سه‌شنبه شب مرحله دهم مسابقات دوچرخه‌سواری دور فرانسه 2009 به مسافت 121 مایل از منطقه تاربس تا ایسودون این کشور برگزار و به پیروزی مارک کاوندیش رکابزن آماده بریتانیایی منجر شد.
به نوشته ایران؛ کاوندیش در 200متر آخر مسابقه و دریک رقابت اسپرینت جالب تور هوشوود نروژی را پشت سر نهاد و وی را به رده دوم تنزل داد و تایلر فارار از امریکا سوم شد. یک مشخصه مهم این مرحله این بود که برای اولین بار در رقابت‌های امسال رکابزنان حق استفاده از «گوشی»های مخصوص دریافت اطلاعات را نداشتند و در نتیجه مسئولان تیم‌های آنان نمی‌توانستند آنها را در طول مسیر راهنمایی و صاحب اطلاعات لازم درباره رقبا کنند و به همین خاطر اعتراض شدیدی از سوی رکابزنان به این مسئله صورت پذیرفت.
در چنین شرایطی رینالدو نوچن تینی از ایتالیا برای سومین مرحله پیاپی مقام صدرنشینی در جدول کلی و پیراهن زرد رنگ مرتبط با آن را برای خود حفظ کرد و کاوندیش که سومین تک مرحله خود را در مسابقات امسال فتح می‌نمود و هفتمین پیروزی خود را در تک مراحل این تور طی سالهای شرکتش تجربه می‌کرد، همچنان از بالای جدول دور ماند.
بعد از یک روز استراحت
در حالی که مشهورترین تورنمنت دوچرخه‌سواری جهان بعد از دادن یک روز استراحت به حاضران خود در روز دوشنبه، از سه‌شنبه شب مجدداً به حرکت درآمد و دیشب (چهارشنبه شب) مرحله یازدهم خود را نیز به مسافت 192 کیلومتر از منطقه واتان تا سن فارگو برگزار کرد، همه حواس‌ها به جنگ داخلی در تیم استانا دوخته شده است.
آنجا که البرتو کونتادور اسپانیایی و لنس آرمسترانگ امریکایی در تضاد با قول و قرارهای قبلی به جان یکدیگر افتاده و برای قهرمانی مصمم به حذف یکدیگر از صحنه شده‌اند.
این در حالی است که قبل از شروع جدیدترین نسخه از معتبرترین مسابقه در میان تورهای 3 گانه کلاسیک دوچرخه‌سواری آرمسترانگ 38 ساله پذیرفته بود که در خدمت کونتادور 27 ساله باشد و کمک کند تا فاتح توردوفرانس 2007 بعد از غیبت در سال گذشته دومین قهرمانی‌اش را دشت کند.
در تضاد با محاسبات
آرمسترانگ با کسب 7 قهرمانی متوالی در این رقابت‌ها در سالهای1999 تا 2005 رکورددار این مسابقات و رکابزنی افسانه‌ای است اما چون بعد از پایان دادن به بازنشستگی 5/3ساله‌اش در بازگشت به صحنه های این ورزش به نتایجی متوسط رسیده و به عنوان مثال خردادماه در «جیرو دیتالیا» دومین مسابقه کلاسیک این ورزش به رتبه‌ای بالاتر از دوازدهمی نرسیده بود، قول و قرار فوق، اجباری و منطقی به نظر می‌رسید.
اما وقتی رکابزن اهل ایالت تگزاس امریکا برخلاف تمام پیش‌بینی‌ها و حتی در تضاد با آنچه خود می‌پنداشت در مراحل سوم به بعد تور خوب کارکرد و ناگهان از رده دهم به رتبه سوم جدول کلی ارتقا یافت، به این نتیجه رسید که چرا برای خودش تلاش نکند و به چه سبب قهرمانی خودش را در دستور کار قرار ندهد.
همان موقع بود که آرمسترانگ با کنار گذاشتن تعارف‌های افراطی و کسالت‌‌بار روزهای نخست خطاب به خبرنگاران گفت: «دلیلی ندارد که در یک تیم یک نفر به عنوان رکابزن اول انتخاب شود و سایرین فقط در خدمت وی باشند، آنها باید روی من نیز حساب کنند، هر چه باشد من رکورددار قهرمانی در این مسابقات هستم.»
