برای تماشای یک بازی 90 دقیقه‌ای در ورزشگاه یادگار امام تبریز باید چشمان بسیار تیزبینی داشت.
به گزارش فارس، اولین بازی خانگی تیم تراکتورسازی پس از انتظار 8 ساله در لیگ برتر در حالی دیروز برابر ذوب آهن برگزار شد که پیش بینی می شد برای اولین بازی خانگی این تیم بیش از 20 هزار نفر به ورزشگاه بیایند اما همان قدر که استقبال 30 هزار نفری تبریزی‌ها در یادگار امام قابل توجه بود و در روزگاری که هواداران شهرهای دیگر با فوتبال قهر کرده اند باعث شور و شعف شد، آماده نبودن ورزشگاه یادگار امام برای میزبانی مناسب و در خور لیگ برتر بسیار قابل توجه بود.
از نبود امکانات مناسب برای ایاب و ذهاب که بحث همیشگی است، می گذریم و به امکانات محدود داخل ورزشگاه می رسیم.
برگزاری نشست خبری در یک اتاق محقر که چراغ کم فروغ آن به بنر تبلیغاتی تراکتورسازی وصل شده بود با 5 صندلی شکسته بیش از هر چیزی چشم را آزار می داد.
شاید هواداران تراکتورسازی از کسب نتیجه تساوی خانگی مقابل ذوب آهن راضی نباشند اما به طور قطع اگر این 30 هزار نفر می توانستند در فاصله ای استاندارد این بازی به گفته شاهدان زیبا را تماشا کنند به طور حتم از انجام بازی خوب تیم خود احساس بهتری به آنها دست می داد.
این وضعیت در مورد خبرنگاران تبریزی بدتر بود. اگر فاصله طبقه اول سکوهای تماشاگران این ورزشگاه با زمین 50 متر است، فاصله جایگاه خبرنگاران این ورزشگاه با زمین حدود 150 متر است.
با چنین مسافتی خبرنگاران برای تشخیص بازیکنان دو تیم مجبور هستند از دوربین های مجهز استفاده کنند تا بلکه بتوانند شماره بازیکنان را متوجه شوند. آیا زمانی که ورزشگاه ساخته می شد کسی نبود به این موارد توجه کند و بداند هواداران و خبرنگارانی که به ورزشگاه می آیند می خواهند بازی را با چشمان غیرمسلح ببینند؟
شاید این موضوع هم برای مسئولان مربوطه بی اهمیت باشد اما نبود رختکن درست، نبود صندلی برای بازیکنان ذخیره، نبود صندلی برای تماشاگران، بی کیفیتی چمن ورزشگاه و خاک هایی که در اطراف ورزشگاه وجود دارد هم برای مسئولان بی اهمیت است؟
کلنگ مجموعه یادگار امام که از آن به عنوان پروژه ملی یاد می شود، در سال 67 زده شده است و همچنان این پروژه عظیم در 21 سالگی نیمه تمام است. به راستی مسئول این همه زمان از دست رفتن، هدر رفتن سرمایه که از بیت المال هزینه شده چه کسی یا کسانی است؟
به گزارش فارس، اولین بازی خانگی تیم تراکتورسازی پس از انتظار 8 ساله در لیگ برتر در حالی دیروز برابر ذوب آهن برگزار شد که پیش بینی می شد برای اولین بازی خانگی این تیم بیش از 20 هزار نفر به ورزشگاه بیایند اما همان قدر که استقبال 30 هزار نفری تبریزی‌ها در یادگار امام قابل توجه بود و در روزگاری که هواداران شهرهای دیگر با فوتبال قهر کرده اند باعث شور و شعف شد، آماده نبودن ورزشگاه یادگار امام برای میزبانی مناسب و در خور لیگ برتر بسیار قابل توجه بود.
از نبود امکانات مناسب برای ایاب و ذهاب که بحث همیشگی است، می گذریم و به امکانات محدود داخل ورزشگاه می رسیم.
برگزاری نشست خبری در یک اتاق محقر که چراغ کم فروغ آن به بنر تبلیغاتی تراکتورسازی وصل شده بود با 5 صندلی شکسته بیش از هر چیزی چشم را آزار می داد.
شاید هواداران تراکتورسازی از کسب نتیجه تساوی خانگی مقابل ذوب آهن راضی نباشند اما به طور قطع اگر این 30 هزار نفر می توانستند در فاصله ای استاندارد این بازی به گفته شاهدان زیبا را تماشا کنند به طور حتم از انجام بازی خوب تیم خود احساس بهتری به آنها دست می داد.
این وضعیت در مورد خبرنگاران تبریزی بدتر بود. اگر فاصله طبقه اول سکوهای تماشاگران این ورزشگاه با زمین 50 متر است، فاصله جایگاه خبرنگاران این ورزشگاه با زمین حدود 150 متر است.
با چنین مسافتی خبرنگاران برای تشخیص بازیکنان دو تیم مجبور هستند از دوربین های مجهز استفاده کنند تا بلکه بتوانند شماره بازیکنان را متوجه شوند. آیا زمانی که ورزشگاه ساخته می شد کسی نبود به این موارد توجه کند و بداند هواداران و خبرنگارانی که به ورزشگاه می آیند می خواهند بازی را با چشمان غیرمسلح ببینند؟
شاید این موضوع هم برای مسئولان مربوطه بی اهمیت باشد اما نبود رختکن درست، نبود صندلی برای بازیکنان ذخیره، نبود صندلی برای تماشاگران، بی کیفیتی چمن ورزشگاه و خاک هایی که در اطراف ورزشگاه وجود دارد هم برای مسئولان بی اهمیت است؟
کلنگ مجموعه یادگار امام که از آن به عنوان پروژه ملی یاد می شود، در سال 67 زده شده است و همچنان این پروژه عظیم در 21 سالگی نیمه تمام است. به راستی مسئول این همه زمان از دست رفتن، هدر رفتن سرمایه که از بیت المال هزینه شده چه کسی یا کسانی است؟