فینال ما یا فینال آنها؟

حمیدرضا پیوندی: مسابقه فینال فوتبال لیگ قهرمانان اروپا بامداد یکشنبه با قهرمانی تیم رئال مادرید به پایان رسید و در پایان شاهد برپایی جشن منظم اهدای مدال تیم­های قهرمان و نائب قهرمان بودیم. جایی که دو تیم در آرامش کامل مدال­هایشان را گرفتند و رفتند، اگرچه دسته­ای غمگین و دسته­ای دیگر خوشحال بودند. تماشاگران تیم قهرمان در اوج خوشحالی بودند و مربی تیم بازنده با دست زدن برای هواداران تیمش به آنها دلداری می­داد.
ما تماشاگران غیر ذینفع البته با دیدن تقابل اشکها و لبخندهای دو سوی این قصه و با حرف­های مکمل دکتر صدر کارشناس ورزشی تلویزیون، نظاره­گر هم آغوشی دو بعد اجتناب ناپذیر زندگی هر انسان یعنی شادی و غم در یک کادر بودیم و فارغ از هر نوع استرس و تعصب، نظمی باشکوه و آرامشی مثال زدنی را در رفتار بازیکنان، مربیان و به طور کلی آدمهای داخل مراسم می­دیدیم.
انگار همه چیز درست سر جای خودش قرار گرفته بود و هیچ چیز خارج از روالش حرکت نمی­کرد.
جام با آرامش میان بازیکنان دست به دست شده و هریک در حد چند ثانیه کوتاه آن را بالای سر می­برند تا در افتخارش لحظه­ای شریک باشند. در انتها نیز بازیکنان با نظم کامل به محل برپایی جشن در وسط زمین رفتند و با حضور کودکان معصومشان در محل جشن، لطافت و زیبایی تصاویر را برای ما بینندگان تلویزیونی دوچندان کردند.
لازم به ذکر است که کل این رویداد در حدود 20 دقیقه به پایان رسید و ما صرفنظر از هنرنمایی­های قیچی بدستان تلویزیون، با لبخند و آرامش تلویزیون را خاموش کردیم و خوابیدیم.
حالا برای دیدن تصاویری از رویداد مشابه وطنی کافیست به چند روز قبل در جشن قهرمانی استقلال خوزستان در لیگ برتر کشورمان در اهواز برگردیم. کلیه بازیکنان، کادر فنی، کادر پزشکی، کادر مدیریتی و سایر کادرهای با ربط و بی­ربط تیم قهرمان به شکل کشدار و خسته کننده­ای یکایک مسیری نامنظم و بدشکل را طی کرده و مدتی جلوی دوربین شکلک در می­آورند؛ یکی یکی موبایل بدست و بعضاً مشغول فیلم­برداری خودشان روی سن می­آیند و با مسئولین استانی مدتی روبوسی و چاق سلامتی می­کنند.
وقتی کل جمعیت روی سن به شکل بی نظم و عجیبی در هم می­لولند، در یک صحنه عجیب تلویزیونی، قابی را می­بینیم که کلیه افراد موبایل به دست مشغول سلفی گرفتن، از خودشان، جام و دوستانشان و یا مشغول مکالمه با بستگان! از طریق تلفن هستند. دست آخر هم مدیران استانی بعد از سرکار گذاشتن کاپیتان تیم، هیجان زده به جای او جام را بالا می­برند و قبل از رسیدن دست کاپیتان به آن، بلافاصله جام با هجوم بازیکنانی که انگار جام جهانی را فتح کرده­اند قاپیده شده و حتی یک ثانیه هم در بالای سن باقی نمی­ماند بلکه در میان بکش بکش شدید و بی­رحمانه بازیکنان و لباس شخصی­های ناشناس این سو و آن سو فرستاده می­شود. لازم به ذکر است که این فرآیند عجیب و غریب و کشدار که فقط مختص امسال و شهر اهواز هم نبود نزدیک به سه ربع یا بیشتر طول می­کشد.
در انتها ما مانده­ایم و پاسخ این سوالها:
لذتی که انتظار داشتیم از تماشای مراسم اهدای جام ببریم چه شد؟
آیا اهمیت فتح لیگ برتر ایران بیشتر از فینال مسابقه معتبر لیگ قهرمانان اروپا است و خوشحالی کسب آن قابل مقایسه با فتح آن جام نیست؟
آیا حساسیت مسابقه و سختی برگزاری مراسم ما از فینال لیگ قهرمانان بیشتر است؟
آیا فوتبال در کشور ما نوپاست و ما فاقد تجربه کافی در برگزاری مسابقات فوتبال یا سازماندهی مراسمات این چنینی هستیم؟
چند دوره دیگر از لیگ حرفه­ای باید برگزار شود تا بازیکنانمان بتوانند هیجان و عصبیت خود را کنترل کنند؟
آیا ما ایرانی­ها موبایل داریم و خارجی­ها ندارند و یا در عکس سلفی خوشگلتر از موبورها می­افتیم؟
ما لذت بردن از زندگی، حال و اکنون را بلد نیستیم و به دنبال جمع کردن اتفاقات خوب در موبایلمان برای شاد شدن در رختخواب و پیش از خواب هستیم؟
آیا به راستی ما بی نظمیم و آنها منظمند، ما بی­ فرهنگیم و آنها فرهنگ دارند؟      
اگر همه صحنه­ های یکشنبه شب را از تلویزیون ندیده بودیم، با یک مصاحبه مسئولی شبیه به رییس سابق فدراسیون و البته با چاشنی لبخند مواجه و قانع می­شدیم که "به هرحال در برگزاری مسابقه­ای با این عظمت و این هیجان گاهی بعضی ناهماهنگی­هایی پیش می­آید و زیاد سخت نگیرید" اما وقتی می­بینیم که می­تواند جور دیگری هم باشد، باید سوالی از مسئولین و برنامه­ریزانمان کنیم و تلنگری هم به خودمان بزنیم که علت این ناهماهنگی­ها و رفتارهای عجیب که در یک قاب تلویزیونی، کلافگی بیننده را باعث می­شود و علت آرامش و لطافتی که چند روز بعد در همان قاب ذهن او را در بر می­گیرد چیست؟