حرفهای بعدی آرمسترانگ مجموعه‌ای از نکات متضاد و تأیید و تکذیب هم تیمی‌اش (کونتادور) بوده و مدیران استانا نمی‌دانند چگونه جنگ داخلی به پا شده در این تیم را خاموش و کار را قانونمند کنند و بیم آن را دارند که مصروف شدن دوستاره تیم‌شان به خنثی سازی یکدیگر موجب قهرمانی رکابزنی از تیم‌های دیگر شود و این برای تیمی که با صرف هزینه‌ای کلان علاوه بر دوستاره فوق آندریاس کلودن آلمانی و لوی لیپ هایمر امریکایی را هم استخدام کرده، بسیار بد خواهد بود.
حواس‌های پرت
کارشناسان بر این باورند عامل اصلی که سبب شد شنبه شب لوییس لئون سانچز اسپانیایی و یکشنبه شب پیریک فدریکو فرانسوی در مراحل هشتم و نهم اول شوند و سه‌شنبه شب این ماجرا در مورد کاوندیش تکرار گردد، مصروف بودن تمام فکر و حواس آرمسترانگ و کونتادور به جنگ شخصی‌شان با یکدیگر بود.
جمعه شب گذشته در مرحله هفتم کونتادور برای نشان دادن ضرب شست به رکابزنی که به حکم طبیعت و زمان باید از او پیرتر و ناتوان‌تر باشد، مخصوصاً در کیلومتر آخر دست به فراری بزرگ و موفق زد و همان جا بود که عقب‌ماندگی‌اش نسبت به رقیب امریکایی را جبران کرد و دو ثانیه هم از او پیشی گرفت.
او می‌خواست به آرمسترانگ بگوید که مرد اول استانا اوست و بهتر است که آرمسترانگ هم به این مسئله گردن بگذارد وگرنه ضربات سنگین‌تری را به او وارد خواهد کرد.
فشار روحی
لنس بعد از آن مرحله سعی کرد با تغییر مواضع قبلی‌اش در قالب یک عضو حرف گوش کن تیمش ظاهر شود و به همین سبب تأکید کرد که همچنان منافع تیم از هر چیز دیگری برای او مهمتر است.
اما این فقط یک حرف بود و فردای همان روز آرمسترانگ طوری رکاب زد که شباهتی با حرکت یک رکابزن قانع نداشت. «یوهان بروی نیل» مدیر استانا و دوست نزدیک آرمسترانگ بیش از هر کسی در این شرایط تحت فشار روحی و الزام پاسخگویی به کنجکاوان قرار دارد.
او دیروز حاضر نشد راجع به این شایعه که برای هر دو رکابزن ستیزه‌جوی تیمش نطق کرده و آنها را به عاقل بودن تشویق نموده است، زیاد حرف بزند و صرفاً گفت: «آنچه در جمع ما اتفاق می‌افتد، بین خودمان می‌ماند و ما نباید حرف‌ها و نقشه‌های درون تیمی‌مان را به دیگران گزارش بدهیم. ما فقط راجع به تاکتیک‌ها صحبت می‌کنیم.»
بدون حرف
آرمسترانگ نیز به نوبه خود می‌گوید: «ترجیح می‌دهم زیاد در این باره حرف نزنم. هر چه باشد ما رکابزنانی بسیار حرفهای هستیم و حتی اگر بر اثر اینگونه فعل و انفعال‌ها آزرده خاطر شویم، وظیفه‌شناسی‌مان کاهش نمی‌یابد و میزان کارمان در همان سطح سابق خواهد ماند.» آرمسترانگ قسمتی از ایده‌ها و اظهارنظرهایش را هم روی وب‌سایت شخصی‌اش گذاشته ولی آنها هم فقط مقداری کلی‌گویی و شرح ماوقع مراحل مختلف مسابقات است و مراتب عناد بین او و کونتادور از آن برنمی‌خیزد.
ولی این مسئله‌ای نیست که فقط با حرف نزدن درباره آن بتوان منکر آن شد.
دردسرهای جنبی نیز برای آرمسترانگ زیاد بوده است. او در بازگشت به «دور فرانسه» پس از سه سال دوری از آن در کانون توجه تست‌کنندگان دوپینگ در این پیکارها قرار دارد و بیش از تمامی رکابزنان دیگر در این زمینه زیر ذره‌بین است ولی این سیاستی است که اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری (UCI) و آژانس ضددوپینگ فرانسه در پیش گرفته‌اند و قاطبه فرانسوی‌ها که پیشتر سایه آرمسترانگ را با تیر می‌زدند و برای اثبات دوپینگی بودن او بی‌تاب بودند، امسال در این زمینه حساسیت گذشته را به خرج نمی‌دهند.
