فرورتیش رضوانیه
شاید بهتر بود نامه را به زبان کره‌ای منتشر می‌کردم. بدون هیچ مقدمه‌ای شما را به صورت مستقیم تهدید می‌کنم که برنامه حضور «سانگ ایل گوک»، سفیر ال‌جی به ایران را لغو کنید. اگر همچنان به بهره‌برداری تبلیغاتی خود از «جومونگ» ادامه دهید، مطمئن باشید این تصمیم شما در فروش محصولات‌تان تأثیرات منفی خواهد گذاشت و حضور سفیرتان نیز نمی‌تواند به نفع شما پیش رود.
در این نامه آشکارا شما را تهدید می‌کنم که بیش از این به بزرگ‌نمایی جومونگ نپردازید و حتی اگر از وکلای خود کمک بخواهید هم نظرم را تغییر نمی‌دهم. متأسفم که واحد مرکزی خبر و خبرگزاری فارس جومونگ را تهاجم فرهنگی نمی‌دانند، اما در هر حال دعوت شما از او با هدف پیشی گرفتن از رقیب‌هایتان در بازار ایران، قابل قبول نیست.
پیشنهاد می‌کنم به جای لابی با رابطان خود در کره، نیروهای تبلیغاتی‌تان را به سوی فکر کردن به ایده‌های نو و «ایرانی» هدایت کنید. اگر یک سریال مزخرف توانسته است در کشوری مخاطب پیدا کند که تلویزیون و سینمایش در کما است و فیلم‌سازهایش به دنبال گیشه و جوایز جشنواره‌های خارجی هستند، دلیل نمی‌شود از این فرصت سوءاستفاده کنید تا کسانی که جومونگ را دوست دارند، حتما جاروبرقی و LCD ال‌جی در خانه‌شان باشد.
چند سال قبل در بیمارستان با یک بغل شکلات به ملاقات دختر 5 ساله‌ای رفتم که نامادری‌اش او را از یقه به میخ روی دیوار زیرزمین آویزان کرده بود، داخل دهانش دستمال فرو کرده و سپس با پیچ‌گشتی داغ، بدن او را سوزانده بود تا دیگر اذیتش نکند. امشب وقتی در خبرها خواندم کودک 4 ساله‌ای به علت تعجیل اعضای خانواده‌اش برای تماشای سریال جومونگ در بیرون شهر به فراموشی سپرده شده بود و در تنهایی و تاریکی شب جان خود را از دست داد، همان صحنه‌ها در ذهنم تکرار شد و نتوانستم باز هم به سکوت ادامه دهم.
شما که در خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها دوستانی دارید و خبرهایتان را منتشر می‌کنند؛ پس حتما به اطلاع‌تان رسانده‌اند که یک جوان به خاطر سوسانو خودکشی کرد و خوشبختانه زنده ماند. کاش همه اتفاقات مانند ماجرای کارگری که در خارگ به خاطر تماشای جومونگ در حین انجام وظیفه شغل خود را از دست داد همین‌طور ساده بود. من می‌دانم که شما در وقوع این حوادث مقصر نیستید، اما وقتی آقای جومونگ را به ایران می‌آورید تا تکنولوژی تلویزیون‌های جدید ال‌جی را تبلیغ کند، به این معنا است که چشم خود را به روی همه این اتفاقات بسته‌اید.
می‌دانم این حرف‌ها نمی‌تواند نظرتان را عوض کند و حتی سوئیت محل اسکان «سانگ ایل گوک» را هم رزرو کرده‌اید، می‌دانید چه کسانی در فرودگاه به استقبالش می‌روند و برنامه‌ریزی می‌کنید که در طول مدت اقامتش برای شام و ناهار میهمان خانه کدام‌یک از مدیران گلدیران ایران باشد. پس، بار دیگر تهدید خود را تکرار می‌کنم. بگذارید چیزی را به شما بگویم. سریال جومونگ از نظر من یک قاتل است و اجازه نمی‌دهم که از آن برای تبدیل کردن پراید خود به سانتافه استفاده کنید، مگر این که موفق شوید جلویم را بگیرید.

ما را دنبال کنید

به اشتراک گذاری این مطلب!
مطالب مرتبط
نظرات
کاربر مهمان -> 1388/05/12
پاسخ

این نهایت بی منطقی است به نظر من. من نمی گویم که خیلی عاشق سریال جومونگ هستم یا از این که به جای سریالهای ایرانی مردم عاشق سریال های کره ای شده اند خوشحالم. اما بی فکری و بی مسؤولیتی پدر و مادری که فرزند خود را به هر دلیل (ناکید می کنم به هر دلیل) یا کوتاهی یک کارگر در انچام وظائفش و حتی ضعف فکری و رشد ناقص شخصیتی یک جوان (که صد البته والدینش در آن مقصرند) هیچ ارتباطی با این سریال ندارد. مقصر سازندگان سریال نیست که برای جذابیت برنامه شان به تمامی زحمت کشیده اند. از نویسنده می خواهم به جای برخورد احساسی علل واقعی هر ماچرا را ببینند و بی مسؤولیتی یک عده را گردن تلاش و مسؤولیت پذیری سازندگان این سریال نیندازند با تشکر

کاربر مهمان -> 1388/05/12
پاسخ

وقتی صدا سیما با خرج این همه بودجه نمیتونه یک سریال درست درمون بسازه ملت مجبورن این سریالهای ابدو خیاری رو تماشا کنن . واقعا" واسه اون خانواده بی فکری که کودکشون رو فراموش کردن متاسفم

نظر شما

نظرهای حاوی توهین، افترا یا نوشته‌شده با حروف لاتین (فینگلیش) منتشر نمی‌شوند.

نظرسنجیآرشیو
نظرسنجی
آخرین اخبار