کریم باقری در فوتبال ایرن تبدیل به یک غلط مصطلح عجیب شده است؛ بازیکنی که هر چه سنش بالاتر می رود، نقش پررنگ تری در پرسپولیس پیدا می کند و تازه سرمربی تیم ملی هم او را در ترکیب اصلی مقابل کره جنوبی قرار می دهد و وقتی سرمربی ایران برکنار می شود، جانشین او از کریم خواهش می کند که به تیم ملی کمک کند.
به نوشته قدس؛ بررسی دقیق کارکرد بازیکنی به نام کریم باقری در فوتبال ایران، ضعفهای سیستم را به خوبی نشان می دهد. پل اسکولز و رایان گیگز هنوز در منچستریونایتد عناصر فعال در طول فصل هستند و پاول ندود هم در پروژه های یوونتوس نقش دارد، اما «چگونگی» نقش بازیکنان با توجه به سن و پست و جزییات دیگر تغییر می کند. نه پل اسکولز نقشی مشابه آنچه در مرز سی سالگی برای یونایتد داشت را امروز دارد و نه ندود 35 ساله همان مهره دینامیک چند سال قبل است و نوع تمرینات این بازیکنان هم باید متفاوت از مهره های جوان باشد.
در فوتبال ایران اما کریم باقری را در یک فصل طولانی، تبدیل به لیدر پرسپولیس می کنند. منظور فصل قبل است که کریم در سیستم 1 - 3 - 2 - 4 پرسپولیس، پشت تک مهاجم بازی می کرد و باید گلزنی می کرد. کریم هر سه یا چهار روز یک بار نود دقیقه برای تیم باشگاهی اش بازی می کرد و بعد به تیم ملی هم دعوت شد و در مهمترین بازیهای چند سال اخیر ایران که به جام جهانی منتهی می شد، فیکس بازی می کرد، تا جایی که توان ذهنی و جسمی کریم را به حداقل رساندند و او دیگر نه در پرسپولیس مهره خوبی بود و نه در تیم ملی کارش را ادامه داد.
این از مصادیق بی فکری و سطحی بودن فوتبالی است که «متغیر» بودن شرایط بازیکنان را نپذیرفته است و نگاهی «تخت» به مسائل عمیق دارد. به نظر می رسد در این فصل هم کریم باقری باید شرایطی مشابه و حتی سخت تر از فصل گذشته داشته باشد، چه اینکه با سهل انگاری عباس انصاری فرد در تیم بستن و جدایی پژمان نوری و مازیار زارع، کریم باقری باید جای آنها را در خط دوم سیستم 1 - 3 - 2 - 4 پر کند؛ کاری که در کرمان انجام داد.
جالب است که در لیگ هفتم، قطبی، کریم را در همین پست کنار الونگ بازی می داد، اما در یک چهارم پایانی فصل به این نتیجه رسید که کاپیتانش در 33 سالگی نمی تواند بار دفاعی چندانی را تحمل کند و او را به محسن خلیلی نزدیک کرد و وظایف دفاعی اش را به حداقل رساند.
حالا چه اتفاقی افتاده که پس از دو فصل، باقری 35 ساله را به خط دوم برمی گردانند و از او می خواهند فضای جلوی خط دفاع را جارو کند؟ تازه با توجه به قحطی هافبک دفاعی در پرسپولیس، باز هم باید شاهد حضور نود دقیقه ای کریم در بازیهای چهار روز یک بار باشیم؛ تصمیمی که احتمال مصدومیت کریم را افزایش می دهد و استهلاک او را آن قدر بالا می برد که احتمالاً در نیم فصل دوم نخواهد توانست نمایش کم نوسان و مناسبی داشته باشد.
هرچه سن بازیکن بالا می رود، نیاز به «استفاده رژیمی» از او بیشتر و مهمتر می شود. تحت تأثیر همین نکته ساده است که پل اسکولز در هر هفته یک بازی انجام می دهد و از یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان تا فینال مسابقات نیز روی نیمکت می نشیند. کریم باقری هر چه سنش بالاتر می رود، انتظارات فنی و روانی بیشتری هم از او پیدا می کنند. این رویکرد، از هر زاویه ای ناقص و خالی از تفکر است؛ فنی، اخلاقی، روانی، بدنی.