نمایش ضعیف رقبا
عاملی که کمک کرده است بعد از گذشت 11 مرحله از این تور 21 مرحله‌ای 23 روزه دو رکابزن جاه‌طلب و صلح‌ناپذیر آستانا بر همه سایه بیندازند، نمایش ضعیف سایر مدعیان بوده است. آنها در دو مرحله حساس تایم تریل رقابت‌ها زمان‌های زیادی را از دست دادند و در نتیجه فاصله‌شان با کونتادور و آرمسترانگ زیاد شده است و با اینکه کوشیدند در سه مرحله «پیره‌نه»ای مسابقات (مراحل ششم تا نهم) با دست زدن به فرارهای بزرگ جبران مافات کنند و به صدر جدول بازگردند، نتوانستند.
این شامل کادل اوانز نایب قهرمان استرالیایی دو دوره گذشته، کارلوس ساستره، قهرمان اسپانیایی فصل پیش. برادران اشلک (فرانک و اندی) که اعضای لوکزامبورگی تیم ساکسوبنک هستند و همچنین مایکل راجرز دیگر رکابزن استرالیایی و دنیس منچوف فاتح روسی «دور ایتالیا» هم می‌شود و برتری استانا به حدی است که رتبه‌های چهارم و ششم نیز مال کلودن و لیپ هایمر است.
بیشتر از صفر درصد!
این در حالی است که کونتادور و آرمسترانگ به ترتیب با 6 و 8 ثانیه فاصله نسبت به نوچن تینی در جدول کلی دوم و سوم هستند و از حالا خود را در نقطه اول و این مسئله را فقط یک فرمالیته می‌دانند. با این حال پیش‌بینی آنچه در ادامه جنگ داخلی در استانا و دوئل ظاهراً دوستانه آرمسترانگ و کونتادور روی خواهد داد، بسیار سخت می‌نماید ولی قدر مسلم اینکه احتمال قهرمانی آرمسترانگ که پیشتر «صفر درصد» تلقی می‌شد حالا بسیار بیش از آن به نظر می‌آید.
به نوشته ایران؛ کاوندیش در 200متر آخر مسابقه و دریک رقابت اسپرینت جالب تور هوشوود نروژی را پشت سر نهاد و وی را به رده دوم تنزل داد و تایلر فارار از امریکا سوم شد. یک مشخصه مهم این مرحله این بود که برای اولین بار در رقابت‌های امسال رکابزنان حق استفاده از «گوشی»های مخصوص دریافت اطلاعات را نداشتند و در نتیجه مسئولان تیم‌های آنان نمی‌توانستند آنها را در طول مسیر راهنمایی و صاحب اطلاعات لازم درباره رقبا کنند و به همین خاطر اعتراض شدیدی از سوی رکابزنان به این مسئله صورت پذیرفت.
در چنین شرایطی رینالدو نوچن تینی از ایتالیا برای سومین مرحله پیاپی مقام صدرنشینی در جدول کلی و پیراهن زرد رنگ مرتبط با آن را برای خود حفظ کرد و کاوندیش که سومین تک مرحله خود را در مسابقات امسال فتح می‌نمود و هفتمین پیروزی خود را در تک مراحل این تور طی سالهای شرکتش تجربه می‌کرد، همچنان از بالای جدول دور ماند.
بعد از یک روز استراحت
در حالی که مشهورترین تورنمنت دوچرخه‌سواری جهان بعد از دادن یک روز استراحت به حاضران خود در روز دوشنبه، از سه‌شنبه شب مجدداً به حرکت درآمد و دیشب (چهارشنبه شب) مرحله یازدهم خود را نیز به مسافت 192 کیلومتر از منطقه واتان تا سن فارگو برگزار کرد، همه حواس‌ها به جنگ داخلی در تیم استانا دوخته شده است.
آنجا که البرتو کونتادور اسپانیایی و لنس آرمسترانگ امریکایی در تضاد با قول و قرارهای قبلی به جان یکدیگر افتاده و برای قهرمانی مصمم به حذف یکدیگر از صحنه شده‌اند.
