جنجال برانگیزترین تصمیم لوییز فیلیپه اسکولاری در زمان مربیگری تیم ملی برزیل کنار گذاشتن روماریو بود. حتی در ۳۶ سالگی روماریو یکی از بهترین مهاجمان کشورش بود و «فیل بزرگ» در هر کنفرانس خبری از سوی روزنامه نگاران سؤال پیچ می شد، شبکه های تلویزیونی و نشریات تمام هم و غم خود را معطوف حمایت از روماریو کردند و حتی فرناندو هنریکه کاردوسو رئیس جمهور وقت برزیل نیز دست به کار شد.
به نوشته جوان؛ این را با وضعیت کنونی گونسالو هیگواین مقایسه کنید. این بازیکن ۲۱ ساله با وجود حضور در تیم پرستاره ای مانند رئال مادرید فصل گذشته ۲۲ گل در لالیگا زد ودقیقاً همان کسی است که آرژانتین در محوطه جریمه حریفان به آن نیاز دارد. با این وجود دیه گو مارادونا علاقه ای به دعوت از او ندارد.
در حالی که مخالفت اسکولاری با دعوت از روماریو نگرانی ملی در برزیل شده بود رفتار مربی تیم ملی آرژانتین با سکوتی مطلق مواجه شده است. وقتی فهرست تیم ملی این کشور اعلام می شود کسی به غیبت هیگواین توجهی نمی کند؛ انگار نبودنش موجه است و همه می دانند و چیزی جدیدی محسوب نمی شود. در کنفرانس های خبری مارادونا هم کسی جرات نمی کند درباره نبود گلزن روی فرم آرژانتین سؤال کند.
مردم و رسانه ها نسبت به مارادونا بی اعتنا شده اند و آن خوش گمانی اولیه خیلی زود کمرنگ شده است؛ حرف های تکراری «عشق به پیراهن» و «گلایه ای پایان» از این که نگذاشتند اسکار روجری در کادر فنی اش باشد دیگر همه را خسته کرده است.
همان طور که مورد هیگواین نشان می دهد رسانه های آرژانتین از انتقاد مستقیم می ترسند؛ چون از بددهنی مارادونا و اینکه به آنان مصاحبه اختصاصی ندهد واهمه دارند به خصوص آنهایی که روابط ویژه ای با اسطوره دارند. اما شاید همه این ملاحظات غم انگیز در ماه سپتامبر که آرژانتین در مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی در ۲ بازی پیاپی که به مصاف برزیل و پاراگوئه می رود رنگ ببازد. احتمال باخت در هر دو دیدار است: برزیل در بازی های خارج از خانه و با اتکا به ضدحملات سریع و موثر خود مرگبار است و پاراگوئه هم همیشه در خانه خطرناک است و اگر حریف آرژانتین باشد چه بهتر.
خط حمله کوتوله ها
هیچ کدام از بازی های اخیر تیم ملی آرژانتین در مقدماتی جام جهانی جایی برای امیدواری باقی نگذاشته، پیروزی خانگی یک- صفر برابر کلمبیا با درخشش دانیل دیاس و روی تک موقعیت واقعی تیم به دست آمد در روزی که استراتژی مارادونا باز هم بازی دادن سرخیو آگرو، لیونل مسی و کارلوس توس در خط حمله کوتوله ها بود.
بعد از بازی مارادونا حداقل اعتراف کرد حضور فرناندو گاگو در بال راست تاثیر زیادی داشته، اما باز هم جک قدیمی اش یعنی تعصب را تکرار کرد: «در نیمه نخست کلمبیا تمام جنگ های تن به تن را به نفع خود پایان داد نباید بگذاریم در استادیوم خودمان چنین اتفاقی بیفتد.»
بازی بعدی بار دیگر در ارتفاعات کوییتو برابر اکوادور بود، پس از باخت تحقیرآمیز ۶-یک در بولیوی ترس زیادی وجود داشت، اما آرژانتین پیشرفت زیادی کرده بود و فقط نتوانست از موقعیت هایش خوب استفاده کند. مسی در دقیقه ۱۰ یک فرصت استثنایی را خراب کرد و توس که دو بار در بازی های مقدماتی اخراج شده پنالتی را از دست داد، این پایان کار نبود و در ۲۰ دقیقه پایانی تیم میزبان دو گل زد و پیروز میدان لقب گرفت.
