت است و شیوه یی خاصی دارد.» وقتی مراحل آغازین توردوفرانس سپری شد شک و تردیدها پیرامون لانس آرمسترانگ از بین رفت. همه هواداران یک 37ساله را دیدند که بدون هیچ ملاحظه یی یک به یک در حال جا گذاشتن رقبا است.
هرچند او تا امروز خیلی فوق العاده ظاهر نشده اما همان تک جرقه ها آتش اشتیاق دوستدارانش را شعله ور کرده است. برای ستاره ورزش امریکا خواستن مترادف با توانستن است. او در شیمی درمانی بخش زیادی از جذابیت ظاهری خود را از دست داد اما مشاهداتش، به تولد دومین کتاب پرفروش سال جهان منجر شد.
تازه مجموع درآمد سالانه او از موسسه مبارزه با سرطان موسوم به (Live Strong) بالغ بر 75 میلیون یورو گزارش شده است. خریداران دستبند زرد آرمسترانگ رسماً عضوی از کلوپ محلی مبارزه با بیماری بزرگ دو قرن اخیر نام گرفته اند. لانس در آستانه دور دهم گفت؛ «یک سال کاری متفاوت را تجربه می کنم. من سرمایه گذار یا تاجر نیستم. دوست دارم مردم درک کنند پول ها اینجا می ماند و من رو به جلو حرکت می کنم.» خیلی ها سبک رقابت آرمسترانگ را نمی پسندند. لانس غالباً مانند سایه دیده می شود اما کم کم اوج می گیرد و همه را جا می گذارد.
ظاهراً پیراهن زرد که از حدود یک قرن پیش هم قواره قهرمانان ادوار مختلف می شود، تحت تملک آرمسترانگ درآمده و رقبا باید به شیوه های مختلف درصدد به زیر کشیدن جوان امریکایی باشند. به رسم معمول هنگام گذر دوچرخه سواران از کنار هواداران، دست های محبت آمیزی به سمت رکابزنان دراز می شود. امسال چهار دستبند زرد و مشکی با آرم (Live Strong) در خط پایان مراحل مختلف به چشم خورد. البته آرمسترانگ مایل بود خودش هم حتماً در صحنه باشد و به همین دلیل حین رقابت برای هوادارانش پیغام می فرستاد؛ «هدفی را انتخاب کن و برایش تا پای جان بجنگ».
این دو شعار هم جالب به نظر می رسیدند؛ «زندگی نکن، از زندگی لذت ببر» یا «داستان، داستان امیدواری است، نه داستان دوچرخه».با وجود چنین دلربایی هایی آرمسترانگ بدون ذره یی جوزدگی اشتباهاتش را می پذیرد؛ خطاهایی که باعث شد با اختلاف 9 ثانیه نسبت به نو کنتینی رما پشت سر کونتادور در رتبه سوم بایستد.
حالا متوجه شدید چرا او نسبت به روزهای اوج کار سخت تری پیش رو دارد؟ «لورن فینون» فاتح دو دوره توردوفرانس در هیبت مشاور سرطانی ها اعتقاد دارد تغییر سبک می تواند از آرمسترانگ شخصیت و در واقع ورزشکار جدیدی بسازد. فاتح شش دوره توردوفرانس در این باره گفت؛ «در برخی رقابت ها شیوه متفاوتی را به نمایش می گذارم. قدرت دست هایم ناشی از استفاده از دست مصنوعی در دوران کودکی است. به هیچ وجه آن ورزشکار چند سال پیش نیستم.»
لانس در حالی چنین آرام حرف می زند که خیلی خوب می داند خطر اصلی بیخ گوشش قرار دارد. آلبرتو کونتادور به عنوان یک هم تیمی در مراحل بالاتر دردسرهای بسیاری به وجود می آورد؛ مانند رقابت جمعه گذشته در آندورا. آرمسترانگ درباره رقیب اسپانیایی گفت؛ «وقتی کونتادور بخواهد کاری انجام دهد، نمی توانم مقابلش مقاومت کنم.
مهم نیست جدول چه می گوید. من به عنوان یک هم تیمی باید گاهی جاده صاف کن آلبرتو باشم. اگر او بهترین دوچرخه سوار تور شناخته شود، حرفی برای گفتن نخواهم داشت. آرام هستم و تا حد امکان شور و نشاط قبلی را حفظ می کنم.»البته عزم آرمسترانگ برای جبران ناکامی در جیرو هم می تواند خیلی از معادلات را بر هم بزند.
آرمسترانگ برخلاف سایرین پس از پایان رقابت ها در 26 جولای یک مرحله اضافی پیش رو دارد؛ آنچه در حکم مراسم تجلیل از اوست. البته خداحافظی اسطوره نگرانی «آستانا» را در پی ندارد چون سال 2011 کاوندیش هم تیمی او 26ساله می شود و برحسب قانون دوچرخه سواری بهترین سال های دوران حرفه یی خود را پشت سر خواهد گذاشت.دنیای دوچرخه سواری پس از آرمسترانگ چه خواهد شد؟ آرمسترانگ بدون این ورزش کجا می رود؟ پاسخ پرسش اول روشن نیست اما جواب سوال دوم لابه لای علاقه او به سیاست جست وجو می شود.
چهره محبوب این امریکایی پس از اعتراف به دوپینگ اندکی خدشه دار شده و حالا یک رای اعتماد سیاسی می تواند ورق را به حالت اولیه برگرداند. اگر باراک اوباما سه یا هفت سال دیگر رئیس جمهور بماند، آرمسترانگ آماده نام گرفتن به عنوان دومین رئیس جمهور تگزاسی دهه گذشته ایالات متحده می شود. لانس به جمهوریخواه ها تعلق خاطر دارد اما نگرش منفی نسبت به جنگ عراق او را محبوب دموکرات ها کرده است.
کلام آخر درباره ارتباط کونتادور و آرمسترانگ از زبان ضلع سوم مثلث قدرت آستانا بیرون آمد. بردلی ویگینیس که در چند روز آینده آلبرتو و لانس را همراهی می کند، گفت؛ «واقعاً نمی دانم بین این دو چه می گذرد. آنها رکاب می زنند و می جنگند. اطلاعاتم در همین حد است.»