گفت تیم‌ملی را در هیروشیما، بدهید به من، اگر موفق نشد مرا بر سر در دروازه دولت دار بزنید. خندیدند! روزهایی بود که تیم‌ملی با علی پروین در مقدماتی جام‌جهانی 1994 به سختی شکست خورده بود. مربی ایرانی جرات نداشت مربی تیم‌ملی شود. پروین با آن همه محبوبیت و هوش و حمایت نتوانسته بود اما فکری می‌گفت، مرا دار بزنید. او، سردار سربه‌دار فوتبال نام گرفت.
به نوشته گل؛ در 71 سالگی جرات داشت و گفت. کاش حرفش را گوش می‌کردیم. تیم‌ملی در هیروشیما در همان دور اول حذف شد. ای کاش آقای فکری که در همان دهه 70 با شهرداری تبریز و ماشین‌سازی و گچ خراسان و آدنس مشهد موفق شده بود آخرین پرده ملی خودش را در هیروشیما سپری می‌کرد. آقای فکری در آدنس مشهد سال 77، یک کارگر جوان را هم به ترکیب فوتبال شاگردان مستعدش اضافه کرد. او عنایتی بود که بعدها بهترین گلزن لیگ‌برتر شد.
آقا فکری بازیکن دارایی بود. سال 29 در بازی‌های آسیایی 51 دهلی پیراهن تیم‌ملی را به تن کرد. همبازی آقا حسینی، برومند، شکیبی، مسعود انصاری، نادر افشار، قلی‌زاده، کوزه کنانی، ایرج حاتم، بیوک جدیکار و... بود.
فکری، سال‌ها بعد تیم تهرانجوان را ساخت. تهرانجوان، تیم بزرگی بود که بازکنان بسیاری مثل مصطفوی را به تیم‌ملی معرفی کرد. تهرانجوان، تیم فکری بود هرچند برخی از ناجوانمردان آن را از چنگ استاد بیرون کشیدند... استاد فکری، در سال 40 سرمربی تیم‌ملی شد و تا سال 46 به طور متناوب سرمربی تیم‌ملی بود. در این سال‌ها تیم‌ملی را به المپیک 1964 توکیو برد. در آسیایی 1996 دوم و در جام سنتو قهرمان شدیم.
فکری با پرسپولیس، عقاب، تهرانجوان و تراکتورسازی در سال‌های قبل از انقلاب کار کرد. بعد از انقلاب، مدتی رییس سازمان ورزش بود و بعدها انگی به او چسبانده و خانه‌نشینش کردند، سال‌ها بعد به فوتبال برگشت و باز هم مربیگری کرد.
تا 80 سالگی کار کرد. سال 81 برای ریاست فدراسیون فوتبال هم ثبت نام کرد. در آن جلسه وقتی دید اتفاقات بدی رخ داده و رییس فدراسیون در پشت پرده انتخاب شده، شروع کرد به ابراز ناراحتی و دم دادن که بخوانید فاتحه مع‌الصلوات برای فوتبالی که رییسش اینگونه انتخاب می‌شود.
به نوشته گل؛ در 71 سالگی جرات داشت و گفت. کاش حرفش را گوش می‌کردیم. تیم‌ملی در هیروشیما در همان دور اول حذف شد. ای کاش آقای فکری که در همان دهه 70 با شهرداری تبریز و ماشین‌سازی و گچ خراسان و آدنس مشهد موفق شده بود آخرین پرده ملی خودش را در هیروشیما سپری می‌کرد. آقای فکری در آدنس مشهد سال 77، یک کارگر جوان را هم به ترکیب فوتبال شاگردان مستعدش اضافه کرد. او عنایتی بود که بعدها بهترین گلزن لیگ‌برتر شد.
آقا فکری بازیکن دارایی بود. سال 29 در بازی‌های آسیایی 51 دهلی پیراهن تیم‌ملی را به تن کرد. همبازی آقا حسینی، برومند، شکیبی، مسعود انصاری، نادر افشار، قلی‌زاده، کوزه کنانی، ایرج حاتم، بیوک جدیکار و... بود.
فکری، سال‌ها بعد تیم تهرانجوان را ساخت. تهرانجوان، تیم بزرگی بود که بازکنان بسیاری مثل مصطفوی را به تیم‌ملی معرفی کرد. تهرانجوان، تیم فکری بود هرچند برخی از ناجوانمردان آن را از چنگ استاد بیرون کشیدند... استاد فکری، در سال 40 سرمربی تیم‌ملی شد و تا سال 46 به طور متناوب سرمربی تیم‌ملی بود. در این سال‌ها تیم‌ملی را به المپیک 1964 توکیو برد. در آسیایی 1996 دوم و در جام سنتو قهرمان شدیم.
فکری با پرسپولیس، عقاب، تهرانجوان و تراکتورسازی در سال‌های قبل از انقلاب کار کرد. بعد از انقلاب، مدتی رییس سازمان ورزش بود و بعدها انگی به او چسبانده و خانه‌نشینش کردند، سال‌ها بعد به فوتبال برگشت و باز هم مربیگری کرد.
تا 80 سالگی کار کرد. سال 81 برای ریاست فدراسیون فوتبال هم ثبت نام کرد. در آن جلسه وقتی دید اتفاقات بدی رخ داده و رییس فدراسیون در پشت پرده انتخاب شده، شروع کرد به ابراز ناراحتی و دم دادن که بخوانید فاتحه مع‌الصلوات برای فوتبالی که رییسش اینگونه انتخاب می‌شود.