به نوشته قدس؛ بررسی دقیق کارکرد بازیکنی به نام کریم باقری در فوتبال ایران، ضعفهای سیستم را به خوبی نشان می دهد. پل اسکولز و رایان گیگز هنوز در منچستریونایتد عناصر فعال در طول فصل هستند و پاول ندود هم در پروژه های یوونتوس نقش دارد، اما «چگونگی» نقش بازیکنان با توجه به سن و پست و جزییات دیگر تغییر می کند. نه پل اسکولز نقشی مشابه آنچه در مرز سی سالگی برای یونایتد داشت را امروز دارد و نه ندود 35 ساله همان مهره دینامیک چند سال قبل است و نوع تمرینات این بازیکنان هم باید متفاوت از مهره های جوان باشد.
در فوتبال ایران اما کریم باقری را در یک فصل طولانی، تبدیل به لیدر پرسپولیس می کنند. منظور فصل قبل است که کریم در سیستم 1 - 3 - 2 - 4 پرسپولیس، پشت تک مهاجم بازی می کرد و باید گلزنی می کرد. کریم هر سه یا چهار روز یک بار نود دقیقه برای تیم باشگاهی اش بازی می کرد و بعد به تیم ملی هم دعوت شد و در مهمترین بازیهای چند سال اخیر ایران که به جام جهانی منتهی می شد، فیکس بازی می کرد، تا جایی که توان ذهنی و جسمی کریم را به حداقل رساندند و او دیگر نه در پرسپولیس مهره خوبی بود و نه در تیم ملی کارش را ادامه داد.
این از مصادیق بی فکری و سطحی بودن فوتبالی است که «متغیر» بودن شرایط بازیکنان را نپذیرفته است و نگاهی «تخت» به مسائل عمیق دارد. به نظر می رسد در این فصل هم کریم باقری باید شرایطی مشابه و حتی سخت تر از فصل گذشته داشته باشد، چه اینکه با سهل انگاری عباس انصاری فرد در تیم بستن و جدایی پژمان نوری و مازیار زارع، کریم باقری باید جای آنها را در خط دوم سیستم 1 - 3 - 2 - 4 پر کند؛ کاری که در کرمان انجام داد.
جالب است که در لیگ هفتم، قطبی، کریم را در همین پست کنار الونگ بازی می داد، اما در یک چهارم پایانی فصل به این نتیجه رسید که کاپیتانش در 33 سالگی نمی تواند بار دفاعی چندانی را تحمل کند و او را به محسن خلیلی نزدیک کرد و وظایف دفاعی اش را به حداقل رساند.
حالا چه اتفاقی افتاده که پس از دو فصل، باقری 35 ساله را به خط دوم برمی گردانند و از او می خواهند فضای جلوی خط دفاع را جارو کند؟ تازه با توجه به قحطی هافبک دفاعی در پرسپولیس، باز هم باید شاهد حضور نود دقیقه ای کریم در بازیهای چهار روز یک بار باشیم؛ تصمیمی که احتمال مصدومیت کریم را افزایش می دهد و استهلاک او را آن قدر بالا می برد که احتمالاً در نیم فصل دوم نخواهد توانست نمایش کم نوسان و مناسبی داشته باشد.
هرچه سن بازیکن بالا می رود، نیاز به «استفاده رژیمی» از او بیشتر و مهمتر می شود. تحت تأثیر همین نکته ساده است که پل اسکولز در هر هفته یک بازی انجام می دهد و از یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان تا فینال مسابقات نیز روی نیمکت می نشیند. کریم باقری هر چه سنش بالاتر می رود، انتظارات فنی و روانی بیشتری هم از او پیدا می کنند. این رویکرد، از هر زاویه ای ناقص و خالی از تفکر است؛ فنی، اخلاقی، روانی، بدنی.