بیانیه جدید باشگاه استقلال که مدیریت سپاهان را به شکلی جدی مورد سؤال بزرگ قرار می داد، این شائبه را در اذهان شکل می دهد که مجموعه تحت امر امیر واعظ آشتیانی دچار رفتاری دوگانه و ضد و نقیض در زمینه برخوردهای اخلاقی و رفتاری شده است.
به نوشته جوان؛ در حقیقت مدیران باشگاه استقلال با اتخاذ سیاست کنونی یادآور رفتار پدری هستند که بر دهان پسرش چسب می زد تا حرف درشتی از زبانش روانه نشود، ولی در عین حال مقابل همان فرزند، الفاظی رکیک را به زبان میراند!
بیانیه باشگاه استقلال هرچند از ادبیاتی بی ادبانه و توام با هتک حرمت برخوردار نیست، اما بی شک آتش کینه های میان مدیران دو باشگاه را تندتر و تندتر می کند و این حقیقت را در اذهان متبادر میسازد که شعله های درگیری این دو باشگاه تا روز بازی نخست لیگ ادامه خواهد داشت.
در چنین شرایطی که مدیران سپاهان آشکارا تلاش می کنند با اتخاذ سیاست سکوت، همچنان در پیاده رو خلوت لیگ به سوی نقطه آغاز گام بردارند، استقلال می کوشد تمامی نگاه ها را به سوی باشگاه رقیب روانه کند! اما باید پرسید دلیل این مبارزه جویی مدیریت باشگاه استقلال چیست؟
واعظ آشتیانی اولین مدیری بود که سعی کرد شعارهای اخلاق مداری اش را به عمل نزدیک کند. او با اتخاذ این سیاست دائمی که فوتبال را باید از وجود مربیانی که ادبیاتی چاله میدانی دارند، از بازیکن باج می گیرند، به لیدرها پول و البته خط می دهند، در رختکن فحاشی می کنند، با بازیکنان درگیر می شوند و. . . پاک کرد، دست به تغییر و تحولاتی بزرگ زد.
اما امروز از همین مدیر باید پرسید که آیا رفتاری که او در قبال مدیریت باشگاه رقیب و مربی تیم حریف در پیش گرفته منطقی به نظر می رسد؟! باید از واعظ آشتیانی پرسید در قبال تمامی متون تندی که علیه سپاهان و مربی و مدیرعاملش نگاشته یا صحبت های آتشینی که مقابل آنها انجام داده در پی به دست آوردن چه آرامشی یا برقرارسازی کدامین فرهنگ بوده است؟!
باشگاه استقلال رفتاری ضدونقیض را به نمایش می گذارد. بازیکنان این تیم از حرف زدن محروم می شوند و در عین حال مدیرعامل به اصلی ترین عنصر حاشیه سازی بدل می گردد! نقش واعظ آشتیانی در این بین برای آرام ساختن جو چیست؟!
غیر از اینکه خود او کوششی را برای به حاشیه کشاندن تیمش آغاز کرده است؟ کوششی که با سکوت سپاهان دردناک تر و البته تحریک آمیزتر به نظر می رسد. آیا بی اهمیت نشان دادن حرف های یک مدیرعامل از سوی مدیران باشگاه سپاهان، برای واعظ دردناک نیست؟!
او چه زمان این بازی بیهوده را رها می کند؟ واعظ همان پدری شده که به فرزندش می گوید: تو حرف بد نزن پسرم، من خودم بدتر از تو جوابش را می دهم!
به نوشته جوان؛ در حقیقت مدیران باشگاه استقلال با اتخاذ سیاست کنونی یادآور رفتار پدری هستند که بر دهان پسرش چسب می زد تا حرف درشتی از زبانش روانه نشود، ولی در عین حال مقابل همان فرزند، الفاظی رکیک را به زبان میراند!
بیانیه باشگاه استقلال هرچند از ادبیاتی بی ادبانه و توام با هتک حرمت برخوردار نیست، اما بی شک آتش کینه های میان مدیران دو باشگاه را تندتر و تندتر می کند و این حقیقت را در اذهان متبادر میسازد که شعله های درگیری این دو باشگاه تا روز بازی نخست لیگ ادامه خواهد داشت.
در چنین شرایطی که مدیران سپاهان آشکارا تلاش می کنند با اتخاذ سیاست سکوت، همچنان در پیاده رو خلوت لیگ به سوی نقطه آغاز گام بردارند، استقلال می کوشد تمامی نگاه ها را به سوی باشگاه رقیب روانه کند! اما باید پرسید دلیل این مبارزه جویی مدیریت باشگاه استقلال چیست؟
واعظ آشتیانی اولین مدیری بود که سعی کرد شعارهای اخلاق مداری اش را به عمل نزدیک کند. او با اتخاذ این سیاست دائمی که فوتبال را باید از وجود مربیانی که ادبیاتی چاله میدانی دارند، از بازیکن باج می گیرند، به لیدرها پول و البته خط می دهند، در رختکن فحاشی می کنند، با بازیکنان درگیر می شوند و. . . پاک کرد، دست به تغییر و تحولاتی بزرگ زد.
اما امروز از همین مدیر باید پرسید که آیا رفتاری که او در قبال مدیریت باشگاه رقیب و مربی تیم حریف در پیش گرفته منطقی به نظر می رسد؟! باید از واعظ آشتیانی پرسید در قبال تمامی متون تندی که علیه سپاهان و مربی و مدیرعاملش نگاشته یا صحبت های آتشینی که مقابل آنها انجام داده در پی به دست آوردن چه آرامشی یا برقرارسازی کدامین فرهنگ بوده است؟!
باشگاه استقلال رفتاری ضدونقیض را به نمایش می گذارد. بازیکنان این تیم از حرف زدن محروم می شوند و در عین حال مدیرعامل به اصلی ترین عنصر حاشیه سازی بدل می گردد! نقش واعظ آشتیانی در این بین برای آرام ساختن جو چیست؟!
غیر از اینکه خود او کوششی را برای به حاشیه کشاندن تیمش آغاز کرده است؟ کوششی که با سکوت سپاهان دردناک تر و البته تحریک آمیزتر به نظر می رسد. آیا بی اهمیت نشان دادن حرف های یک مدیرعامل از سوی مدیران باشگاه سپاهان، برای واعظ دردناک نیست؟!
او چه زمان این بازی بیهوده را رها می کند؟ واعظ همان پدری شده که به فرزندش می گوید: تو حرف بد نزن پسرم، من خودم بدتر از تو جوابش را می دهم!