اگرچه آرژانتین در گروه چهارم است، اما فقط ۲ امتیاز از اکوادور پیش است و این یعنی فاصله ای با بازی پلی آف برابر تیم چهارم کونکاکاف که شاید مکزیک باشد، ندارد. آیا مارادونا می تواند تیم را نجات دهد؟ هر دوتجربه قبلی مربیگری اش در دهه ۱۹۹۰ می گوید نه، تا حالا هم در تیم ملی کار خاصی نکرده است.
بعد از پیروزی برابر اسکاتلند و فرانسه در بازی های دوستانه، تیمش چهار گل به ونزوئلا زد و آن موقع نوبت به بولیوی و بازی سرنوشت سازش رسید. جالب این که ترکیب تیم آرژانتین برابر هر دو تیم دقیقاً یکی بود و ونزوئلا بعداً با پیروزی یک ق€… صفر در خانه بولیوی به مارادونا درس بزرگی داد.
دعواهای احمقانه
دوران مارادونا با دعواهای احمقانه همراه شده است؛ اولی کمتر از یک هفته بعد از انتصاب مارادونا روی داد که خولیو گروندونا، رئیس اتحادیه فوتبال آرژانتین به او اجازه نداد روجری را به عنوان دستیار انتخاب کند. به نفرت گروندونا از روجری که کارنامه مربیگری افتضاحی دارد، کاری نداریم، اما این درگیری ها پس از بازدید مدافع سابق آرژانتین از تمرینات تیم قبل از بازی کلمبیا شکل تازه ای به خود گرفت.
مارادونا با سرخیو باتیستا مربی موفق تیم زیر ۲۰ سال و همچنین باشگاه ریورپلاته به خاطر ایراد گرفتن از ورزشگاه این تیم درگیر شده که البته مقامات ریور بیکار ننشسته و با نامه نگاری خواهان عذرخواهی او شده اند. اعضای هیات مدیره اتحادیه فوتبال آرژانتین هم درباره صلاحیت مربیگری مارادونا، دلیل انتصابش و وضعیت سلامت او ابراز تردید کرده اند و انگار این درگیری ها ادامه دارد. شاید تیم ملی آرژانتین با کاپیتان فوق العاده دهه ۸۰ خود روزهای تلخی در پیش داشته باشد.
به نوشته جوان؛ این را با وضعیت کنونی گونسالو هیگواین مقایسه کنید. این بازیکن ۲۱ ساله با وجود حضور در تیم پرستاره ای مانند رئال مادرید فصل گذشته ۲۲ گل در لالیگا زد ودقیقاً همان کسی است که آرژانتین در محوطه جریمه حریفان به آن نیاز دارد. با این وجود دیه گو مارادونا علاقه ای به دعوت از او ندارد.
در حالی که مخالفت اسکولاری با دعوت از روماریو نگرانی ملی در برزیل شده بود رفتار مربی تیم ملی آرژانتین با سکوتی مطلق مواجه شده است. وقتی فهرست تیم ملی این کشور اعلام می شود کسی به غیبت هیگواین توجهی نمی کند؛ انگار نبودنش موجه است و همه می دانند و چیزی جدیدی محسوب نمی شود. در کنفرانس های خبری مارادونا هم کسی جرات نمی کند درباره نبود گلزن روی فرم آرژانتین سؤال کند.
مردم و رسانه ها نسبت به مارادونا بی اعتنا شده اند و آن خوش گمانی اولیه خیلی زود کمرنگ شده است؛ حرف های تکراری «عشق به پیراهن» و «گلایه ای پایان» از این که نگذاشتند اسکار روجری در کادر فنی اش باشد دیگر همه را خسته کرده است.
همان طور که مورد هیگواین نشان می دهد رسانه های آرژانتین از انتقاد مستقیم می ترسند؛ چون از بددهنی مارادونا و اینکه به آنان مصاحبه اختصاصی ندهد واهمه دارند به خصوص آنهایی که روابط ویژه ای با اسطوره دارند. اما شاید همه این ملاحظات غم انگیز در ماه سپتامبر که آرژانتین در مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی در ۲ بازی پیاپی که به مصاف برزیل و پاراگوئه می رود رنگ ببازد. احتمال باخت در هر دو دیدار است: برزیل در بازی های خارج از خانه و با اتکا به ضدحملات سریع و موثر خود مرگبار است و پاراگوئه هم همیشه در خانه خطرناک است و اگر حریف آرژانتین باشد چه بهتر.
