افشین قطبی و تیم ملی به آرزوی خود رسیدند. دیدار تدارکاتی آن هم در فیفادی آرزویی است که نصیب هر مربی نمی شود. با این حال طاقچه بالا گذاشتن های قطبی فدراسیون را مجبور کرد که تا با هر زحمتی که هست چند بازی تدارکاتی جفت و جور کنند تا هم صدای قطبی در نیاید و هم صدای منتقدان.
به نوشته جوان؛ بوسنی اولین حریف ما پس از ناکامی در راه رسیدن به جام جهانی بود. اما اگر می دانستیم قرار است اینجوری بازی کنیم همان بهتر که به بوسنی نمی رفتیم. قطبی از مدت ها قبل گفته بود که برد و باخت در بازی تدارکاتی معنا ندارد.
یه جورایی انگار خودش هم می دانست بازیکنانش بازی بکن نیستند. ولی نگفته بود قرار است با خشونت و سرکشی بعضی ها در بوسنی هم معروف شویم. حتماً یادتان هست که بعد از بازی با عربستان، حسین کعبی آتش بیار معرکه شد و آن جنجال را به پا کرد.
این بار در سارایوو و مقابل شاگردان بلاژویچ زمانی که معدنچی روی بازیکن حریف تکل رفت یک دفعه سر و کله کعبی پیدا شد و آنچنان تخت سینه بازیکن بوسنی زد که تعجب کردیم چرا طرف به زمین نیفتاد.
اما این دفعه دوربین های تلویزیونی صحنه را مستقیم پخش کردند و کفاشیان هم مجبور شد تشری به کعبی بزند: از قطبی به طور جدی می خواهم با ملی پوشان بیش از این ها درمورد رعایت مسائل اخلاقی صحبت کند. چون بازیکنان در مقابل دوربین هستند و افکار عمومی درباره رفتارهایشان قضاوت می کند. بدبختانه مشکل همین جاست. آقایان وقتی به فکر می افتند که افکار عمومی شاکی شوند و روزنامه ها انتقاد کنند و دوربین خبرساز همه چیز را به چالش بکشد، در غیر این صورت صدا از کسی در نمی آید.
تازه زیر بار هم نمی روند و به کل منکر همه چیز می شوند. قطعاً این سری هم کاری از دست کفاشیان برنمی آمده که اینگونه واضح به قطبی دستور می دهد وگرنه کفاشیان همان کفاشیان همیشگی است.
اگر فروردین ماه به این راحتی از تقصیر ۴ ملی پوش یاغی نمی گذشتند و محرومیتی متناسب با رفتارشان در نظر می گرفتند امروز کاسه چه کنم چه کنم دستمان نمی گرفتیم که این یاغی گری ها از کجا آمده و چرا یاغیان به جای تغییر در رفتارشان هر روز بدتر از گذشته هم می شوند.
به نوشته جوان؛ بوسنی اولین حریف ما پس از ناکامی در راه رسیدن به جام جهانی بود. اما اگر می دانستیم قرار است اینجوری بازی کنیم همان بهتر که به بوسنی نمی رفتیم. قطبی از مدت ها قبل گفته بود که برد و باخت در بازی تدارکاتی معنا ندارد.
یه جورایی انگار خودش هم می دانست بازیکنانش بازی بکن نیستند. ولی نگفته بود قرار است با خشونت و سرکشی بعضی ها در بوسنی هم معروف شویم. حتماً یادتان هست که بعد از بازی با عربستان، حسین کعبی آتش بیار معرکه شد و آن جنجال را به پا کرد.
این بار در سارایوو و مقابل شاگردان بلاژویچ زمانی که معدنچی روی بازیکن حریف تکل رفت یک دفعه سر و کله کعبی پیدا شد و آنچنان تخت سینه بازیکن بوسنی زد که تعجب کردیم چرا طرف به زمین نیفتاد.
اما این دفعه دوربین های تلویزیونی صحنه را مستقیم پخش کردند و کفاشیان هم مجبور شد تشری به کعبی بزند: از قطبی به طور جدی می خواهم با ملی پوشان بیش از این ها درمورد رعایت مسائل اخلاقی صحبت کند. چون بازیکنان در مقابل دوربین هستند و افکار عمومی درباره رفتارهایشان قضاوت می کند. بدبختانه مشکل همین جاست. آقایان وقتی به فکر می افتند که افکار عمومی شاکی شوند و روزنامه ها انتقاد کنند و دوربین خبرساز همه چیز را به چالش بکشد، در غیر این صورت صدا از کسی در نمی آید.
تازه زیر بار هم نمی روند و به کل منکر همه چیز می شوند. قطعاً این سری هم کاری از دست کفاشیان برنمی آمده که اینگونه واضح به قطبی دستور می دهد وگرنه کفاشیان همان کفاشیان همیشگی است.
اگر فروردین ماه به این راحتی از تقصیر ۴ ملی پوش یاغی نمی گذشتند و محرومیتی متناسب با رفتارشان در نظر می گرفتند امروز کاسه چه کنم چه کنم دستمان نمی گرفتیم که این یاغی گری ها از کجا آمده و چرا یاغیان به جای تغییر در رفتارشان هر روز بدتر از گذشته هم می شوند.