این در حالی است که قبل از شروع جدیدترین نسخه از معتبرترین مسابقه در میان تورهای 3 گانه کلاسیک دوچرخه‌سواری آرمسترانگ 38 ساله پذیرفته بود که در خدمت کونتادور 27 ساله باشد و کمک کند تا فاتح توردوفرانس 2007 بعد از غیبت در سال گذشته دومین قهرمانی‌اش را دشت کند.
در تضاد با محاسبات
آرمسترانگ با کسب 7 قهرمانی متوالی در این رقابت‌ها در سالهای1999 تا 2005 رکورددار این مسابقات و رکابزنی افسانه‌ای است اما چون بعد از پایان دادن به بازنشستگی 5/3ساله‌اش در بازگشت به صحنه های این ورزش به نتایجی متوسط رسیده و به عنوان مثال خردادماه در «جیرو دیتالیا» دومین مسابقه کلاسیک این ورزش به رتبه‌ای بالاتر از دوازدهمی نرسیده بود، قول و قرار فوق، اجباری و منطقی به نظر می‌رسید.
اما وقتی رکابزن اهل ایالت تگزاس امریکا برخلاف تمام پیش‌بینی‌ها و حتی در تضاد با آنچه خود می‌پنداشت در مراحل سوم به بعد تور خوب کارکرد و ناگهان از رده دهم به رتبه سوم جدول کلی ارتقا یافت، به این نتیجه رسید که چرا برای خودش تلاش نکند و به چه سبب قهرمانی خودش را در دستور کار قرار ندهد.
همان موقع بود که آرمسترانگ با کنار گذاشتن تعارف‌های افراطی و کسالت‌‌بار روزهای نخست خطاب به خبرنگاران گفت: «دلیلی ندارد که در یک تیم یک نفر به عنوان رکابزن اول انتخاب شود و سایرین فقط در خدمت وی باشند، آنها باید روی من نیز حساب کنند، هر چه باشد من رکورددار قهرمانی در این مسابقات هستم.»
حرفهای بعدی آرمسترانگ مجموعه‌ای از نکات متضاد و تأیید و تکذیب هم تیمی‌اش (کونتادور) بوده و مدیران استانا نمی‌دانند چگونه جنگ داخلی به پا شده در این تیم را خاموش و کار را قانونمند کنند و بیم آن را دارند که مصروف شدن دوستاره تیم‌شان به خنثی سازی یکدیگر موجب قهرمانی رکابزنی از تیم‌های دیگر شود و این برای تیمی که با صرف هزینه‌ای کلان علاوه بر دوستاره فوق آندریاس کلودن آلمانی و لوی لیپ هایمر امریکایی را هم استخدام کرده، بسیار بد خواهد بود.
حواس‌های پرت
کارشناسان بر این باورند عامل اصلی که سبب شد شنبه شب لوییس لئون سانچز اسپانیایی و یکشنبه شب پیریک فدریکو فرانسوی در مراحل هشتم و نهم اول شوند و سه‌شنبه شب این ماجرا در مورد کاوندیش تکرار گردد، مصروف بودن تمام فکر و حواس آرمسترانگ و کونتادور به جنگ شخصی‌شان با یکدیگر بود.
جمعه شب گذشته در مرحله هفتم کونتادور برای نشان دادن ضرب شست به رکابزنی که به حکم طبیعت و زمان باید از او پیرتر و ناتوان‌تر باشد، مخصوصاً در کیلومتر آخر دست به فراری بزرگ و موفق زد و همان جا بود که عقب‌ماندگی‌اش نسبت به رقیب امریکایی را جبران کرد و دو ثانیه هم از او پیشی گرفت.
او می‌خواست به آرمسترانگ بگوید که مرد اول استانا اوست و بهتر است که آرمسترانگ هم به این مسئله گردن بگذارد وگرنه ضربات سنگین‌تری را به او وارد خواهد کرد.
فشار روحی
لنس بعد از آن مرحله سعی کرد با تغییر مواضع قبلی‌اش در قالب یک عضو حرف گوش کن تیمش ظاهر شود و به همین سبب تأکید کرد که همچنان منافع تیم از هر چیز دیگری برای او مهمتر است.
اما این فقط یک حرف بود و فردای همان روز آرمسترانگ طوری رکاب زد که شباهتی با حرکت یک رکابزن قانع نداشت. «یوهان بروی نیل» مدیر استانا و دوست نزدیک آرمسترانگ بیش از هر کسی در این شرایط تحت فشار روحی و الزام پاسخگویی به کنجکاوان قرار دارد.
