تایگر وودز اگر تایگر وودز نبود، می توانست ناکامی احتمالی در سری رقابت های جهانی گلف را تحمل کند اما چون یک ابر اسطوره است باید بجنبد وگرنه در گورستان خاطرات مدفون می شود.
به نوشته اعتماد؛ البته اگر خوب دقت کنید، متوجه می شوید این ورزشکار امریکایی بر خلاف اغراق های رسانه ای چندان هم سال نامیمونی را پشت سر نگذاشته، با این حال به عنوان فاتح اکثر تورنمنت های مهم دنیای گلف در صورت شکستی هر چند کوچک زیر فشار انتقادات قرار می گیرد.
پیروزی او در رقابت های اوپن روز یکشنبه ظاهراً جای هیچ گونه حرف و حدیثی را باقی نگذاشته و شاید در حکم پایی برای دویدن جهت فرار از مهلکه سقوط باشد. آیا او طی دو هفته حضور در رقابت های PCA عاقبت به خیر می شود؟ وودز طبق سنت یک دهه گذشته مدعی اصلی قهرمانی در هر رقابتی تلقی می شود اما ناکامی در چند تورنمنت سال 2009 توانایی های او را زیر سوال برده است.
در این شرایط شکل گیری اولین ناکامی وودز طی پنج سال اخیر چندان عجیب به نظر نمی رسد. حتی عدم حضور تایگر در جمع 10 گلف باز برتر سال هم عجیب نیست. اصلی ترین مشکل وودز به عدم تعادلش مربوط می شود. قهرمان چهار دوره جام جهانی تا یکشنبه از رسیدن به سقف 70 امتیاز عاجز مانده بود. او در تقابل با فیل میکلسون شروع خوب و پایانی تردیدآمیز داشت.
در یواس اوپن بدن ناآماده تایگر به چشم آمد. او در دوندگی کم آورد و با وجود تلاش دیرهنگام هرگز به مقصد مورد نظر نرسید؛ هر چند هر گاه فرصت به دست آورد، امتیازات لازم را به نام خود ثبت کرد. وودز در اوپن انگلیس هم چندان قوی ظاهر نشد. بله، سیاهه ناکامی جلوی چشم ها رژه می رود و شکست های پیاپی وودز بی میلی رسانه ها و ابزارهای تبلیغاتی را در پی دارد.
البته برای او روی برگرداندن رسانه ها چندان ناراحت کننده نیست زیرا فقط شخصیت های فاقد کاریزمای دنیای گلف بابت بی توجهی رادیو و تلویزیون گله مند می شوند. نه اینکه چنین طرز تفکری راه پذیرش شکست را برای وودز باز بگذارد. نه، هیچ کس منتظر ناکامی اسطوره نیست؛ به خصوص پس از بهبود مصدومیت سال گذشته.
او در ماه مارس جشن پیروزی برپا کرد اما از آن زمان موفقیت چشمگیری به دست نیاورده است. به هر حال تورنمنت های نه چندان مهم سطحی پایین تر از رقابت های جهانی دارند و آنجا حتی در صورت انجام اشتباهات متعدد هم امکان ادامه رقابت خواهد بود.
در دور سوم جام «وارویک شایر» شاهد دو اشتباه از سوی وودز بودیم، با این حال اگر او قول جبران در هازلتینه را بدهد، گناهش بخشیده می شود. تایگر تاکنون 14 جام برده و بیم سپری کردن فصل بدون جام خود به خود بر فشار موجود روی دوش مرد امریکایی می افزاید.
هر چقدر زمان به سرعت می گذرد، وودز در جهت مخالف کندتر پیش می رود و شاید دیگر هرگز نتواند به رکورد جک نیکلائوس (فاتح 18 جام) دست یابد. از طرفی اعجوبه سیه چرده از سال 2007 فقط یک جام تصاحب کرده است. اگر هیولای آسیب دیدگی بمیرد، میلیاردر دنیای ورزش در تورنمنت آتی برای اولین بار در هشت رقابت قبلی و برای دومین بار در 12 تورنمنت گذشته بالاتر از سایرین قرار خواهد گرفت، هرچند تا سال 2017 کسب جایزه ویژه سرابی بیشتر نیست.
احتمالاً جام «فایر استون» فرصت کسب هفت، هشت عنوان دریافت 10 میلیون دلار، نامیده شدن به عنوان بهترین گلف باز سال و البته انجام رقابت پس از هشت ماه دوری را به وجود می آورد اما اگر در «هازلتینه» قهرمان نشود از برج عاج فرومی افتد.
