فابیو کاناوارو به افسانه پیوسته است. او شب گذشته صد و بیست و هفتمین حضور خود در تیم ملی ایتالیا را جشن گرفت و با یک بازی ملی بیشتر از پائولو مالدینی، رکوردی جالب از خود برجای گذاشت. مدافع یوونتوس بدین ترتیب به بازیکنی تبدیل شد که بیشترین تعداد رکورد بازی در تیم ملی ایتالیا را با خود یدک می کشد. فدراسیون فوتبال ایتالیا به مناسبت این رویداد، یک هدیه ناقابل برای کاناوارو تهیه دید و یک جفت کفش کمپانی نایک که اسپانسر این بازیکن هم محسوب می شود و روی آن شماره 127 نقش بسته بود، و البته به مناسبت بازی دوستانه ایتالیا و سوئیس پرچمهای این دو کشور را هم روی آن به چشم می خورد، به کاپیتان آتزوری هدیه داد.به نوشته قدس؛ دوازه سال از اولین حضور کاناوارو در تیم ملی ایتالیا می گذرد. او برای اولین بار روز 22 ژانویه 1997 در دیدار مقابل ایرلند شمالی برای تیم ملی کشورش به میدان رفت و بعد از این همه سال، کانا هنوز سرجای خود ایستاده است. لبخندی که همیشه برلب داشت را حفظ کرده و هنوز می خواهد با قدرت بی نظیر خود در خط دفاع لاجوردی ها، دنیا را شگفت زده بکند. با اینکه منتقدان عمر دوران فوتبال او را پایان یافته می دانند و معتقدند که کاناوارو دیگر آن مدافع سابق نیست، او بی توجه به این اظهارنظرها به آینده می نگرد.
واکنش او به این انتقادها این است: اگر در این دور و اطراف کسی بهتر از من باشد، من خودم کنار می کشم، اما این تقصیرمن نیست که فوتبال ما از کمبود مدافع خوب رنج می برد و لیپی مجبور می شود روی بازیکنان متعلق به نسل من حساب کند.
اما نه تنها لیپی، بلکه فرارا هم همین شیوه را در یوونتوس در پیش گرفته است. این درست که خود فرارا، شاگرد وفادار مارچلو لیپی است و همیشه به پیشنهادهای او توجه داشته و اهمیت داده است.
اگر کاناوارو بار دیگر به ایتالیا بازگشت و با کاهش قابل توجه دستمزدش کنار آمد برای این بود که متوجه شد یا به او فهماندند که این کوتاهترین راه ممکن برای تبدیل شدن به ستون اصلی تیم ملی ایتالیا برای چند سال آینده است.
یوونتوس به او کمک می کند تا رکوردهایی را که از دیشب ثبت آنها را شروع کرده، بهبود بخشد. البته او خیلی باید انرژی مصرف کند تا شک و تردیدهای پیرامون خود را از ذهن منتقدان پاک کند.
بازگشت او به وطن خیلی راحت و آسان نبود. کسی برای او هورا نکشید و هواداران یووه حتی گفتند که او را در تیم خود نمی خواهند. کاناوارو همچنان برای خیلی از هواداران بینکونری یک «خائن» است. همان بازیکنی که موقع رسوایی کالچوپولی از ایتالیا فرار کرد و به رئال رفت و اتفاقاً شاید اصلی ترین مبارزه او در سرزمین مادری اش، همین کلنجار رفتن با هواداران و مردمی باشد که او را در تیم خود نمی خواستند.
کانا فقط در یک صورت می تواند به این مهم نایل شود: مثل همیشه کاناوارو باشد و همان طور که هواداران یوونتوس او را به یاد داشتند، در زمین بازی ظاهر شود.
اگر چه خود او می گوید: من بازیکن سه سال پیش نیستم. این یک توجیه نیست. ولی به هرحال حرفه ما پستی بلندیهای زیادی دارد و آن بازیهای درخشان جام جهانی ممکن است دوباره تکرار شوند، اما من درآستانه 36 سالگی هستم و ادامه همان روند روز به روز برایم سخت تر خواهد بود. رقابتهای باشگاهی ایتالیا مشخص می کند که آیا یووه با انتخاب کانا کار درستی انجام داده یا خیر.
خود او می گوید که مرد رکوردهای فداکاری است. او می داند که برای تیمهایش چقدر انرژی گذاشته و می داند که هنوز چه چیزهایی می تواند دراختیار هم تیمی هایش قرار دهد: آنهایی که از من انتقاد می کنند در اقلیت هستند. روزنامه ها دوست دارند همه چیز را بزرگ جلوه دهند. من موقع بازگشت به تورین از سوی خیلی از هواداران با استقبال هم مواجه شدم.
کانا آن قدر خودش را می شناسد که بداند لیپی تا جام جهانی آینده او را به هرقیمتی در تیمش نگه خواهد داشت، اما اگر همه یک بازیکن دیگر مثل کاناوارو و 10 سال جوانتر را کشف کنند، او دیگر به هرقیمتی این پیراهن را نگه نخواهد داشت.
کانا هنوز شک دارد بازیکنی با این خصوصیات در فوتبال ایتالیا ظهور پیدا کرده باشد: به اعتقاد من، بهترین بازیکنان موجود فعلی همین دعوت شده ها به تیم هستیم. اگر در رقابتهای فصل جدید بازیکن جدیدی ظهور کند، لیپی باید حتماً او را به تیم فرا خواند، اما من به یک چیز ایمان دارم و آن اینکه بازهم ما به جام جهانی می رویم و تا آن زمان ستاره ای در خط دفاعی تیم کشف نخواهد شد. بعد از 2010 باید یک بازسازی اساسی انجام داد. برای من هم همین اتفاق افتاد. قبل از من، بارزی و کاستاکورتا مدافعان تیم بودند، اما قبل از 2010 انجام این پروژه ممکن نیست.
کاناوارو در مورد تیمهایی که می توانند لیپی را در انتخاب یک جانشین مناسب برای او کمک می کنند، می گوید: در سوپرجام ایتالیا در پکن کلی بازیکن خارجی در زمین بود. حدود بیست نفری می شدند. باشگاهها برنامه ریزی ندارند. فقط به نیازهای ضروری فکر می کنند. مارکیزیو و کریشیتو وسانتون با ما هستند، اما بازیکن مناسب دیگری من ندیدم. برای همین بازیکنانی مثل من، بوفون، زامبروتا و گتوزو در اردوی تیم وجود دارند. هنوز بازیکن خاصی کشف نشده و ما باید برای تیم بمانیم و تازه به خاطر اشتباههای جام کنفدراسیونها انتقاد هم بشنویم. فراموش نکنید که من توپ طلایی ام را در 33 سالگی گرفته بودم.