خط حمله کوتوله ها
هیچ کدام از بازی های اخیر تیم ملی آرژانتین در مقدماتی جام جهانی جایی برای امیدواری باقی نگذاشته، پیروزی خانگی یک- صفر برابر کلمبیا با درخشش دانیل دیاس و روی تک موقعیت واقعی تیم به دست آمد در روزی که استراتژی مارادونا باز هم بازی دادن سرخیو آگرو، لیونل مسی و کارلوس توس در خط حمله کوتوله ها بود.
بعد از بازی مارادونا حداقل اعتراف کرد حضور فرناندو گاگو در بال راست تاثیر زیادی داشته، اما باز هم جک قدیمی اش یعنی تعصب را تکرار کرد: «در نیمه نخست کلمبیا تمام جنگ های تن به تن را به نفع خود پایان داد نباید بگذاریم در استادیوم خودمان چنین اتفاقی بیفتد.»
بازی بعدی بار دیگر در ارتفاعات کوییتو برابر اکوادور بود، پس از باخت تحقیرآمیز ۶-یک در بولیوی ترس زیادی وجود داشت، اما آرژانتین پیشرفت زیادی کرده بود و فقط نتوانست از موقعیت هایش خوب استفاده کند. مسی در دقیقه ۱۰ یک فرصت استثنایی را خراب کرد و توس که دو بار در بازی های مقدماتی اخراج شده پنالتی را از دست داد، این پایان کار نبود و در ۲۰ دقیقه پایانی تیم میزبان دو گل زد و پیروز میدان لقب گرفت.
اگرچه آرژانتین در گروه چهارم است، اما فقط ۲ امتیاز از اکوادور پیش است و این یعنی فاصله ای با بازی پلی آف برابر تیم چهارم کونکاکاف که شاید مکزیک باشد، ندارد. آیا مارادونا می تواند تیم را نجات دهد؟ هر دوتجربه قبلی مربیگری اش در دهه ۱۹۹۰ می گوید نه، تا حالا هم در تیم ملی کار خاصی نکرده است.
بعد از پیروزی برابر اسکاتلند و فرانسه در بازی های دوستانه، تیمش چهار گل به ونزوئلا زد و آن موقع نوبت به بولیوی و بازی سرنوشت سازش رسید. جالب این که ترکیب تیم آرژانتین برابر هر دو تیم دقیقاً یکی بود و ونزوئلا بعداً با پیروزی یک ق€… صفر در خانه بولیوی به مارادونا درس بزرگی داد.
دعواهای احمقانه
دوران مارادونا با دعواهای احمقانه همراه شده است؛ اولی کمتر از یک هفته بعد از انتصاب مارادونا روی داد که خولیو گروندونا، رئیس اتحادیه فوتبال آرژانتین به او اجازه نداد روجری را به عنوان دستیار انتخاب کند. به نفرت گروندونا از روجری که کارنامه مربیگری افتضاحی دارد، کاری نداریم، اما این درگیری ها پس از بازدید مدافع سابق آرژانتین از تمرینات تیم قبل از بازی کلمبیا شکل تازه ای به خود گرفت.
مارادونا با سرخیو باتیستا مربی موفق تیم زیر ۲۰ سال و همچنین باشگاه ریورپلاته به خاطر ایراد گرفتن از ورزشگاه این تیم درگیر شده که البته مقامات ریور بیکار ننشسته و با نامه نگاری خواهان عذرخواهی او شده اند. اعضای هیات مدیره اتحادیه فوتبال آرژانتین هم درباره صلاحیت مربیگری مارادونا، دلیل انتصابش و وضعیت سلامت او ابراز تردید کرده اند و انگار این درگیری ها ادامه دارد. شاید تیم ملی آرژانتین با کاپیتان فوق العاده دهه ۸۰ خود روزهای تلخی در پیش داشته باشد.