به نوشته اعتماد؛ البته اگر خوب دقت کنید، متوجه می شوید این ورزشکار امریکایی بر خلاف اغراق های رسانه ای چندان هم سال نامیمونی را پشت سر نگذاشته، با این حال به عنوان فاتح اکثر تورنمنت های مهم دنیای گلف در صورت شکستی هر چند کوچک زیر فشار انتقادات قرار می گیرد.
پیروزی او در رقابت های اوپن روز یکشنبه ظاهراً جای هیچ گونه حرف و حدیثی را باقی نگذاشته و شاید در حکم پایی برای دویدن جهت فرار از مهلکه سقوط باشد. آیا او طی دو هفته حضور در رقابت های PCA عاقبت به خیر می شود؟ وودز طبق سنت یک دهه گذشته مدعی اصلی قهرمانی در هر رقابتی تلقی می شود اما ناکامی در چند تورنمنت سال 2009 توانایی های او را زیر سوال برده است.
در این شرایط شکل گیری اولین ناکامی وودز طی پنج سال اخیر چندان عجیب به نظر نمی رسد. حتی عدم حضور تایگر در جمع 10 گلف باز برتر سال هم عجیب نیست. اصلی ترین مشکل وودز به عدم تعادلش مربوط می شود. قهرمان چهار دوره جام جهانی تا یکشنبه از رسیدن به سقف 70 امتیاز عاجز مانده بود. او در تقابل با فیل میکلسون شروع خوب و پایانی تردیدآمیز داشت.
در یواس اوپن بدن ناآماده تایگر به چشم آمد. او در دوندگی کم آورد و با وجود تلاش دیرهنگام هرگز به مقصد مورد نظر نرسید؛ هر چند هر گاه فرصت به دست آورد، امتیازات لازم را به نام خود ثبت کرد. وودز در اوپن انگلیس هم چندان قوی ظاهر نشد. بله، سیاهه ناکامی جلوی چشم ها رژه می رود و شکست های پیاپی وودز بی میلی رسانه ها و ابزارهای تبلیغاتی را در پی دارد.
البته برای او روی برگرداندن رسانه ها چندان ناراحت کننده نیست زیرا فقط شخصیت های فاقد کاریزمای دنیای گلف بابت بی توجهی رادیو و تلویزیون گله مند می شوند. نه اینکه چنین طرز تفکری راه پذیرش شکست را برای وودز باز بگذارد. نه، هیچ کس منتظر ناکامی اسطوره نیست؛ به خصوص پس از بهبود مصدومیت سال گذشته.
او در ماه مارس جشن پیروزی برپا کرد اما از آن زمان موفقیت چشمگیری به دست نیاورده است. به هر حال تورنمنت های نه چندان مهم سطحی پایین تر از رقابت های جهانی دارند و آنجا حتی در صورت انجام اشتباهات متعدد هم امکان ادامه رقابت خواهد بود.
در دور سوم جام «وارویک شایر» شاهد دو اشتباه از سوی وودز بودیم، با این حال اگر او قول جبران در هازلتینه را بدهد، گناهش بخشیده می شود. تایگر تاکنون 14 جام برده و بیم سپری کردن فصل بدون جام خود به خود بر فشار موجود روی دوش مرد امریکایی می افزاید.
هر چقدر زمان به سرعت می گذرد، وودز در جهت مخالف کندتر پیش می رود و شاید دیگر هرگز نتواند به رکورد جک نیکلائوس (فاتح 18 جام) دست یابد. از طرفی اعجوبه سیه چرده از سال 2007 فقط یک جام تصاحب کرده است. اگر هیولای آسیب دیدگی بمیرد، میلیاردر دنیای ورزش در تورنمنت آتی برای اولین بار در هشت رقابت قبلی و برای دومین بار در 12 تورنمنت گذشته بالاتر از سایرین قرار خواهد گرفت، هرچند تا سال 2017 کسب جایزه ویژه سرابی بیشتر نیست.
احتمالاً جام «فایر استون» فرصت کسب هفت، هشت عنوان دریافت 10 میلیون دلار، نامیده شدن به عنوان بهترین گلف باز سال و البته انجام رقابت پس از هشت ماه دوری را به وجود می آورد اما اگر در «هازلتینه» قهرمان نشود از برج عاج فرومی افتد.