او دیروز حاضر نشد راجع به این شایعه که برای هر دو رکابزن ستیزه‌جوی تیمش نطق کرده و آنها را به عاقل بودن تشویق نموده است، زیاد حرف بزند و صرفاً گفت: «آنچه در جمع ما اتفاق می‌افتد، بین خودمان می‌ماند و ما نباید حرف‌ها و نقشه‌های درون تیمی‌مان را به دیگران گزارش بدهیم. ما فقط راجع به تاکتیک‌ها صحبت می‌کنیم.»
بدون حرف
آرمسترانگ نیز به نوبه خود می‌گوید: «ترجیح می‌دهم زیاد در این باره حرف نزنم. هر چه باشد ما رکابزنانی بسیار حرفهای هستیم و حتی اگر بر اثر اینگونه فعل و انفعال‌ها آزرده خاطر شویم، وظیفه‌شناسی‌مان کاهش نمی‌یابد و میزان کارمان در همان سطح سابق خواهد ماند.» آرمسترانگ قسمتی از ایده‌ها و اظهارنظرهایش را هم روی وب‌سایت شخصی‌اش گذاشته ولی آنها هم فقط مقداری کلی‌گویی و شرح ماوقع مراحل مختلف مسابقات است و مراتب عناد بین او و کونتادور از آن برنمی‌خیزد.
ولی این مسئله‌ای نیست که فقط با حرف نزدن درباره آن بتوان منکر آن شد.
دردسرهای جنبی نیز برای آرمسترانگ زیاد بوده است. او در بازگشت به «دور فرانسه» پس از سه سال دوری از آن در کانون توجه تست‌کنندگان دوپینگ در این پیکارها قرار دارد و بیش از تمامی رکابزنان دیگر در این زمینه زیر ذره‌بین است ولی این سیاستی است که اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری (UCI) و آژانس ضددوپینگ فرانسه در پیش گرفته‌اند و قاطبه فرانسوی‌ها که پیشتر سایه آرمسترانگ را با تیر می‌زدند و برای اثبات دوپینگی بودن او بی‌تاب بودند، امسال در این زمینه حساسیت گذشته را به خرج نمی‌دهند.
نمایش ضعیف رقبا
عاملی که کمک کرده است بعد از گذشت 11 مرحله از این تور 21 مرحله‌ای 23 روزه دو رکابزن جاه‌طلب و صلح‌ناپذیر آستانا بر همه سایه بیندازند، نمایش ضعیف سایر مدعیان بوده است. آنها در دو مرحله حساس تایم تریل رقابت‌ها زمان‌های زیادی را از دست دادند و در نتیجه فاصله‌شان با کونتادور و آرمسترانگ زیاد شده است و با اینکه کوشیدند در سه مرحله «پیره‌نه»ای مسابقات (مراحل ششم تا نهم) با دست زدن به فرارهای بزرگ جبران مافات کنند و به صدر جدول بازگردند، نتوانستند.
این شامل کادل اوانز نایب قهرمان استرالیایی دو دوره گذشته، کارلوس ساستره، قهرمان اسپانیایی فصل پیش. برادران اشلک (فرانک و اندی) که اعضای لوکزامبورگی تیم ساکسوبنک هستند و همچنین مایکل راجرز دیگر رکابزن استرالیایی و دنیس منچوف فاتح روسی «دور ایتالیا» هم می‌شود و برتری استانا به حدی است که رتبه‌های چهارم و ششم نیز مال کلودن و لیپ هایمر است.
بیشتر از صفر درصد!
این در حالی است که کونتادور و آرمسترانگ به ترتیب با 6 و 8 ثانیه فاصله نسبت به نوچن تینی در جدول کلی دوم و سوم هستند و از حالا خود را در نقطه اول و این مسئله را فقط یک فرمالیته می‌دانند. با این حال پیش‌بینی آنچه در ادامه جنگ داخلی در استانا و دوئل ظاهراً دوستانه آرمسترانگ و کونتادور روی خواهد داد، بسیار سخت می‌نماید ولی قدر مسلم اینکه احتمال قهرمانی آرمسترانگ که پیشتر «صفر درصد» تلقی می‌شد حالا بسیار بیش از آن به نظر می‌آید.